บทที่ 4

ลู่จวิ้นค่อย ๆ เปิดกล่องอาหารที่สั่งมาอย่างปราณีตบรรจง พลางแจ้งลายละเอียดต่าง ๆ และสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่ผมนอนหลับ「ในห้องน้ำมีแปรงสีฟันสำรอง ใช้แก้วของฉันได้เลย ฉันช่วยนายลาคาบเช้าไว้ให้แล้ว ไม่ต้องกังวล」

หัวใจที่เพิ่งจะได้คลายความกังวลกลับรู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาอีกครั้ง「นายช่วยฉันทำไม?」

ลู่จวิ้นมองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาว่างเปล่า「แล้วนายคิดว่าไงล่ะ? นายมีอะไรที่คุ้มค่าให้ฉันคิดหาผลประโยชน์ด้วยเหรอ?」

ผมถูกสายตาที่เย็นชาของเขามองจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งร่างกาย จึงจำต้องยอมจำนนส่ายหน้าแต่โดยดี

ไม่รู้ว่าลู่จวิ้นพอใจกับวิธีการตอบกลับของผมหรือไม่ เขาเพียงกล่าวต่ออย่างไม่ใส่ใจ「งั้นก็จะคิดซะว่าทำความดีประจำวัน」

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว「กินข้าวเสร็จแล้วก็ไปขนของย้ายมาที่นี่」

ผมตกใจจนพูดไม่ออก กลับไปขนของ หมายความว่า ผมจะต้องเผชิญหน้ากับเเจียงจั๋วหรานอีกครั้งงั้นเหรอ

ทว่าลู่จวิ้นไม่ได้ให้เวลาผมได้คิดอะไรเลย ทันทีที่เขาเปิดประตูออก ก็พบว่ามีชายสองคนยืนอยู่หน้าประตู ราวกับเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว

「พวกเขาจะช่วยนายขนของ」

ลู่จวิ้นพาผมเดินจากสุดปลายระเบียง จนกระทั่งเดินกลับไปยังห้องของเขา

มีบางคนเห็นผมเดินออกมาจากห้องของลู่จวิ้น ก็ต่างพากันตะลึงอ้าปากค้าง

ผมจำต้องรวบรวมความกล้าเคาะประตูห้อง คนที่เปิดประตูคือรูมเมทอีกคน เมื่อเขาเห็นว่าเป็นผม ก็เผยสีหน้าเย้ยหยันในทันที

「เฉินถิง นายยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?」

แต่ไม่นาน เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นลู่จวิ้นที่ยืนอยู่ด้านหลังผม ก็พลันแข็งค้างและหุบปากลงทันที

ใบหน้าของผมพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดด้วยความตื่นตระหนกและอับอาย ใช้เวลาทำใจอยู่สักพักก่อนจะสามารถเอ่ยปากพูดไปได้「ฉันมาย้ายของ」

เมื่อเจียงจั๋วหรานได้ยินเสียงผม ก็รีบเดินตรงเข้ามาทันที

「นายจะไปไหน」

เขามีสีหน้าอิดโรยเล็กน้อย และใต้ตาของเขาก็มีรอยคล้ำจาง ๆ ผมเองก็พูดอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนเงียบงันอยู่ตรงนั้น แต่ทว่าลู่จวิ้นกลับตอบแทนให้ผมด้วยท่าทีสุขุมและเยือกเย็น

「ย้ายไปห้องฉัน จากนี้ไปเฉินถิงจะอยู่กับฉัน」

เจียงจั๋วหรานชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนที่ความรู้สึกอับอายจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เขาระเบิดถ้อยคำออกมาอย่างเกรี้ยวกราด「เฉินถิง นายไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเองบ้างไหม? หายไปแปบเดียวก็ไปอ่อยหาหนุ่มใหม่ได้แบบนี้ในคืนเดียว?」

เขาพูดคำเหล่านี้ออกมาแทบจะกัดฟันกรอด 「ขอแค่เป็นผู้ชาย นายก็ได้หมดเลยใช่ไหม? ของขาดขนาดนั้นเลยหรือไง? ขาดผู้ชายขึ้นเตียงมากนักใช่ไหม?」

ร่างกายของผมเย็นวาบไปทั้งตัว และเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มือของผมเริ่มสั่นรุนแรง ก่อนจะหันหลังหมายจะหลบหนีจากสถานการณ์นั้น ทว่ากลับถูกลู่จวิ้นโอบกระชับไว้ในอ้อมแขนของเขาในทันที

เขาตรึงผมไว้กับที่ ก่อนจะเริ่มตอบกลับไปว่า「เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้นายมาเป็นห่วงเป็นใยหรอก อย่างไงซะ นายก็ไม่ได้ชอบผู้ชายอยู่แล้วนี่」

เจียงจั๋วหรานราวกับถูกคำพูดเหล่านั้นของลู่จวิ้นกระแทกเข้าอย่างจัง เขาเกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดออกมาอย่างติดขัดว่า「ชะ ใช่ ฉัน ฉันไม่ได้ชอบ ผู้ชาย...」

และก็เดินออกจากห้องไปในทันทีที่สิ้นประโยค

ลู่จวิ้นมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขา พร้อมกับออกคำสั่งให้ชายทั้งสองคนที่ตามมาด้วย ได้เริ่มขนข้าวของต่าง ๆ ของผมที่กองอยู่ตรงมุมห้อง กลับไปที่ห้องของเขา

เขาหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเย็นชา「ไอ้โง่เอ๊ย」

ร่างกายของผมได้รับไออุ่นจากลู่จวิ้นจนสติสัมปชัญญะกลับคืนมา จึงดิ้นรนผละออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว และทรงตัวยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง

「ทำไมนายถึงด่าฉันอีกแล้ว」

คราวนี้ลู่จวิ้นหัวเราะอย่างเปิดเผย「ฉันไม่ได้ด่านาย」

ผมเคยคิดว่าเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดนี้กำลังจะทำลายชีวิตผมให้หมดสิ้น ทว่าเมื่อลู่จวิ้นได้ปรากฏตัวขึ้น ราวกับว่าไม่ว่าเรื่องนั้นจะใหญ่หลวงเพียงใด ก็ไม่สำคัญอะไรเลยอีกต่อไป

ไม่มีใครกล้านินทาผมอีกต่อไป หรือบางทีอาจจะมีอยู่แหละ แต่ก็ไม่กล้าทำต่อหน้าผมอีกแล้ว

ลู่จวิ้นที่เคยใช้ชีวิตอย่างสันโดษและฉายเดี่ยวอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้กลับกลายมาเป็นคู่หูที่ตัวติดกับผมอย่างไม่คาดคิด

เขาให้ผมช่วยตักอาหารเพื่อเป็นการชดใช้หนี้ ทว่าลู่จวิ้นกลับเป็นคนช่างเลือกมากเหลือเกิน

「มันฝรั่งแข็งไป เนื้อเหนียวไป ไข่สับละเอียดไป ผักจืดไป」

ลู่จวิ้นวางตะเกียบลง พร้อมกับพูดว่า「ไม่อร่อย」

ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า บุรุษผู้สูงส่งดุจบุปผาบนยอดผาอย่างเขา พอได้อยู่กันตามลำพังแล้วจะเป็นแบบนี้ มันกลับรู้สึกว่าน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

「ลู่จวิ้น...」

ผมยื่นจานอาหารของตัวเองให้เขา「ถ้างั้นนายกินของฉันไหม? ฉันลองชิมแล้ว อร่อยมากเลยนะ」

แต่ไม่นานสีหน้าของผมก็ซีดเผือดลงอีกครั้ง「แต่ถ้านายรังเกี...」

ลู่จวิ้นไม่รอให้ผมพูดให้จบประโยค เขาก็หยิบถาดอาหารของผมไปแลกกับเขา

「อืม ไม่เลวนี่」

ได้ยินดังนั้นผมถึงกับยิ้มตาหยีเป็นรูปสระอิ ถึงนายลู่จวิ้นนี่จะโมโหงอแงไปเรื่อย แต่ก็เอาใจง่ายดีเหมือนกันนะ

ในขณะที่ผมกำลังเดินกับเขาอยู่ที่ทางเท้า จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านคนหนึ่ง พูดถึงชื่อที่แสนคุ้นเคยออกมา

「เธอได้ข่าวไหม? เจียงจั๋วหรานไปคบกับรุ่นพี่ปีสี่แล้วนะ」