Short
คอร์สอบรมหลังทะลุมิติมาเป็นเบต้า

คอร์สอบรมหลังทะลุมิติมาเป็นเบต้า

By:  หวังหนิวตุ้นKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
11Mga Kabanata
2.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกังวลด้วยว่าพอนอนด้วยแล้วจะได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน และไม่ไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าจนตายอย่างอนาถ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพ่อพระเอกฝ่ายรุกไปได้? ผมถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักครั้ง ชายหนุ่มสะบัดแส้เบาๆ ไล่สายตาไปตามผิวของผมทีละนิดๆ แล้วก็ยิ้ม หนึ่งเดือนหลังจากนั้นผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับอีกครั้ง “ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังหนีอีก?” ผมกอบกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้คุณทำผมให้สุดไปเลยเถอะ!” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Bonnie

"If you don't get your goddam ass down here right now, I swear to the Moon Goddess herself I'm going to get my fucking belt out and make you sorry!" My dad's voice sends chills down my spine and has my entire body shaking knowing the pain that it's going to endure very soon. My dad means what he says and, thanks to my prick of a brother, my punishment will be even more painful than normal.

"If I have to come and get you, you know what will happen mutt!" He keeps bellowing while I shift myself further backward in my closest while praying for a miracle or, at the very least, for a giant hole to appear in these old floorboards and swallow me whole. Of course, reality wouldn't be as kind as to create a hole for me. No, my reality will result in pain and a lot of it.

"Where the fuck are you!" His voice suddenly seems so close and a growl that can only belong to that of a Beta suddenly has the walls around me shaking. Shit, he's here! "This is your last chance to come out mutt. If you don't, you know what will happen!" He knows I'm here, but he wouldn't be my dad if he didn't take the time to taunt me that little bit more. It doesn't matter if I go out there now or let him find me either way, my punishment will have me suffering in pain for more than a few days.

"Your ass should have been downstairs over 30 minutes ago, and now it's going to pay. I don't know why you do this to yourself every goddam time! "I do sometimes wonder how my dad can help lead this pack as the Beta with how stupid he can be. Does he seriously think that I hid in my closet and chose not to go downstairs and make breakfast knowing that he would come and find me and make me pay all by choice? No, I didn't, but it won't matter what my reason is for being here, he won't believe me, he won't care.

"Well, hello there little mutt." I feel the air leave my lungs as he tears open the door and lunges at me, grabbing my shirt and throwing me across the room. A grunt leaves my mouth as blinding pain shoots down my spine from hitting the wall, along with the impact winding me has, this day is off to a cracking start.

And yes, I know what you're thinking. Werewolves have amazingly quick healing abilities and while that may be true, unfortunately, that's not always the case, and of course, as with everything else in my life that goes wrong, so does having that ability. A healthy wolf can heal quickly but not an unhealthy one, and I'm the definition of an unhealthy wolf.

I cough as I try to catch my breath, but before I've even drawn in my first full breath, my dad is back on me and pulling me off the ground by the neck of my shirt. He roughly shakes me before screaming in my face, causing spittle to land on my forehead, nose, and chin, forcing me to hold in a gag. "Well, come on mutt. Won't you at least try and come up with some pathetic excuse to cover your ass?"

While most of the beatings that I get from my dad are caused by my brother, I try not to mention his name and instead, make up another excuse, any excuse because, in this household, my brother is the top, golden child and, as far as my father is concerned, he never does anything wrong and if I try and say different he sees red and just ups my punishment.

However, sometimes I just can't think of an excuse quickly enough and my Dad tolerates no answer, even less than me mentioning my brother's name, so that is what I have to do. I have to tell the truth and today seems like one of those days. "Rowan... Rowan locked me in my closet." As expected, his face turns an even darker shade of red as he once again roughly shakes me before throwing me across the room. Only this time I crash into the window and cry out as it shatters and several shards impale my skin.

"Look at what you made me do now. You stupid worthless piece of shit!" He storms over to me while I try to remove a large piece of glass out of the palm of my hand. He gets a tight grip on my hair and pulls backward until I'm forced to look up at his face, while at the same time, he moves my hand away, stopping me from pulling out the glass, and then he pushes down on it, making it impale even deeper into the palm of my hand and causing me to cry out.

"I'll never understand why you were born but the sooner you die, the better!" I remain quiet while trying to breathe through the pain as he continues to throw venomous words my way, but I don't think he realizes just how wasted those words are on me. All I've ever heard from both him, Blue, and Rowan are vile words and their behavior has been even worse. I'm 18 years old, 18 years of hearing every bad thing imaginable, so yeah, his words do not affect me much anymore, the pain from the beatings is worse than any words he can say... so much worse, and I'm not sure if I'll ever get used to those.

"The next time you speak badly about your brother, I won't be the only one handling your punishment." He pulls back his hand right before landing a hard slap to my cheek, causing my vision to blur and my ears to ring. As I said before, he doesn't do well with me, badmouthing his precious son or anyone else, for that matter. Rowan is 20, the future Beta to our pack, and I swear that the boy could fall in shit, and he would still come out smelling like goddam roses.

My dad has threatened to have my brother punish me more than once but has never gone through with it. Of course, I don't kid myself into thinking it's because he's protecting me, he's never protected me a day in my life. No, I think it's because he knows that Rowan's temper is even worse than his, and I think he fears that Rowan will lose control and kill me, and if he does that, then who will my dad have to bully and take his anger out on? And of course, how would he explain my disappearance to everyone else?

I'm pulled from my thoughts by my dad once again pulling on my hair. It's a favorite thing of his to-do and, honestly, it has me wondering how I don't have bold patches. I wait for the next blow, but then his eyes glaze over as someone's mind links him, and then he suddenly lets go of my hair and takes a step back. "Get your fucking ass downstairs. Now!" What the hell is that all about? There must be something big going on for my dad to stop beating me. Nothing ever stops him, not even mind links unless they are seriously important.

The moment he slams my bedroom door shut, tears burst from my eyes and all the pain that I've been ignoring surfaces causing me to shake. "Come on sweetheart. Get up off of the floor. Let's get you cleaned up." My wolf Lexis's voice soothes me somewhat as she encourages me. I'll never understand how she's still here with me. I turned 18 six months ago and while I was able to shift fine for the first month since then, I've not been able to. My body is too weak from the beatings and being starved to be able to shift.

I've told Lexi more than once to leave me, to find herself another wolf to live with. It's the least she deserves, but she has always refused. She has been by my side since day one, and I'll always be grateful to her. She is my best friend, my only friend, and honestly, most days she's the only thing that keeps me going. She refuses to leave me and I keep fighting for her but one day... One day this will all be over. I don't know how, but one way or another we will get out of this house and away from this pack, and more importantly, away from the evil that is my dad.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

RebyuMore

Always
Always
ฮ้อบบบบ นี่ชั้นหยุดยิ้มไม่ได้ หมอฟันเข้าด่วนๆ
2025-12-19 02:23:26
1
0
Isaree
Isaree
เรื่องนี้สนุกมากค่าาา
2025-12-18 05:56:49
1
0
KIKz
KIKz
สนุกดี อ่านเพลินๆ
2025-12-10 00:31:20
1
0
Qianying
Qianying
ฟินค่าา เหอหมีน่ารักมาก
2025-12-09 22:48:02
1
0
Hou Jiao
Hou Jiao
มีความจิกหมอน งื้อ~ วายจงเจริญ วายคือคงามรักที่ถูกต้อง ชอบแนวโอเมกาเวิร์สมากเลย ถ้าเป็นนิยายยาวจะดีมาก พร้อมเปย์ค่า ดี๊ด๊าา
2025-12-09 01:17:57
1
0
11 Kabanata
บทที่ 1
พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับไม่ต้องกลัวว่าพอนอนด้วยแล้วจะถูกฟีโรโมนเล่นงานแล้วก็ไม่ต้องไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าด้วย จะได้หลบเลี่ยงการตายอันน่าอนาถใครจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพระเอกฝ่ายรุกไปได้?ผมถูกมัดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักหนชายหนุ่มสะบัดแส้เบา ๆ ไล่สายตามองผ่านผิวของผมทีละนิด ๆ แล้วก็ยิ้มออกมาหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับไปอีกครั้ง“ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังจะหนีอยู่อีก?”ผมกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้นายทำฉันให้สุดไปเลยเถอะ!”ชายหนุ่มพยักหน้าพลางบอกว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่ตอนตื่นขึ้นมา ผมปวดหัวจนหัวแทบจะแตก ในหัวมีข้อมูลต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมาผมทะลุเข้ามาในนิยาย แถมยังเป็นนิยายโอเมก้าเวิร์สอีกต่างหากฝ่ายรุกเป็นอัลฟาลูกครึ่งจีนเยอรมัน ไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว แต่กลับมาเป็นครูฝึกส่วนตัวเอกฝ่ายรับนั้นฐานะทางบ้านยากจน เลยปกปิดฐานะโอเมก้าแล้วเข้าไปทำงานในสถานบันเทิงของฝ่ายรุกจากนั้นก็กลายเป็นฉากพวกคุณไล่ตาม ผมเผ่นหนี ทรมานร่างกายทรมานใจ บุก
Magbasa pa
บทที่ 2
ในฐานะเป็นลูกคนรองเบต้าซึ่งมีพี่ชายเป็นอัลฟา และมีน้องชายเป็นโอเมก้า อีกทั้งยังไม่ได้รับความใส่ใจจากพ่อแม่มาแต่เด็กพฤติกรรมผิดแผกนี้ก็ยังพอจะดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้บ้าง“เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น?”ผมเกาหัวที่ยุ่งเหยิงเป็นรังนก สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจแค่อาทิตย์เดียว สำหรับโอตาคุเนี่ยเรื่องเล็กคุณแม่โอเมก้าที่หน้าตาสวยพริ้งอย่างกับสาวอายุยี่สิบกว่ากลอกตามองบน“ไม่ได้ไปกินเหล้าที่ไนต์คลับคืนเดียว แกก็ทรมานไปทั้งตัวแล้ว นี่คงไม่ได้ไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรไว้ข้างนอกแล้วไม่กล้ามุดหัวออกไปไหนหรอกใช่ไหม?”ผมสะดุ้งโหยง รีบส่ายหัวดิก“เปล่า ๆ เปล่าเลย! เพิ่งตกลงกับเพื่อนว่าจะออกไปคืนนี้นี่เอง”รับมือคุณแม่คนสวยลวก ๆ เสร็จ ผมก็พิมพ์ข้อความในโทรศัพท์“คืนนี้ไปได้”อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ที่เดิมนะ ห้องส่วนตัว 888”ผมเอ่ยถามออกไปด้วยความลังเลใจ ว่าคืนนี้มอยเซนจะมาหรือเปล่า?คราวนี้อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยเสียง พอกดฟังก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังออกมาเป็นชุด“ฉันว่านายยอมแพ้เถอะ! ถ้าเขาเป็นแค่ครูฝึกตัวท็อปของเย่จุ้ยละก็ อย่างมากก็แค่จ่ายเงินให้มากอีกสักหน่อย ยังไงก็ได้คิวอยู่แหละ”“แต่นายอย่
Magbasa pa
บทที่ 3
น้ำเสียงนี้มันเหมือนกับตะขอแหลมที่เกี่ยวกระชากให้หัวใจกระตุกผมเพิ่งคิดจะหันไป ก็ถูกมือสองข้างบีบไหล่เอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว บังคับให้ผมหันหน้าเข้ากำแพงต่อความร้อนแผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังไม่หยุด ผมรับรู้ได้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังนั้นตัวสูงกว่าผมไม่น้อยเลยทีเดียวผมก้มหน้า ริมฝีปากระเบา ๆ อยู่บริเวณปลายผม ทั้งลมหายใจก็รินรดอยู่แถวหูผมถึงกับขนลุกขนชัน อดใจไม่ไหวอยากจะเบี่ยงศีรษะออกมือที่อยู่บนไหล่ซ้ายผละออก ก่อนจะเปลี่ยนมากดขมับของผมไว้ด้วยสองนิ้วมือ เป็นอีกครั้งที่ผมถูกจำกัดการเคลื่อนไหว“จับได้แล้ว”ชั่วขณะนั้น น้ำเสียงน่าหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นงูพิษตัวหนึ่งราวกับว่ามีลิ้นงูกำลังไล้เลียอยู่ตามติ่งหูของผมจริง ๆผมค่อย ๆ เหลือบตาขึ้นช้า ๆ เห็นใบหน้าของชายหนุ่มด้านหลังจากเงากระจกทรงกลมโบราณที่ติดอยู่ทางมุมบนขวามือเขาเหมือนกับเดาได้ว่าผมจะแอบมองจากเงากระจก เลยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยผมกับเขาสบตากันผ่านกระจกดวงตาสีเขียวอมเทานั้นเหมือนหมาป่าในยามค่ำคืนมันแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม“คิดได้หรือยังว่าตัวเองจะตายยังไงดี?”คุณพี่ครับ ผมขอเตือนคุณพี่ไว้เลยนะว่าให้รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้ไ
Magbasa pa
บทที่ 4
ยื่นมือออกไปแตะซิปด้วยอาการตัวสั่นงันงก ทว่าเพิ่งแตะกางเกงสแล็คก็ถูกแส้ฟาดลงมาแล้วผมรีบหดมือกลับมา พลางมองมอยเซนด้วยความงุนงง แล้วถึงได้เห็นว่าเขามีสีหน้าสุดจะบรรยาย“ฉันให้นายถอดเสื้อผ้าตัวเองออก จะมาแตะกางเกงฉันทำไม?”ผมรู้สึกได้เลยว่าแก้มของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตาเอ่อนี่มัน ใครใช้ให้เขาพูดไม่ชัดเจนเองละมอยเซนเอื้อมมือไปบีบหว่างคิ้วสันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาดังหึจากนั้นก็หัวเราะด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทั้งดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจ“นายศึกษาความรู้ในวงการเพื่อฉันมาเยอะไม่ใช่เหรอ? ไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นไร้เดียงสากันแน่?”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะใช้มันสั่งสอนนายให้ดีเอง”ทันทีที่แส้สีม่วงสะบัดเบา ๆ ผมก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัวจนกระทั่งตอนที่ผมได้สติ คิดจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องมุดตัวลงไปกับเตียงอย่างรวดเร็วสติสัมปชัญญะค่อย ๆ กลับเข้าที่เข้าทาง แล้วเรื่องทุกอย่างเมื่อคืนนี้ก็ถาโถมเข้ามาในหัวทันทีตอนแรก ผมยังให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจแสร้งทำว่าตัวเองเป็นผู้กล้าที่ตกไปอยู่ในมือคนชั่วร้าย แล้วถูกเฆี่ยนตีสุดท้าย พอแส้ฟาดลงมาไม่กี่ครั้งก็ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมแล้วรสชาตินั่น ถ้าไม่ได้มาเจ
Magbasa pa
บทที่ 5
ตกเย็น มอยเซนก็กลับมากินมื้อเย็นที่วิลล่าเนื่องจากการปรากฏตัวของซูหนาน กอปรกับผมที่ตั้งการ์ดป้องกันจิตใจไว้อีกชั้นหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกอับอายหรือกระวนกระวายอะไรทั้งสิ้นพอเจอเข้ากับอาหารมื้อเย็นที่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ทั้งหน้าตาน่ากินและย่อยง่าย ผมก็เริ่มอาละวาดทันที“ฉันจะกินมาม่า จะกินโค้ก!”ซูหนานเผยสีหน้าลำบากใจ เบนสายตาไปทางมอยเซนโดยไม่รู้ตัวถูกต้อง ผมจงใจหาเรื่องนั่นแหละ พวกคุณสองคนรีบไปรักกันได้แล้ว แล้วปล่อยผมสักที!มอยเซนคีบอาหารชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างเอื่อยเฉื่อย พอกลืนลงไปแล้วถึงได้พูดว่า“ไม่ต้องสนใจเขา ไม่กินก็ปล่อยให้หิวไป”เหอะ ๆ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่สนใจผมเลยสักนิดเดียวเมื่อคืนยังเรียกผมว่าหมาน้อยน่ารักอยู่เลย มาตอนนี้พอไม่ต้องใช้ประโยชน์แล้วก็บอกว่า ‘ไม่ต้องสนใจ’ ซะงั้น!มอยเซนเหลือบสายตามองผมเล็กน้อย“ตอนนี้ไม่กิน เดี๋ยวตอนกลางคืนฉันจะเอาของอย่างอื่นป้อนเขาให้อิ่มเอง”ทันใดนั้นใบหน้าแดงเถือกของคนสองคนปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหารคนหนึ่งคือผม อีกคนคือโอเมก้าตัวน้อยผู้ใสซื่อซูหนานเขาอ้างว่าจะไปเช็ดล้างทำความสะอาดห้องครัว แ
Magbasa pa
บทที่ 6
ผมมองกระจกแล้วตบแก้มเบา ๆเอาละ นี่แหละถึงจะเป็นผม ไม่ได้สวยหรือหน้าตาดีอย่างซูหนานขนาดนั้นผมชื่อเหอหมี เป็นแค่คนที่ปกติที่สุดในหมู่โอตาคุนับหมื่นในงานประมูล ผมกับซูหนานนั่งขนาบอยู่ข้างซ้ายข้างขวางของมอยเซนบนเวทีนำของสะสมออกมาแสดงไม่ขาดสายทั้งแบบใหม่เอย แบบเก่าเอย แบบแอบสแตรกต์อะไรพวกนี้เอย ผมนี่ฟังแล้วก็ง่วงเหงาหาวนอนซูหนานกลับดูเพลิดเพลิน แววตาเขาเปล่งประกาย ทั้งยังออกความเห็นบ้างเป็นบางครั้ง“ภาพนี้ คืออาจารย์ดาวินชี!”ผมถึงกับสะดุ้งตื่นทันทีสุดยอดเลย ของแบบนี้ก็ยังเอาออกมาประมูลได้?ไม่ใช่ว่าควรเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์อะไรเทือกนั้นเหรอ“เป็นผลงานชิ้นเอกของหลานชายคนโตของน้าคนรองของพี่สาวคนที่เจ็ดของอาจารย์ดาวินชี”มอยเซนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยชมซูหนาน“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านายจะมีความรู้ทางศิลปะลึกซึ้งไม่เบา”ซูหนานแย้มยิ้มไม่เผยฟัน แล้วว่าชมกันเกินไปแล้วน้าเล็กของเขาเป็นอาจารย์ศิลปะในสถาบันศิลปะลอนดอน แค่ได้ยินผ่านหูมาบ้างเท่านั้น……คุณจะพูดอะไรนี่พูดจบให้ครั้งเดียวไม่ได้หรือไง?มอยเซนหันหน้ามา แล้วโน้มตัวลงมาหาผมเล็กน้อย“ไม่มีอะไรที่สนใจเลย? ถ้านายชอบ ฉันก็ซื้อได้นะ”
Magbasa pa
บทที่ 7
กลับถึงวิลล่าก็ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว ผมอาบน้ำเสร็จด้วยความรวดเร็วก็ลงไปนอนบนเตียงผ่านไปไม่กี่นาที ความรู้สึกว่าที่นอนยุบลงไปเล็กน้อยก็ส่งมาจากด้านหลังท่อนแขนเรียวมีกำลังโอบอยู่บนเอวของผม บนหลังคอรับรู้ได้ถึงสัมผัสเบา ๆ ที่เหมือนจะมีแต่เดี๋ยวก็เหมือนจะไม่มี“ฝันดีนะ”อันที่จริงผมก็นับถือมอยเซนไม่น้อยนะ เพราะเขาเสแสร้งแกล้งทำได้ถึงบทบาทเกินไปเว้นเสียแต่มีธุระรัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็จะกลับมาส่งผมเข้านอนที่นี่แน่นอนอย่างกับพวกเราเป็นคู่รักกันจริง ๆอ้อมกอด จุมพิต การพะเน้าพะนอบอกฝันดีเบา ๆ พวกนี้ มันทำให้คนเข้าใจผิดว่าตัวเองถูกรักได้ง่ายเหลือเกินความจริงถ้าเขาไม่ได้มีลูกเล่นมากมายขนาดนี้ ผมก็ยังกลัวอยู่เลยว่าตัวเองจะถลำลึกลงไปจริง ๆทว่าเมื่อถึงยามค่ำคืน ทันทีที่เห็นเขาล้วงแส้และของเล่นต่าง ๆ นานาออกมา ผมก็ยอมจำนนยามกลางวัน เมื่อเห็นซูหนานกับภาพหงส์คู่โบยบินของบรรพบุรุษตระกูลซู ผมก็ได้สติขึ้นมาไม่น้อยระยะห่างจากเวลาหนึ่งเดือนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆคืนวันที่หกก่อนถึงวันสุดท้าย มอยเซนอยากกอดผม แต่ถูกผมปฏิเสธ“ผมไม่สบาย ไม่มีอารมณ์”ผมคิดนะ ว่าถ้าเขาใช้ไม้แข็งก็จะพ
Magbasa pa
บทที่ 8
ชั่วพริบตาถัดมาก็ถูกเขาบีบแขนพลิกกดลงบนเตียงผมร้องไห้เศร้าเสียใจไปพลาง ปากแข็งไปพลาง“ฮ่า ๆ คุณคิดว่าคนทั้งโลกจะหลงคุณจะเป็นจะตายกันหมดหรือไง?”“ยังจะเป็นครูฝึกมือทองอีก ขนาดผมเองคุณยังปราบไม่ได้เลย ฉวยจังหวะเกษียณมันตั้งแต่เนิ่น ๆ เถอะคุณน่ะ!”แรงบนตัวกดลงมาอีกอย่างแรง แล้วอยู่ ๆ ก็ปล่อยออกสิบวินาทีหลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังอย่างรุนแรงมอยเซนออกไปแล้วผมหยัดกายลุกขึ้นนั่ง เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งปลอกคอฝังเพชรสีเหลืองทอประกายอยู่พักหนึ่ง มันช่วยดึงความคิดของผมกลับมาผมเดินไป แล้วเก็บมันขึ้นมาทื่อ ๆ พลางกำไว้ในมือแน่นของที่ให้ผมแล้ว ทำไมจะไม่เอาละถึงอย่างไร ผมก็คิดไว้นานแล้วว่าจะเอาไปขายแล้วก็หนีคืนที่สามก่อนถึงวันสุดท้าย มอยเซนไม่กลับวิลล่าคืนวันที่สองก่อนถึงวันสุดท้าย เขายังคงไม่อยู่เหมือนเคยผมเก็บข้าวของจนกระเป๋าสะพายตุง เตรียมพร้อมหนีแล้วในวิลล่ามีบอดี้การ์ดที่มอยเซนทิ้งไว้อยู่สองคน ผมเลยไปหาซูหนาน“ฉันอยากยืมเสื้อผ้ากับหมวกของนายชุดหนึ่ง”เขาถามผมด้วยอารมณ์สองจิตสองใจว่าผมทะเลาะกับมอยเซนใช่หรือเปล่า“ตั้งแต่คืนนั้น คุณมอยเซนก็ไม่ยิ้มเลยนะครับ”ผ
Magbasa pa
บทที่ 9
เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ต้องพบว่าตนเองกำลังอยู่ในห้องแปลกตาห้องหนึ่ง“ตื่นเร็วดีนี่”ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกทั้งยังปลดกระดุมออกเสียกว้างกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามผมครั้นเห็นรอยสักหมาป่าบนหน้าอกของเขา ผมก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้คือใครฉายาหลางซาน เป็นคู่แค้นคู่อาฆาตทางธุรกิจสถานบันเทิงยามค่ำคืนของมอยเซนเพียงแต่สถานบันเทิงที่อยู่ในสังกัดของเขาสกปรกโสมมเป็นอย่างยิ่งในนิยายต้นฉบับเล่าไว้ หนหนึ่งที่มอยเซนกับซูหนานระเบิดอารมณ์มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงคือซูหนานจากมาอารมณ์โกรธ ผลคือถูกหลางซานฉวยโอกาสจับตัวไปจุดประสงค์เพื่อต้องการบีบบังคับมอยเซนให้ยอมสละพื้นที่ทางธุรกิจหลางซานกวาดสายตามองตัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งน่าขยะแขยง“คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยแฮะ คนอย่างมอยเซนที่ไม่เห็นหัวคนอื่นแบบนั้นจะตกอยู่ในมือของเบต้าคนหนึ่งได้”ผมทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ปฏิเสธออกไปทันที“เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย... แค่เห็นฉันเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น!”หลางซานหัวเราะเยาะเหยียดหยาม“จ่ายเงินซื้อเพชรไปหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านเพื่อเอาอกเอาใจของเล่นชิ้นหนึ่งให้ดีใจเนี่ยนะ นายเห็นมอยเซนโง่หร
Magbasa pa
บทที่ 10
ในปากเขาถูกสายรัดปากอุดเอาไว้ อยากจะร้องขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้โชคดีที่ตอนผมหนีออกมาจากวิลล่าได้เอา ‘ของเล่น’ มีราคาที่ฝังทองกับฝังเพชรใส่กระเป๋ามาด้วยจำนวนหนึ่งเดิมทีเตรียมจะแงะมันออกมา แบบนี้จะขายง่ายกว่าใครจะไปคิดว่าได้ใช้ประโยชน์อย่างอื่นแทนในที่สุดมอยเซนก็ได้สติกลับมา เขาสาวเท้ายาวเกี่ยวเอวผมมากอดผมยังโมโหไม่หาย เลยมอบฝ่ามือให้เขาทีหนึ่งเสียง ‘เพียะ’ ดังชัดแจ๋ว อากาศพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะตอนที่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป ผมถึงกับตัวแข็งทื่อไปหมด ทำคอแข็งไม่กล้าหันกลับไปมองเขาทว่าวินาทีต่อมา มอยเซนกลับก้มหน้าลงแล้วเข้ามาใกล้หลังหูของผม“ขอโทษ”หัวใจผมสั่นสะท้านในทันที เขากำลังขอโทษผมเหรอ?“เจ้าของที่ทำหมาน้อยหายน่ะแย่สุด ๆ เลย”ผมรีบสะบัดขาไปด้านหลังจะเตะเขาใครเป็นหมาของเขา!“ที่รัก...อย่าไปเลยนะ”ผมที่กำลังเตะต่อยอยู่ถึงกับหยุดชะงักไปทันที ใบหน้าที่ไม่ยินยอมถึงกับเห่อร้อนขึ้นมาบางส่วน“คุณปล่อยผมลงก่อน ผมยังซัดเขาไม่หนำใจ”น้ำเสียงของมอยเซนเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย“อย่าแตะของโสโครก”เท้าทั้งสองข้างเพิ่งแตะพื้น มือก็ถูกเขาดึงไปลูบพลางเช็ดเบา ๆพอถูกขัดจังหวะแบบนี้ ผมเองก็ค่อย
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status