ตอนที่ 3 อดทนกับความเจ็บปวด

เสียงกรีดร้องแทบขนาดใจดังไม่ขาด แรงลมฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เด็กหนุ่มนั่งร่ำไห้อยู่บนถนนไร้ซึ่งรถผ่านไปผ่านมา แสงไฟจากหน้ารถสาดสองให้เห็นถึงร่างของหญิงวัยกลางคนที่นอนแน่นิ่งท่ามกลางกองเลือด และชายวัยกลางคนที่ติดอยู่ในรถ ใบหน้าโชกไปด้วยเลือด สายตาที่มองมาอ่อนล้าเต็มที ปากสีเข้มเปรอะไปด้วยของเหลวสีแดงที่สำลักออกมา ขยับเอื้อนเอ่ยทว่าเสียงเบาหวิวไม่ดังพอที่จะสู้กับเสียงฝน

เด็กหนุ่มตกใจช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ได้แต่ร้องไห้ราวกับคนเสียสติ มองพ่อกับแม่ที่หายใจรอยรินและกำลังจะขาดหายใจไปต่อหน้าต่อตา

“ฮือออ อึก คุณพ่อ คุณแม่ อย่าทิ้งน่าน ฮือ อย่าทิ้งน่าน”

ทั้งที่พยายามเปล่งจนสุดเสียงแต่ราวกับว่าท่านทั้งสองไม่ได้ยิน ไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว

เค้กวันเกิดที่เตรียมไว้จะไปฉลองด้วยกันเละไม่เหลือชิ้นดี เทียนวันเกิดตามเลขอายุ15 ปี หักเป็นสองท่อน ช่างเป็นวันเกิดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต

เป็นวันที่เขาไม่มีทางลืมไปชั่วชีวิต…

เฮือก!!!

ร่างเล็กสะดุ้งตกใจลุกขึ้นนั่งหอบหายใจราวกับคนขาดการหายใจมานาน น้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าจนเปียก

ฝันอีกแล้ว… ความทรงจำเลวร้ายในวันนั้นย้อนกลับมาตอกย้ำความเจ็บปวดในใจเขาอีกแล้ว

ครั้นตั้งสติได้ถึงได้ยินเสียงฝนกระทบหน้าต่าง ร่างบางเดินลงจากเตียงไปแง้มผ้าม่านดูจึงได้รู้ว่ามีฝนตกลงมา ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ

น่านน้ำรีบปิดผ้าม่าน เข้าห้องน้ำมาล้างหน้าล้างตาก่อนจะกลับมานอนคลุมโปงอยู่บนเตียง ใช้หมอนอุดหูทั้งสองข้าง พยายามให้ได้ยินเสียงฝนน้อยที่สุด

ช่วงนี้คงใช้ชีวิตลำบากขึ้นสักหน่อย เพราะเข้าหน้าฝนแล้ว ซึ่งเป็นฤดูที่เขาเกลียดมากที่สุดในชีวิต…

.

.

หลังจากสะดุ้งตื่นขึ้นมาน่านน้ำก็นอนไม่หลับอีกเลย จนเวลาล่วงเลยมาเกือบหกโมงเช้า ฝนที่โหมกระหน่ำลงมาเมื่อคืนนี้ซาลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเปียกชื้นที่พื้นระเบียง และประตูกระจกด้านนอก

น่านน้ำลงมาเอาไม้ถูพื้นขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดจนเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นก็ลงไปช่วยในครัวอย่างเช่นทุกวัน

เสียงจอแจของสาวใช้พูดคุยกันอย่างอารมณ์ดีระหว่างทำอาหาร น่านน้ำเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยปากร่วมวงสนทนาด้วย

“หนูน่านอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ป้าจะทำเพิ่มให้”

ป้าช้อยหญิงอาวุโสเอ่ยถามขึ้นครั้นเห็นเด็กหนุ่มเอาแต่นั่งปอกเปลือกหัวหอมเงียบ ๆ

“ไม่เป็นครับ น่านทานอะไรก็ได้”

หากเป็นเมื่อก่อนตอนอยู่กับคุณพ่อคุณแม่เขาเป็นเด็กช่างเลือก อาจเพราะเป็นคนกินยากมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าหลังจากมาอยู่กับป้าษาเขาไม่มีสิทธิ์เรื่องมาก มีอะไรให้กินก็ต้องกินให้ได้ แม้บางครั้งต้องแอบไปนั่งกินคนเดียวหลังครัวทั้งน้ำตาก็ตาม

ครั้นคิดถึงอดีตก็พลันรู้สึกหายใจลำบาก จึงพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

คนอายุมากกว่าสังเกตเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีเลยไม่ถามอะไรต่อ เพราะเธอเองก็อายุมากแล้ว พอจะเข้าใจและเดาอาการออก

หลังจากช่วยในครัวจนเสร็จก็รีบขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปโรงเรียน ไม่ลืมที่จะร่วมโต๊ะอาหารพร้อมคนอื่น ๆ วันนี้คินทร์อาสาไปส่งน้อง ๆ เพราะตนมีธุระแถวนั้นพอดี

“ตอนเลิกเรียนถ้าเฮียไม่ติดงานเดี๋ยวจะมารับ” ก่อนถึงโรงเรียนคนขับเอ่ยพูดขึ้นบอกน้องชายทั้งสามคน

“วันนี้ผมกลับเอง มีนัดกับเพื่อน” เคนตอบกลับเสียงเรียบ เป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วสำหรับคนฟัง

“อืม ดูแลตัวเองดี ๆ อย่าไปเถลไถลที่ไหนไกลนัก”

“รู้แล้วน่ะเฮีย ผมโตแล้วนะ”

คินทร์ส่ายหัวไปมากับคำพูดน้องชายคนกลาง ยิ่งโตก็ยิ่งหัวรั้นขึ้นทุกวัน อาจจะเป็นเรื่องปกติของเด็กรุ่นนี้ เขาเองก็เคยผ่านมาแล้ว แม้อายุจะห่างกันหลายปีแต่สามพี่น้องสนิทกันมากที่สุด เวลามีปัญหาอะไรมาคนแรกที่น้องนึกถึงก็คือพี่ชายอย่างคินทร์

“คีนกับน่านล่ะ มีนัดกับเพื่อนด้วยหรือเปล่า?”

คนขับมองกระจกหลังดูเด็กสองคนที่นั่งแนบชิดกัน ไม่ใช่เพราะน่านน้ำนั่งใกล้คีน แต่เป็นคีนที่ขยับไปนั่งเกาะแขนน่านน้ำไม่ห่าง

“วันนี้คีนไม่มีนัดกับเพื่อน”

“น่านก็ไม่มีครับ”

“งั้นเลิกเรียนเราไปเดินเล่นที่สยามกันดีไหมพี่น่าน”

ครั้นได้ยินคำตอบของน่านน้ำ เด็กหนุ่มก็ตาเป็นประกายวับขึ้นมาทันที รีบเอ่ยปากชวนไปเดินเล่น เพราะหลายครั้งที่ชวนไปน่านน้ำมักจะหาข้ออ้างปฏิเสธทุกครั้ง เพราะเจ้าตัวไม่อยากไปเดินท่ามกลางคนหมู่มาก

“เอ่อ..”

“ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปหรอกน่านน้ำ”

คินทร์พูดขัดขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีอึกอักของน่านน้ำ ทว่าเมื่อมองไปที่คีนเด็กคนนั้นก็แหวใส่เล็กน้อยพลางมุ่ยหน้าอย่างเซ็ง ๆ ที่เขาชี้โพรงให้กระรอก ส่วนเคนก็หันหน้าหนีมองไปนอกรถไม่สนโลกใด ๆ ทั้งสิ้น

“เฮีย!”

“ไม่เป็นไรครับ น่านไปกับน้องคีนก็ได้” เห็นแก่ความพยายามของคีน ครั้งนี้เลยไม่ปฏิเสธอย่างครั้งอื่น ๆ

“เยส! พี่น่านน่ารักที่สุดเลย” เจ้าเด็กตัวโตกอดแขนออดอ้อนยิ้มแฉ่งด้วยความดีใจ ในที่สุด! ครั้งนี้เขาก็ทำให้พี่น่านไปกับเขาจนได้

รถยนต์ขับมาจอดแทบทางเดินตรงข้ามกับหน้าประตูทางเข้าโรงเรียน เด็กทั้งสามยกมือไหมคนอายุมากกว่าก่อนจะพากันเดินไป

คินทร์มองทั้งสามจนลับตาถถึงจะขับรถออกไป เขามีธุระที่ต้องไปทำก่อนเข้าบริษัทเช้านี้

ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในร้าน Three.K Daimond (ทรีเคไดมอนด์) เป็นร้านขายเพชรของบริษัททรีเคไดมอนด์ ซึ่งที่นี่เป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุด โดยมีสาขาย่อยอีกประมาณสี่แห่งในประเทศไทย

คินทร์ต้องเข้ามาดูร้านด้วยตัวเองเป็นประจำและในหนึ่งสัปดาห์จะสลับกันไปดูสาขานั้นทีสาขานี้ที เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย

ธุรกิจนี้มีทั้งหน้าร้านที่เปิดขายเป็นของตัวเอง และยังมีบริษัทใหญ่ที่รับออกแบบเครื่องประดับ รวมถึงโรงผลิตจิวเวลรี่เพชรแท้ นอกจากจำหน่ายในประเทศไทยแล้วยังส่งจำหน่ายไปที่ต่างประเทศครั้งละหลายร้อยล้านบาท

แม้ว่าคินทร์จะเป็นเพียงรองผู้บริหารที่รอรับตำแหน่งต่อจากพ่อ ระหว่างนี้เขาจึงต้องศึกษาดูงานให้มากที่สุด

เนื่องจากเป็นลูกชายคนโตพ่อกับแม่เลยตั้งความหวังไว้มาก ส่วนน้องอีกสองคนก็เคยพูดเปรย ๆ กับเขาว่าไม่ชอบงานบริหารอย่างที่พ่อทำ คินทร์เองก็ใช่ว่าจะชอบ ทว่าตั้งแต่เด็กเขาซึมซับกับมันมาตลอด หากให้มารับช่วงต่อก็ไม่ใช่ปัญหา อย่างน้อยก็ถือเสียว่าทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจในส่วนที่พวกท่านหวัง และเสียสละให้น้องทั้งสองคนได้ไปทำตามความฝัน ดีกว่ามาจมอยู่กับกองเอกสารที่ตนเองไม่อยากทำ

“ในเรื่องของการทำ Marketing สำหรับสินค้าชิ้นใหม่ผมจะนัดประชุมในวันศุกร์ที่จะถึง ฝากคุณผู้จัดการช่วยประสานงานกับสาขาอื่นด้วยนะครับ เรื่องรายละเอียดในที่ประชุมผมจะให้เลขาส่งให้ทางอีเมล”

“ค่ะคุณคินทร์”

“แยกย้ายกันไปทำงานต่อเถอะครับ”

คินทร์ยกยิ้มให้พนักงานตามวิสัย แม้จะเพิ่งเข้าทำงานอย่างจริงจังได้ไม่นาน แต่กลับได้รับการยอมรับจากพนักงานเกินครึ่ง ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะความใจดีและยิ้มเก่งของคินทร์ ทว่าในเรื่องของการทำงานเป็นคนที่จริงจังมากเหมือนกับพ่อของตน

นอกจากนี้ยังได้รับการชื่นชมจากพนักงานสาว ๆ ในบริษัท หลายคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงอยากเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลวิรุฬห์โยธิน แอบหวังว่าตัวเองจะเข้าตารองผู้บริหารคนใหม่

ถึงอย่างนั้นก็จะมีอีกหลายคนที่ไม่ยอมรับเด็กอายุเพียงแค่ยี่สิบสี่ปีที่เพิ่งเรียนจบอย่างคินทร์ ไม่เชื่อว่าจะสามารถขึ้นมาบริหารงานได้ ต่อให้เป็นลูกของประธานบริษัทก็ใช่ว่าจะยอมรับง่าย ๆ อย่างน้อยก็คงต้องพิสูจน์ฝีมือกันอีกสักหน่อย

.

.

เสียงจอแจของเด็กนักเรียนราว ๆ สี่สิบคนภายในห้อง จับกลุ่มพูดคุยระหว่างรอคุณครูเข้าสอน

น่านน้ำเป็นคนเดียวที่นั่งเหงาอยู่หลังห้อง อ่านหนังสือในบทเรียนเรื่องที่คุณครูจะเริ่มสอนในชั่วโมงเรียนวันนี้

“กูรู้มาว่าพ่อกับแม่ของมันตายแล้ว คุณรังสรรค์เลยเอามันมาเลี้ยง”

พลันหูแว่วได้ยินเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหูไม่ใกล้ไม่ไกล ทว่าใบหน้ายังคงก้มมองตัวอักษรในหนังสือ บทสนทนาถัดไปยิ่งทำให้จิตใจไม่จดจ่ออยู่กับเนื้อหาอีกต่อไป

“ที่ทำตัวหยิ่งเพราะมีคนใหญ่คนโตคุ้มกะลาหัวอยู่นี่เอง”

“มึงก็พูดไป คุณรังสรรค์เขาใจดีขนาดนั้น อาจจะนึกสงสารเลยส่งมันมาเรียนที่โรงเรียนค่าเทอมแพง ๆ แบบนี้ เพราะคุณเขาคงรู้ว่ามันคงไม่มีปัญญา”

“อย่าว่าแต่โรงเรียนค่าเทอมแพง ๆ เลย แค่โรงเรียนธรรมดาทั่วไปก็ไม่รู้มีปัญหาเข้าเรียนหรือเปล่า”

นักเรียนหญิงชายสองสามคนจับกลุ่มคุยกันไม่กลัวว่าคนที่กล่าวถึงจะได้ยินทั้งยังหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจราวกับเป็นเรื่องสนุก

ใช่ว่าพวกลูกคุณหนูคุณนายจะนิสัยเสียดูถูกคนอื่นเหมือนกันทุกคน มันเป็นบางจำพวกเท่านั้นนั่นแหละ จะโทษสังคมที่อยู่ก็คงไม่ถูกซะทีเดียว เพราะเคนกับคีนไม่เห็นจะเป็นอย่างคนพวกนี้ หากจะโทษคงต้องโทษที่ตัวบุคคลนั้น ๆ ที่มีจิตใจต่ำช้าคับแคบและอคติไปเอง

น่านน้ำไม่คิดจะตอบโต้เพราะสิ่งที่คนพวกนั้นพูดใช่ว่าจะไม่จริงเสียทั้งหมด เขาไม่มีปัญญาส่งตัวเองเรียนอย่างที่ว่าจริง ๆ หากไม่ได้คุณรังสรรค์เมตตาเขาคงไม่มีทางได้มาเหยียบโรงเรียนที่ค่าเทอมเป็นแสนแบบนี้

ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนหัดยอมให้คนอื่นดูถูกง่าย ๆ แต่นั่นเป็นเพราะเขาเหนื่อยที่จะลุกขึ้นป่าวประกาศอธิบายเรื่องที่ตนเจอมาให้ใครเข้าใจ การที่ถูกตัดสินไปทั้งอย่างนั้น ทั้งที่ยังไม่เคยคิดที่จะทำความรู้จักกัน เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจและปล่อยผ่านไปให้ได้

ทว่า… มันยากเหลือเกิน

คำพูดดูถูกเหยียดหยาม ดูหมิ่นกันราวกับเขาเป็นขยะเปียก มันเหมือนมีดเล่มคมที่เชือดเฉือนสร้างบาดแผลในใจเขาเพิ่มขึ้น

สิ่งที่ทำได้ก็คืออดทน พยายามไม่สร้างเรื่องเดือดร้อนให้คุณรังสรรค์ และคุณคนอื่น ๆ ต้องเดือดร้อนหนักใจเพราะเขา แค่สามปีเท่านั้น… แค่สามปีเขาก็จะหลุดพ้นจากวงโคจรอุบาทว์ในรั้วมัธยมแห่งนี้