Mga Maiikling Kuwento at Nobela วาย

หลังจากที่รูมเมทที่ผมแอบรัก บังเอิญล่วงรู้ความรู้สึกของผมเข้า ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมาคือการอาเจียนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ "พวกรักร่วมเพศน่ะ น่าขยะแขยงที่สุด" เขาไล่ผมออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดี ไม่นานหลังจากนั้น คลิปวิดิโอสั้นเกี่ยวกับผมก็ถูกเผยแพร่ออกไปในโลกออนไลน์ เพียงชั่วข้ามคืน ชีวิตของผมก็ตกต่ำลง ถูกผู้คนสาปแช่งและรุมรังเกียจจากทั่วทุกสารทิศ แต่แล้วภายหลัง เขากลับแสดงความรู้สึกเสียใจออกมา ทว่า ณ ห้องพยาบาลที่ถูกกั้นไว้ด้วยม่านบาง ๆ ผมกลับถูกคู่ปรับตัวฉกาจโน้มตัวลงกัดเข้าที่ติ่งหูของผมอย่างจงใจ "ถ้านายส่งเสียงออกมาตอนนี้ นายลองเดาสิว่า เขาจะได้ยินไหม?"

ข้าเฝ้าทะนุถนอมสอนสั่งถ่ายทอดวิชาแก่องค์รัชทายาทมาจนเติบใหญ่ ทว่าในวันขึ้นครองราชย์ เปลือกนอกที่แสนอ่อนโยนดุจหยกก็ถูกฉีกทิ้งไปสิ้น และตรึงร่างข้าไว้กับคันฉ่องสำริดบานใหญ่ที่แสนเยียบเย็น “ท่านไท่ฟู ยามเมื่อข้ายังเยาว์วัย มักถูกท่านลงทัณฑ์ ให้คุกเข่ารับโทษอยู่บ่อยครั้ง” ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวขององค์รัชทายาทวนเวียนอยู่ข้างใบหูข้า “มาบัดนี้ ในที่สุดก็ถึงคราวที่ท่านต้องคุกเข่าบ้างเสียแล้ว”

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกังวลด้วยว่าพอนอนด้วยแล้วจะได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน และไม่ไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าจนตายอย่างอนาถ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพ่อพระเอกฝ่ายรุกไปได้? ผมถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักครั้ง ชายหนุ่มสะบัดแส้เบาๆ ไล่สายตาไปตามผิวของผมทีละนิดๆ แล้วก็ยิ้ม หนึ่งเดือนหลังจากนั้นผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับอีกครั้ง “ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังหนีอีก?” ผมกอบกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้คุณทำผมให้สุดไปเลยเถอะ!” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่

นายเอก: ประธานบริษัทผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมงดงามและเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหล ทว่ากลับสวมเกราะแห่งความสุขุมและเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ภายใต้มาดที่ยากจะเข้าถึง เขาโคจร มาพบกับ พระเอก: นิสิตหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่า ซึ่งเปี่ยมไปด้วยเล่ห์กลและมารยาอันแยบยล พร้อมทั้งซ่อนเจตจำนงร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงบริสุทธิ์ ซ่งเหวินจิ่ง ชายหนุ่มผู้ยืนหยัดในความเป็นชายชาตรีมาตลอดระยะเวลาสองทศวรรษเต็ม ทว่าทุกสิ่งพลันแปรผันบิดเบือนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อชะตาลิขิตให้เขาเผลอไผลร่วมเตียงกับพี่ชายของเพื่อนสนิทอย่างไม่คาดคิด เขาพันธนาการตัวเองด้วยเนคไทของฉือเส่าอวี่อย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่าเย้ายวนว่า "พี่ พี่ก็รู้ดีว่าผมไม่เคยมีแฟนมาก่อน"

ผมเฝ้าหลงใหลในตัวอาจารย์เหลียงผู้แสนเย็นชาดุจน้ำแข็งมาเนิ่นนาน ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ที่คนอย่างผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ดอกไม้บนหน้าผาสูงชันอย่างเขา จนกระทั่งความบังเอิญนำพาให้ผมได้รู้จักกับเกมสายมืดปริศนาสุดมหัศจรรย์ที่เข้ามาทลายกำแพงความห่างเหินนั้นลง เพียงแค่ผมลากปลายนิ้วสัมผัสตัวละครที่เป็นร่างจำลองของเขาบนหน้าจอเบา ๆ ใครจะไปคาดคิดว่าอาจารย์ผู้เคร่งครัดที่กำลังยืนบรรยายอยู่บนโพเดียม จะถูกผมกลั่นแกล้งผ่านปลายนิ้วจนเริ่มบิดเร่าและหอบพร่า เขาต้องข่มกลั้นอารมณ์จนตัวสั่นเทิ้มต่อหน้าสายตานักศึกษาทั้งห้อง โดยไม่มีใครรู้เลยว่า เขากำลังถูกผมควบคุมอยู่...

ในงานคอนเสิร์ต ผมปล่อยตัวปล่อยใจ ตะโกนปากดีใส่ไอดอลตัวท็อป “พี่ครับ ปล่อยใส่หน้าผมเลย!” คืนนั้นเอง ผมก็ถูกพี่ชายดันตัวติดกับแท่นบูชาในหอบรรพชน โดยมีไม้เรียวกดทับอยู่ตรงหลังคอ “เงยหน้าขึ้นมา แล้วบอกฉันสิ ว่าไอ้ประโยค ‘พี่ครับ ปล่อยใส่หน้าผมเลย’ มันแปลว่าอะไร” หลังจากนั้น เขาก็กดผมจมลงไปบนที่นอน ปลายนิ้วบดคลึงบนริมฝีปากที่เปียกชื้นและแดงเรื่อของผม “นี่มันเป็นสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่หรือไง”