คอร์สอบรมหลังทะลุมิติมาเป็นเบต้า

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับไม่ต้องกลัวว่าพอนอนด้วยแล้วจะถูกฟีโรโมนเล่นงานแล้วก็ไม่ต้องไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าด้วย จะได้หลบเลี่ยงการตายอันน่าอนาถใครจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพระเอกฝ่ายรุกไปได้?ผมถูกมัดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักหนชายหนุ่มสะบัดแส้เบา ๆ ไล่สายตามองผ่านผิวของผมทีละนิด ๆ แล้วก็ยิ้มออกมาหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับไปอีกครั้ง“ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังจะหนีอยู่อีก?”ผมกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้นายทำฉันให้สุดไปเลยเถอะ!”ชายหนุ่มพยักหน้าพลางบอกว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่ตอนตื่นขึ้นมา ผมปวดหัวจนหัวแทบจะแตก ในหัวมีข้อมูลต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมาผมทะลุเข้ามาในนิยาย แถมยังเป็นนิยายโอเมก้าเวิร์สอีกต่างหากฝ่ายรุกเป็นอัลฟาลูกครึ่งจีนเยอรมัน ไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว แต่กลับมาเป็นครูฝึกส่วนตัวเอกฝ่ายรับนั้นฐานะทางบ้านยากจน เลยปกปิดฐานะโอเมก้าแล้วเข้าไปทำงานในสถานบันเทิงของฝ่ายรุกจากนั้นก็กลายเป็นฉากพวกคุณไล่ตาม ผมเผ่นหนี ทรมานร่างกายทรมานใจ บุก

น้ำเสียงนี้มันเหมือนกับตะขอแหลมที่เกี่ยวกระชากให้หัวใจกระตุกผมเพิ่งคิดจะหันไป ก็ถูกมือสองข้างบีบไหล่เอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว บังคับให้ผมหันหน้าเข้ากำแพงต่อความร้อนแผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังไม่หยุด ผมรับรู้ได้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังนั้นตัวสูงกว่าผมไม่น้อยเลยทีเดียวผมก้มหน้า ริมฝีปากระเบา ๆ อยู่บริเวณปลายผม ทั้งลมหายใจก็รินรดอยู่แถวหูผมถึงกับขนลุกขนชัน อดใจไม่ไหวอยากจะเบี่ยงศีรษะออกมือที่อยู่บนไหล่ซ้ายผละออก ก่อนจะเปลี่ยนมากดขมับของผมไว้ด้วยสองนิ้วมือ เป็นอีกครั้งที่ผมถูกจำกัดการเคลื่อนไหว“จับได้แล้ว”ชั่วขณะนั้น น้ำเสียงน่าหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นงูพิษตัวหนึ่งราวกับว่ามีลิ้นงูกำลังไล้เลียอยู่ตามติ่งหูของผมจริง ๆผมค่อย ๆ เหลือบตาขึ้นช้า ๆ เห็นใบหน้าของชายหนุ่มด้านหลังจากเงากระจกทรงกลมโบราณที่ติดอยู่ทางมุมบนขวามือเขาเหมือนกับเดาได้ว่าผมจะแอบมองจากเงากระจก เลยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยผมกับเขาสบตากันผ่านกระจกดวงตาสีเขียวอมเทานั้นเหมือนหมาป่าในยามค่ำคืนมันแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม“คิดได้หรือยังว่าตัวเองจะตายยังไงดี?”คุณพี่ครับ ผมขอเตือนคุณพี่ไว้เลยนะว่าให้รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้ไ

ตกเย็น มอยเซนก็กลับมากินมื้อเย็นที่วิลล่าเนื่องจากการปรากฏตัวของซูหนาน กอปรกับผมที่ตั้งการ์ดป้องกันจิตใจไว้อีกชั้นหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกอับอายหรือกระวนกระวายอะไรทั้งสิ้นพอเจอเข้ากับอาหารมื้อเย็นที่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ทั้งหน้าตาน่ากินและย่อยง่าย ผมก็เริ่มอาละวาดทันที“ฉันจะกินมาม่า จะกินโค้ก!”ซูหนานเผยสีหน้าลำบากใจ เบนสายตาไปทางมอยเซนโดยไม่รู้ตัวถูกต้อง ผมจงใจหาเรื่องนั่นแหละ พวกคุณสองคนรีบไปรักกันได้แล้ว แล้วปล่อยผมสักที!มอยเซนคีบอาหารชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างเอื่อยเฉื่อย พอกลืนลงไปแล้วถึงได้พูดว่า“ไม่ต้องสนใจเขา ไม่กินก็ปล่อยให้หิวไป”เหอะ ๆ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่สนใจผมเลยสักนิดเดียวเมื่อคืนยังเรียกผมว่าหมาน้อยน่ารักอยู่เลย มาตอนนี้พอไม่ต้องใช้ประโยชน์แล้วก็บอกว่า ‘ไม่ต้องสนใจ’ ซะงั้น!มอยเซนเหลือบสายตามองผมเล็กน้อย“ตอนนี้ไม่กิน เดี๋ยวตอนกลางคืนฉันจะเอาของอย่างอื่นป้อนเขาให้อิ่มเอง”ทันใดนั้นใบหน้าแดงเถือกของคนสองคนปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหารคนหนึ่งคือผม อีกคนคือโอเมก้าตัวน้อยผู้ใสซื่อซูหนานเขาอ้างว่าจะไปเช็ดล้างทำความสะอาดห้องครัว แ

กลับถึงวิลล่าก็ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว ผมอาบน้ำเสร็จด้วยความรวดเร็วก็ลงไปนอนบนเตียงผ่านไปไม่กี่นาที ความรู้สึกว่าที่นอนยุบลงไปเล็กน้อยก็ส่งมาจากด้านหลังท่อนแขนเรียวมีกำลังโอบอยู่บนเอวของผม บนหลังคอรับรู้ได้ถึงสัมผัสเบา ๆ ที่เหมือนจะมีแต่เดี๋ยวก็เหมือนจะไม่มี“ฝันดีนะ”อันที่จริงผมก็นับถือมอยเซนไม่น้อยนะ เพราะเขาเสแสร้งแกล้งทำได้ถึงบทบาทเกินไปเว้นเสียแต่มีธุระรัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็จะกลับมาส่งผมเข้านอนที่นี่แน่นอนอย่างกับพวกเราเป็นคู่รักกันจริง ๆอ้อมกอด จุมพิต การพะเน้าพะนอบอกฝันดีเบา ๆ พวกนี้ มันทำให้คนเข้าใจผิดว่าตัวเองถูกรักได้ง่ายเหลือเกินความจริงถ้าเขาไม่ได้มีลูกเล่นมากมายขนาดนี้ ผมก็ยังกลัวอยู่เลยว่าตัวเองจะถลำลึกลงไปจริง ๆทว่าเมื่อถึงยามค่ำคืน ทันทีที่เห็นเขาล้วงแส้และของเล่นต่าง ๆ นานาออกมา ผมก็ยอมจำนนยามกลางวัน เมื่อเห็นซูหนานกับภาพหงส์คู่โบยบินของบรรพบุรุษตระกูลซู ผมก็ได้สติขึ้นมาไม่น้อยระยะห่างจากเวลาหนึ่งเดือนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆคืนวันที่หกก่อนถึงวันสุดท้าย มอยเซนอยากกอดผม แต่ถูกผมปฏิเสธ“ผมไม่สบาย ไม่มีอารมณ์”ผมคิดนะ ว่าถ้าเขาใช้ไม้แข็งก็จะพ

เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ต้องพบว่าตนเองกำลังอยู่ในห้องแปลกตาห้องหนึ่ง“ตื่นเร็วดีนี่”ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกทั้งยังปลดกระดุมออกเสียกว้างกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามผมครั้นเห็นรอยสักหมาป่าบนหน้าอกของเขา ผมก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้คือใครฉายาหลางซาน เป็นคู่แค้นคู่อาฆาตทางธุรกิจสถานบันเทิงยามค่ำคืนของมอยเซนเพียงแต่สถานบันเทิงที่อยู่ในสังกัดของเขาสกปรกโสมมเป็นอย่างยิ่งในนิยายต้นฉบับเล่าไว้ หนหนึ่งที่มอยเซนกับซูหนานระเบิดอารมณ์มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงคือซูหนานจากมาอารมณ์โกรธ ผลคือถูกหลางซานฉวยโอกาสจับตัวไปจุดประสงค์เพื่อต้องการบีบบังคับมอยเซนให้ยอมสละพื้นที่ทางธุรกิจหลางซานกวาดสายตามองตัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งน่าขยะแขยง“คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยแฮะ คนอย่างมอยเซนที่ไม่เห็นหัวคนอื่นแบบนั้นจะตกอยู่ในมือของเบต้าคนหนึ่งได้”ผมทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ปฏิเสธออกไปทันที“เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย... แค่เห็นฉันเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น!”หลางซานหัวเราะเยาะเหยียดหยาม“จ่ายเงินซื้อเพชรไปหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านเพื่อเอาอกเอาใจของเล่นชิ้นหนึ่งให้ดีใจเนี่ยนะ นายเห็นมอยเซนโง่หร