Short
คอร์สอบรมหลังทะลุมิติมาเป็นเบต้า

คอร์สอบรมหลังทะลุมิติมาเป็นเบต้า

Par:  หวังหนิวตุ้นComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapitres
3.8KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกังวลด้วยว่าพอนอนด้วยแล้วจะได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน และไม่ไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าจนตายอย่างอนาถ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพ่อพระเอกฝ่ายรุกไปได้? ผมถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักครั้ง ชายหนุ่มสะบัดแส้เบาๆ ไล่สายตาไปตามผิวของผมทีละนิดๆ แล้วก็ยิ้ม หนึ่งเดือนหลังจากนั้นผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับอีกครั้ง “ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังหนีอีก?” ผมกอบกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้คุณทำผมให้สุดไปเลยเถอะ!” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

どんな男の心にも、手に入らなかった「特別な女」がいるという。

江崎詩織(えざき しおり)はずっと、賀来柊也(かく しゅうや)だけは違うと信じていた。なにしろ二人は、若い頃からずっと一緒にいたのだから。

でも、そんなのはただの幻想だった。

結局、誰もがそんな「忘れられない人」を胸に抱いて生きている。柊也もまた、その例外ではなかったらしい。

詩織が柊也と付き合い始めたのは18の時。それから、もう7年が経つ。

二千日を超える夜と朝を共にし、誰よりも深く肌を重ねてきたというのに。それでも、彼が若い頃に一度だけ目にしたという女性の面影には、敵わないなんて。

なんだか、笑えてくる。

7年もかけて、一人の男の本心さえ見抜けなかったのだ。

一体どれほどの想いだったのだろう。こんなにも長い間、その人を胸の内に秘めさせてしまうほどだなんて。

詩織の意識が逸れていることに、彼女の上で激しく体を動かしていた柊也は気づいた。不機嫌さを隠しもせず、彼女に集中を促す。

彼はベッドの上では、いつも貪欲だった。

その拍子に、彼の腕がベッドサイドに置かれていた黒いビロードの小箱に当たった。

落ちそうになったそれを、柊也は慌てて受け止める。下にいる詩織に当たらないように。

見慣れないものだったからだろう。彼は珍しく興味を示した。

「なんだ、これ」

詩織は感情の読めない表情でその小箱をひったくると、無造作にベッドの脇へ放る。そして柊也の首に腕を絡め、喉仏に唇を寄せた。

「こんな時に別のものに気を取られるなんて。もしかして、私に飽きたの」

その吐息まじりの囁きに、柊也は抗えない。小箱のことなど一瞬で思考の彼方へ追いやられた。

男が自分に夢中になっているその時、詩織は傍らに追いやられた黒い小箱に視線をやった。瞳が、じわりと潤む。

──柊也、あなたはこの箱の中に何が入っているかなんて、永遠に知ることはないのよ。

……

ひと月前、エイジア・キャピタルが上場を果たした。柊也の仲間たちが、彼のためにささやかな祝賀パーティーを開いてくれた。

詩織はめいっぱいお洒落をして、そのパーティーで柊也にプロポーズするつもりでいた。

本来、そういうことは男がするべきだろう。

でも詩織は、柊也を深く愛していたから。彼のためなら、女の意地もプライドも捨てて、自分からプロポーズしたって構わなかった。

この日のために、彼女が丸7年も待っていたなんて、誰も知らない。

柊也は仕事一筋の男だった。詩織はそんな彼のために、好きだった専攻を変え、興味のなかった金融の世界に飛び込んだ。

大学を卒業すると、海外の有名大学からの誘いも断り、エイジア・キャピタルに入社して柊也を支えた。

一番下の平社員から、一歩一歩キャリアを積み上げ、彼のトップ秘書にまで上り詰めたのだ。

その裏にあった苦労は、詩織本人にしかわからない。

付き合い始めて一番夢中だった頃、詩織は何度も柊也に問いかけたくなった。

「私と、結婚してくれる?」

けれど、その言葉を飲み込んで、結局一度も口にすることはなかった。

母がよく言っていた。贈り物も愛情も、自分からねだるものじゃない、と。

相手が自ら与えてくれるのが「愛情」で、こっちから求めるのはただの「施し」よ、と。

それに、柊也は愛情を言葉にするような男ではなかった。

これまでの長い間、彼の隣には詩織しかいなかったし、他の女性の影など一度も見えたことはない。

だから結婚は、二人にとってごく自然な成り行きのはずだった。

詩織はその未来を信じて、これまで会社の矢面に立ち、がむしゃらに戦ってきた。

仕事の大小や困難さなんて、関係なかった。

交渉のためにどれだけ酒を飲み、何度病院に担ぎ込まれたか、自分でももう覚えていないくらいだ。

急性アルコール中毒で流産した時は、手術台の上で本当に死にかけた。

親友の近藤ミキ(こんどう みき)が彼女に尋ねた。

「死の淵を彷徨って、少しは後悔した?たった一人の男のために、自分をこんなボロボロにしてまで、それって価値のあることなの」

詩織は迷いなく頷いた。

「価値はあるよ」

そんな詩織に、ミキは称号を授けた。

『愛に突っ走る勇者』!

そして、こう言った。

「あんたが、負けないことを祈ってる」

その時の詩織は、自信満々に答えたのだ。

「柊也が私を負けさせたりしない」

その信念だけを頼りに、彼女はエイジア・キャピタルが上場するその日まで、ひたすら耐え抜いたのだった。

柊也が本港市で上場を知らせる鐘を鳴らしたあの日、詩織が部屋に閉じこもって、一人で泣きじゃくっていたことなど誰も知らない。

泣き終えると涙を拭い、詩織は柊也へのプロポーズのサプライズを準備し始めた。

仕方ない。柊也はあまりにも忙しすぎた。

エイジア・キャピタルが上場を果たし、いくつものプロジェクトを抱えている。親しい友人や仕事仲間からの祝いの席にも、次から次へと顔を出さなければならない。二人のことまで考える余裕なんて、きっとないはずだ。

だから、自分から動くことにした。

柊也の負担を、少しでも軽くしてあげたかったのだ。

早くから覚悟を決めていたというのに、いざその瞬間を前にすると、詩織は心臓が張り裂けそうなくらい緊張していた。

ドアの外に立ち、何度も深呼吸を繰り返しながら、震える手をもう片方の手でさする。

口を開く前に声が詰まって、暗記するほど練習したプロポーズの言葉が出てこなくなってしまいそうで、怖かった。

ドアの向こうではパーティーがたけなわで、男たちの大きな話し声が聞こえてくる。

「なあ柊也、柏木志帆(かしわぎ しほ)とはまだ連絡取ってんのか」

「柏木志帆?それって、柊也の『忘れられない女』だろ?なんで今さらその名前が」

「あいつ、近々桜国に帰ってくるらしいぞ」

「マジで?じゃあ、柊也もついに本命とよりを戻せるってわけか」

その言葉に、興奮で微かに震えていた詩織の手が、ぴたりと止まった。

「つーか、志帆ちゃんの親父さん、最近じゃかなり出世してるらしいじゃないか。柊也が彼女と結婚すりゃ、柊也自身にとっても会社にとっても、メリットは計り知れないだろ。エリートと美人のお嬢様、家柄だって釣り合ってるしな。

しかも相手は柊也の『忘れられない女』だ。仕事も恋も、一気に手に入れるってか。最高じゃん」

そう言ったのは、柊也の幼馴染である宇田川太一(うだがわ たいち)だった。

自分は柊也と「ガキの頃からの付き合いだ」といつも豪語している男だ。彼の言葉に、嘘はないのだろう。

柊也に……忘れられない人が、いたなんて。

詩織の心臓が、不意にぎしりと軋むような痛みを立てた。

「じゃあ、詩織さんはどうなるんだ?」誰かが興味本位といった口調で尋ねる。「なんだかんだ、もう長年尽くしてくれたんだろ」

太一は、それを鼻で笑った。

「手切れ金でも渡してやればいいだろ。

そんなに惜しいなら、結婚してから囲っとけばいい」

彼の周りでは、そういった男は珍しくもなかった。家庭を壊すことなく、外にも女を作る。それが彼らにとっては当たり前の感覚だったのだ。

ドアの外で、詩織は感覚がなくなるほど強く拳を握りしめていた。

彼女は、柊也の答えを必死に待っていた。

彼がすぐに反論し、そして皆に宣言してくれることを。愛しているのは詩織で、結婚するのも詩織なのだと。

しかし、いくら待っても聞こえてきたのは、彼の気のない一言だけだった。

「いつからそんなゴシップ好きになったんだ、お前ら」

反論も、否定もしない。

それは、まるで事実だと認めているかのような響きだった。

「はいはい、わかったって。せっかくのめでたい日なんだ、もっと面白い話をしようぜ。退屈で寝ちまいそうだ」

太一がソファから身を起こし、その場の空気を変えようとする。彼は札付きの遊び人で、いつも変わったゲームを提案しては場を盛り上げる役だった。

「各自、今までで一番ヤバかった経験を一つ話すってのはどうだ」

すると、誰かがとんでもないことを口にした。

「カーセックス」

太一が茶化す。

「そんなの、別にヤバくもなんともねえだろ」

相手は付け加えた。

「新幹線で、な」

その一言で、個室全体がどっと沸いた。

「お前、やるな!」

太一は興奮気味に、退屈そうにしている柊也に尋ねた。

「柊也は?なんかヤバい経験あるか」

柊也は数秒考え込んだ後、静かに口を開いた。

「好きな女のために、不倫した」

その一言で、部屋中が先ほど以上に沸き立った。

あの賀来柊也が、だぞ。この江ノ本市でも指折りの名家の跡取りで、どんな女だって手に入るはずの男が。本気で愛していなければ、そんなことまでするはずがない。

太一の反応は、誰よりも激しかった。その甲高い声は、ドアを隔てていても詩織の鼓膜をビリビリと震わせる。

「相手、柏木志帆だろ!やっぱりまだ志帆ちゃんのこと、好きだったんだな!昔、お前は志帆ちゃんが好きで、志帆ちゃんは俺のいとこ、宇田川京介(うだがわ きょうすけ)が好きだった。だから、お前は不倫相手に甘んじたのか! 柊也、お前ってやつは……マジもんの純愛ファイターだな!」

男たちの囃し立てるような笑い声が、頭から浴びせられた冷水のように、詩織の体を芯から凍えさせた。

胃の奥から、何かがせり上がってくる。気持ち悪さに耐えきれず、詩織はその場にゆっくりと蹲った。

太一はまだしつこく食い下がっていた。

「なあ柊也、正直に言えよ。十月十日、お前、志帆ちゃんに会っただろ」

柊也が聞き返す。

「なんで知ってる」

「あいつがあの日、SNSに上げてたんだよ。『再会はこの世で一番ロマンチックなこと』だってさ。絶対あんただと思ったぜ!

で、どうだったんだよ、その夜は。再会を祝して一発、ってとこか?」

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentairesPlus

อั้ย เด๋อ
อั้ย เด๋อ
อ่านได้เรื่อยๆจนอยากให้เธอเรื่องยาวครับ
2026-06-23 13:45:24
0
0
Always
Always
ฮ้อบบบบ นี่ชั้นหยุดยิ้มไม่ได้ หมอฟันเข้าด่วนๆ
2025-12-19 02:23:26
1
0
Isaree
Isaree
เรื่องนี้สนุกมากค่าาา
2025-12-18 05:56:49
1
0
KIKz
KIKz
สนุกดี อ่านเพลินๆ
2025-12-10 00:31:20
1
0
Qianying
Qianying
ฟินค่าา เหอหมีน่ารักมาก
2025-12-09 22:48:02
1
0
11
บทที่ 1
พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับไม่ต้องกลัวว่าพอนอนด้วยแล้วจะถูกฟีโรโมนเล่นงานแล้วก็ไม่ต้องไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าด้วย จะได้หลบเลี่ยงการตายอันน่าอนาถใครจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพระเอกฝ่ายรุกไปได้?ผมถูกมัดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักหนชายหนุ่มสะบัดแส้เบา ๆ ไล่สายตามองผ่านผิวของผมทีละนิด ๆ แล้วก็ยิ้มออกมาหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับไปอีกครั้ง“ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังจะหนีอยู่อีก?”ผมกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้นายทำฉันให้สุดไปเลยเถอะ!”ชายหนุ่มพยักหน้าพลางบอกว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่ตอนตื่นขึ้นมา ผมปวดหัวจนหัวแทบจะแตก ในหัวมีข้อมูลต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมาผมทะลุเข้ามาในนิยาย แถมยังเป็นนิยายโอเมก้าเวิร์สอีกต่างหากฝ่ายรุกเป็นอัลฟาลูกครึ่งจีนเยอรมัน ไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว แต่กลับมาเป็นครูฝึกส่วนตัวเอกฝ่ายรับนั้นฐานะทางบ้านยากจน เลยปกปิดฐานะโอเมก้าแล้วเข้าไปทำงานในสถานบันเทิงของฝ่ายรุกจากนั้นก็กลายเป็นฉากพวกคุณไล่ตาม ผมเผ่นหนี ทรมานร่างกายทรมานใจ บุก
Read More
บทที่ 2
ในฐานะเป็นลูกคนรองเบต้าซึ่งมีพี่ชายเป็นอัลฟา และมีน้องชายเป็นโอเมก้า อีกทั้งยังไม่ได้รับความใส่ใจจากพ่อแม่มาแต่เด็กพฤติกรรมผิดแผกนี้ก็ยังพอจะดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้บ้าง“เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้น?”ผมเกาหัวที่ยุ่งเหยิงเป็นรังนก สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจแค่อาทิตย์เดียว สำหรับโอตาคุเนี่ยเรื่องเล็กคุณแม่โอเมก้าที่หน้าตาสวยพริ้งอย่างกับสาวอายุยี่สิบกว่ากลอกตามองบน“ไม่ได้ไปกินเหล้าที่ไนต์คลับคืนเดียว แกก็ทรมานไปทั้งตัวแล้ว นี่คงไม่ได้ไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรไว้ข้างนอกแล้วไม่กล้ามุดหัวออกไปไหนหรอกใช่ไหม?”ผมสะดุ้งโหยง รีบส่ายหัวดิก“เปล่า ๆ เปล่าเลย! เพิ่งตกลงกับเพื่อนว่าจะออกไปคืนนี้นี่เอง”รับมือคุณแม่คนสวยลวก ๆ เสร็จ ผมก็พิมพ์ข้อความในโทรศัพท์“คืนนี้ไปได้”อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ที่เดิมนะ ห้องส่วนตัว 888”ผมเอ่ยถามออกไปด้วยความลังเลใจ ว่าคืนนี้มอยเซนจะมาหรือเปล่า?คราวนี้อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยเสียง พอกดฟังก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังออกมาเป็นชุด“ฉันว่านายยอมแพ้เถอะ! ถ้าเขาเป็นแค่ครูฝึกตัวท็อปของเย่จุ้ยละก็ อย่างมากก็แค่จ่ายเงินให้มากอีกสักหน่อย ยังไงก็ได้คิวอยู่แหละ”“แต่นายอย่
Read More
บทที่ 3
น้ำเสียงนี้มันเหมือนกับตะขอแหลมที่เกี่ยวกระชากให้หัวใจกระตุกผมเพิ่งคิดจะหันไป ก็ถูกมือสองข้างบีบไหล่เอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว บังคับให้ผมหันหน้าเข้ากำแพงต่อความร้อนแผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังไม่หยุด ผมรับรู้ได้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังนั้นตัวสูงกว่าผมไม่น้อยเลยทีเดียวผมก้มหน้า ริมฝีปากระเบา ๆ อยู่บริเวณปลายผม ทั้งลมหายใจก็รินรดอยู่แถวหูผมถึงกับขนลุกขนชัน อดใจไม่ไหวอยากจะเบี่ยงศีรษะออกมือที่อยู่บนไหล่ซ้ายผละออก ก่อนจะเปลี่ยนมากดขมับของผมไว้ด้วยสองนิ้วมือ เป็นอีกครั้งที่ผมถูกจำกัดการเคลื่อนไหว“จับได้แล้ว”ชั่วขณะนั้น น้ำเสียงน่าหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นงูพิษตัวหนึ่งราวกับว่ามีลิ้นงูกำลังไล้เลียอยู่ตามติ่งหูของผมจริง ๆผมค่อย ๆ เหลือบตาขึ้นช้า ๆ เห็นใบหน้าของชายหนุ่มด้านหลังจากเงากระจกทรงกลมโบราณที่ติดอยู่ทางมุมบนขวามือเขาเหมือนกับเดาได้ว่าผมจะแอบมองจากเงากระจก เลยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยผมกับเขาสบตากันผ่านกระจกดวงตาสีเขียวอมเทานั้นเหมือนหมาป่าในยามค่ำคืนมันแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม“คิดได้หรือยังว่าตัวเองจะตายยังไงดี?”คุณพี่ครับ ผมขอเตือนคุณพี่ไว้เลยนะว่าให้รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้ไ
Read More
บทที่ 4
ยื่นมือออกไปแตะซิปด้วยอาการตัวสั่นงันงก ทว่าเพิ่งแตะกางเกงสแล็คก็ถูกแส้ฟาดลงมาแล้วผมรีบหดมือกลับมา พลางมองมอยเซนด้วยความงุนงง แล้วถึงได้เห็นว่าเขามีสีหน้าสุดจะบรรยาย“ฉันให้นายถอดเสื้อผ้าตัวเองออก จะมาแตะกางเกงฉันทำไม?”ผมรู้สึกได้เลยว่าแก้มของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตาเอ่อนี่มัน ใครใช้ให้เขาพูดไม่ชัดเจนเองละมอยเซนเอื้อมมือไปบีบหว่างคิ้วสันจมูกเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาดังหึจากนั้นก็หัวเราะด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทั้งดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจ“นายศึกษาความรู้ในวงการเพื่อฉันมาเยอะไม่ใช่เหรอ? ไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นไร้เดียงสากันแน่?”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะใช้มันสั่งสอนนายให้ดีเอง”ทันทีที่แส้สีม่วงสะบัดเบา ๆ ผมก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัวจนกระทั่งตอนที่ผมได้สติ คิดจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องมุดตัวลงไปกับเตียงอย่างรวดเร็วสติสัมปชัญญะค่อย ๆ กลับเข้าที่เข้าทาง แล้วเรื่องทุกอย่างเมื่อคืนนี้ก็ถาโถมเข้ามาในหัวทันทีตอนแรก ผมยังให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจแสร้งทำว่าตัวเองเป็นผู้กล้าที่ตกไปอยู่ในมือคนชั่วร้าย แล้วถูกเฆี่ยนตีสุดท้าย พอแส้ฟาดลงมาไม่กี่ครั้งก็ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมแล้วรสชาตินั่น ถ้าไม่ได้มาเจ
Read More
บทที่ 5
ตกเย็น มอยเซนก็กลับมากินมื้อเย็นที่วิลล่าเนื่องจากการปรากฏตัวของซูหนาน กอปรกับผมที่ตั้งการ์ดป้องกันจิตใจไว้อีกชั้นหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกอับอายหรือกระวนกระวายอะไรทั้งสิ้นพอเจอเข้ากับอาหารมื้อเย็นที่เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ทั้งหน้าตาน่ากินและย่อยง่าย ผมก็เริ่มอาละวาดทันที“ฉันจะกินมาม่า จะกินโค้ก!”ซูหนานเผยสีหน้าลำบากใจ เบนสายตาไปทางมอยเซนโดยไม่รู้ตัวถูกต้อง ผมจงใจหาเรื่องนั่นแหละ พวกคุณสองคนรีบไปรักกันได้แล้ว แล้วปล่อยผมสักที!มอยเซนคีบอาหารชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างเอื่อยเฉื่อย พอกลืนลงไปแล้วถึงได้พูดว่า“ไม่ต้องสนใจเขา ไม่กินก็ปล่อยให้หิวไป”เหอะ ๆ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่สนใจผมเลยสักนิดเดียวเมื่อคืนยังเรียกผมว่าหมาน้อยน่ารักอยู่เลย มาตอนนี้พอไม่ต้องใช้ประโยชน์แล้วก็บอกว่า ‘ไม่ต้องสนใจ’ ซะงั้น!มอยเซนเหลือบสายตามองผมเล็กน้อย“ตอนนี้ไม่กิน เดี๋ยวตอนกลางคืนฉันจะเอาของอย่างอื่นป้อนเขาให้อิ่มเอง”ทันใดนั้นใบหน้าแดงเถือกของคนสองคนปรากฏอยู่บนโต๊ะอาหารคนหนึ่งคือผม อีกคนคือโอเมก้าตัวน้อยผู้ใสซื่อซูหนานเขาอ้างว่าจะไปเช็ดล้างทำความสะอาดห้องครัว แ
Read More
บทที่ 6
ผมมองกระจกแล้วตบแก้มเบา ๆเอาละ นี่แหละถึงจะเป็นผม ไม่ได้สวยหรือหน้าตาดีอย่างซูหนานขนาดนั้นผมชื่อเหอหมี เป็นแค่คนที่ปกติที่สุดในหมู่โอตาคุนับหมื่นในงานประมูล ผมกับซูหนานนั่งขนาบอยู่ข้างซ้ายข้างขวางของมอยเซนบนเวทีนำของสะสมออกมาแสดงไม่ขาดสายทั้งแบบใหม่เอย แบบเก่าเอย แบบแอบสแตรกต์อะไรพวกนี้เอย ผมนี่ฟังแล้วก็ง่วงเหงาหาวนอนซูหนานกลับดูเพลิดเพลิน แววตาเขาเปล่งประกาย ทั้งยังออกความเห็นบ้างเป็นบางครั้ง“ภาพนี้ คืออาจารย์ดาวินชี!”ผมถึงกับสะดุ้งตื่นทันทีสุดยอดเลย ของแบบนี้ก็ยังเอาออกมาประมูลได้?ไม่ใช่ว่าควรเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์อะไรเทือกนั้นเหรอ“เป็นผลงานชิ้นเอกของหลานชายคนโตของน้าคนรองของพี่สาวคนที่เจ็ดของอาจารย์ดาวินชี”มอยเซนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยชมซูหนาน“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านายจะมีความรู้ทางศิลปะลึกซึ้งไม่เบา”ซูหนานแย้มยิ้มไม่เผยฟัน แล้วว่าชมกันเกินไปแล้วน้าเล็กของเขาเป็นอาจารย์ศิลปะในสถาบันศิลปะลอนดอน แค่ได้ยินผ่านหูมาบ้างเท่านั้น……คุณจะพูดอะไรนี่พูดจบให้ครั้งเดียวไม่ได้หรือไง?มอยเซนหันหน้ามา แล้วโน้มตัวลงมาหาผมเล็กน้อย“ไม่มีอะไรที่สนใจเลย? ถ้านายชอบ ฉันก็ซื้อได้นะ”
Read More
บทที่ 7
กลับถึงวิลล่าก็ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว ผมอาบน้ำเสร็จด้วยความรวดเร็วก็ลงไปนอนบนเตียงผ่านไปไม่กี่นาที ความรู้สึกว่าที่นอนยุบลงไปเล็กน้อยก็ส่งมาจากด้านหลังท่อนแขนเรียวมีกำลังโอบอยู่บนเอวของผม บนหลังคอรับรู้ได้ถึงสัมผัสเบา ๆ ที่เหมือนจะมีแต่เดี๋ยวก็เหมือนจะไม่มี“ฝันดีนะ”อันที่จริงผมก็นับถือมอยเซนไม่น้อยนะ เพราะเขาเสแสร้งแกล้งทำได้ถึงบทบาทเกินไปเว้นเสียแต่มีธุระรัดตัวจนปลีกตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็จะกลับมาส่งผมเข้านอนที่นี่แน่นอนอย่างกับพวกเราเป็นคู่รักกันจริง ๆอ้อมกอด จุมพิต การพะเน้าพะนอบอกฝันดีเบา ๆ พวกนี้ มันทำให้คนเข้าใจผิดว่าตัวเองถูกรักได้ง่ายเหลือเกินความจริงถ้าเขาไม่ได้มีลูกเล่นมากมายขนาดนี้ ผมก็ยังกลัวอยู่เลยว่าตัวเองจะถลำลึกลงไปจริง ๆทว่าเมื่อถึงยามค่ำคืน ทันทีที่เห็นเขาล้วงแส้และของเล่นต่าง ๆ นานาออกมา ผมก็ยอมจำนนยามกลางวัน เมื่อเห็นซูหนานกับภาพหงส์คู่โบยบินของบรรพบุรุษตระกูลซู ผมก็ได้สติขึ้นมาไม่น้อยระยะห่างจากเวลาหนึ่งเดือนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆคืนวันที่หกก่อนถึงวันสุดท้าย มอยเซนอยากกอดผม แต่ถูกผมปฏิเสธ“ผมไม่สบาย ไม่มีอารมณ์”ผมคิดนะ ว่าถ้าเขาใช้ไม้แข็งก็จะพ
Read More
บทที่ 8
ชั่วพริบตาถัดมาก็ถูกเขาบีบแขนพลิกกดลงบนเตียงผมร้องไห้เศร้าเสียใจไปพลาง ปากแข็งไปพลาง“ฮ่า ๆ คุณคิดว่าคนทั้งโลกจะหลงคุณจะเป็นจะตายกันหมดหรือไง?”“ยังจะเป็นครูฝึกมือทองอีก ขนาดผมเองคุณยังปราบไม่ได้เลย ฉวยจังหวะเกษียณมันตั้งแต่เนิ่น ๆ เถอะคุณน่ะ!”แรงบนตัวกดลงมาอีกอย่างแรง แล้วอยู่ ๆ ก็ปล่อยออกสิบวินาทีหลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังอย่างรุนแรงมอยเซนออกไปแล้วผมหยัดกายลุกขึ้นนั่ง เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งปลอกคอฝังเพชรสีเหลืองทอประกายอยู่พักหนึ่ง มันช่วยดึงความคิดของผมกลับมาผมเดินไป แล้วเก็บมันขึ้นมาทื่อ ๆ พลางกำไว้ในมือแน่นของที่ให้ผมแล้ว ทำไมจะไม่เอาละถึงอย่างไร ผมก็คิดไว้นานแล้วว่าจะเอาไปขายแล้วก็หนีคืนที่สามก่อนถึงวันสุดท้าย มอยเซนไม่กลับวิลล่าคืนวันที่สองก่อนถึงวันสุดท้าย เขายังคงไม่อยู่เหมือนเคยผมเก็บข้าวของจนกระเป๋าสะพายตุง เตรียมพร้อมหนีแล้วในวิลล่ามีบอดี้การ์ดที่มอยเซนทิ้งไว้อยู่สองคน ผมเลยไปหาซูหนาน“ฉันอยากยืมเสื้อผ้ากับหมวกของนายชุดหนึ่ง”เขาถามผมด้วยอารมณ์สองจิตสองใจว่าผมทะเลาะกับมอยเซนใช่หรือเปล่า“ตั้งแต่คืนนั้น คุณมอยเซนก็ไม่ยิ้มเลยนะครับ”ผ
Read More
บทที่ 9
เมื่อผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ต้องพบว่าตนเองกำลังอยู่ในห้องแปลกตาห้องหนึ่ง“ตื่นเร็วดีนี่”ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกทั้งยังปลดกระดุมออกเสียกว้างกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามผมครั้นเห็นรอยสักหมาป่าบนหน้าอกของเขา ผมก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้คือใครฉายาหลางซาน เป็นคู่แค้นคู่อาฆาตทางธุรกิจสถานบันเทิงยามค่ำคืนของมอยเซนเพียงแต่สถานบันเทิงที่อยู่ในสังกัดของเขาสกปรกโสมมเป็นอย่างยิ่งในนิยายต้นฉบับเล่าไว้ หนหนึ่งที่มอยเซนกับซูหนานระเบิดอารมณ์มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงคือซูหนานจากมาอารมณ์โกรธ ผลคือถูกหลางซานฉวยโอกาสจับตัวไปจุดประสงค์เพื่อต้องการบีบบังคับมอยเซนให้ยอมสละพื้นที่ทางธุรกิจหลางซานกวาดสายตามองตัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งน่าขยะแขยง“คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยแฮะ คนอย่างมอยเซนที่ไม่เห็นหัวคนอื่นแบบนั้นจะตกอยู่ในมือของเบต้าคนหนึ่งได้”ผมทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ปฏิเสธออกไปทันที“เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย... แค่เห็นฉันเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น!”หลางซานหัวเราะเยาะเหยียดหยาม“จ่ายเงินซื้อเพชรไปหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านเพื่อเอาอกเอาใจของเล่นชิ้นหนึ่งให้ดีใจเนี่ยนะ นายเห็นมอยเซนโง่หร
Read More
บทที่ 10
ในปากเขาถูกสายรัดปากอุดเอาไว้ อยากจะร้องขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้โชคดีที่ตอนผมหนีออกมาจากวิลล่าได้เอา ‘ของเล่น’ มีราคาที่ฝังทองกับฝังเพชรใส่กระเป๋ามาด้วยจำนวนหนึ่งเดิมทีเตรียมจะแงะมันออกมา แบบนี้จะขายง่ายกว่าใครจะไปคิดว่าได้ใช้ประโยชน์อย่างอื่นแทนในที่สุดมอยเซนก็ได้สติกลับมา เขาสาวเท้ายาวเกี่ยวเอวผมมากอดผมยังโมโหไม่หาย เลยมอบฝ่ามือให้เขาทีหนึ่งเสียง ‘เพียะ’ ดังชัดแจ๋ว อากาศพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะตอนที่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป ผมถึงกับตัวแข็งทื่อไปหมด ทำคอแข็งไม่กล้าหันกลับไปมองเขาทว่าวินาทีต่อมา มอยเซนกลับก้มหน้าลงแล้วเข้ามาใกล้หลังหูของผม“ขอโทษ”หัวใจผมสั่นสะท้านในทันที เขากำลังขอโทษผมเหรอ?“เจ้าของที่ทำหมาน้อยหายน่ะแย่สุด ๆ เลย”ผมรีบสะบัดขาไปด้านหลังจะเตะเขาใครเป็นหมาของเขา!“ที่รัก...อย่าไปเลยนะ”ผมที่กำลังเตะต่อยอยู่ถึงกับหยุดชะงักไปทันที ใบหน้าที่ไม่ยินยอมถึงกับเห่อร้อนขึ้นมาบางส่วน“คุณปล่อยผมลงก่อน ผมยังซัดเขาไม่หนำใจ”น้ำเสียงของมอยเซนเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย“อย่าแตะของโสโครก”เท้าทั้งสองข้างเพิ่งแตะพื้น มือก็ถูกเขาดึงไปลูบพลางเช็ดเบา ๆพอถูกขัดจังหวะแบบนี้ ผมเองก็ค่อย
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status