วิธีถอนคำสาปที่หายาก

ท่ามกลางความมืดมิดในนิมิต เกวลินเห็นยายแก่คนเดิมยืนยิ้มแสยะอยู่ท่ามกลางเปลวไฟสีดอกตะแบก รอยยิ้มนั้นมันช่างเยือกเย็นจนเกวลินต้องกอดตัวเองไว้แน่น

​"สนุกไหมล่ะคุณหนู... รสสวาทที่เจ้าได้รับ มันดับร้อนได้เพียงชั่วครู่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ" หญิงชราหัวเราะร่วน "อยากรู้ทางแก้แล้วใช่ไหม? ข้าจะบอกให้ก็ได้... คำสาปนี้จะสลายไป ก็ต่อเมื่อเจ้าได้รับสัมผัสที่มาจากความรักบริสุทธิ์เท่านั้น สัมผัสจากคนที่รักเจ้าที่หัวใจ ไม่ใช่หวังเพียงร่างกายเจ้าเพื่อระบายความใคร่"

​"รักแท้งั้นเหรอ? คนอย่างฉันเนี่ยนะจะมีใครมารักจริงๆ!" เกวลินตะโกนก้องทั้งน้ำตา

​"นั่นคือบทพิสูจน์ของเจ้า... หากหาไม่ได้ เจ้าก็ต้องเป็นทาสราคะ รุ่มร้อนจนตัวตายไปกับชายที่ไม่ได้รักเจ้าจริง!"

​เฮือก!

​เกวลินสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างในห้องนอนของเธอเอง หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เธอหอบหายใจถี่กระชั้นจนทรวงอกกระเพื่อมไหว และเมื่อหันไปมองข้างเตียง เธอก็พบกับเคนที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

​เคนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเห็นเธอละเมอเรียกชื่อใครบางคนและสะอื้นไห้ในฝัน ใจที่เคยแข็งกระด้างของบอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มสั่นคลอน เขาจำสัมผัสที่บ้านร้างได้ดี... มันเริ่มจากการอยากเอาชนะ แต่วิ่งมาถึงตอนนี้ เขากลับรู้สึกหวงและห่วงเธอจนแทบบ้า

​เขาสงสัยตัวเองตลอดทางที่ขับรถมา... ทำไมเขาถึงต้องถนุถนอมเธอตอนที่เธอหลับ? ทำไมเขาถึงไม่ทิ้งเธอไว้ที่บ้านร้างแล้วไปหาความสุขที่อื่น?

​"คุณหนู... เป็นอะไรครับ? ฝันร้ายเหรอ?" เคนถามพลางยื่นมือไปหมายจะซับเหงื่อที่หน้าผากให้ แต่เกวลินกลับชะงักและมองมือของเขาด้วยสายตาหวาดระแวง

​"เคน..." เกวลินเรียกชื่อเขาแผ่วเบา น้ำตาคลอเบ้า "นาย... นายอยู่กับฉันเพียงเพราะร่างกายของฉันมัน น่ากินใช่ไหม? นายไม่ได้รักฉันจริงๆ ใช่ไหมเคน?"

​คำถามนั้นเหมือนหมัดฮุกที่ต่อยเข้ากลางใจเคน เขาชะงักมือที่กำลังจะแตะตัวเธอ ความสับสนฉายชัดในแววตา... เขาจะบอกเธอได้อย่างไรว่า ตอนนี้เขาก็เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าระหว่างความใคร่กับความรัก สิ่งไหนมันมีมากกว่ากัน

​แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาไม่อยากเห็นเธอน้ำตาตกแม้แต่หยดเดียว!

เคนชะงักไปครู่หนึ่งกับคำถามที่ดูเปราะบางของเกวลิน แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความสับสน แต่เพียงเสี้ยววินาที ทิฐิและความทรงจำแย่ๆ เกี่ยวกับความเอาแต่ใจของคุณหนูจองหองคนนี้ก็พุ่งกลับเข้ามาประดังประเดในหัว

​เขาแค่นยิ้มเย็นชาออกมา ก่อนจะถอนมือกลับมากอดอกพลางมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนเดิม

​​"รักเหรอ?" เคนหัวเราะในลำคออย่างน่าสมเพช "คุณหนูเพ้อเจ้ออะไรอยู่ครับ? หรือว่ากิจกรรมที่บ้านร้างมันทำเอาสมองคุณหนูเบลอไปหมดแล้ว"

​เกวลินหน้าเสีย ดวงตาที่สั่นระริกมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

​"ผมว่าคุณหนูคงลืมไปว่าเราเริ่มต้นกันยังไง ผมก็แค่บอดี้การ์ดที่คุณหนูเคยโขกสับเหมือนไม่ใช่คน ส่วนคุณหนู... ก็แค่โจทย์ที่ผมต้องดูแล และตอนนี้พ่วงตำแหน่งที่ระบายอารมณ์แก้เบื่อให้ผมก็เท่านั้น" เคนขยับเข้าไปใกล้พลางเชยคางมนขึ้นมาสบตา

 "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยครับ คนอย่างผม... จะไปรักผู้หญิงใจร้ายอย่างคุณหนูลงได้ยังไง?"

​คำพูดของเคนเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเกวลิน เธอเจ็บจนพูดไม่ออก น้ำตาที่คลอเบ้าไหลอาบแก้มทันที

​"ถ้าอย่างนั้น... นายก็นอนกับฉันเพียงเพราะร่างกายนี้งั้นสิ?" เกวลินถามด้วยเสียงสะอื้น

​"ก็ต้องยอมรับว่าร่างกายคุณหนูมันใช้ได้เลยล่ะครับ โดยเฉพาะเวลาที่คุณหนูครางเรียกชื่อผม... มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ?" เคนจงใจใช้คำพูดหยาบโลนเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจตัวเอง 

"เลิกถามเรื่องรักแท้อะไรนี่เถอะครับ มันไม่เหมาะกับคนอย่างเราสองคนหรอก"

​เคนลุกขึ้นยืนแล้วเดินหันหลังให้เธอทันที เขาไม่อาจทนเห็นน้ำตาของเกวลินได้นานกว่านี้ เพราะเขารู้ดีว่าลึกๆ ในใจเขามันเริ่มจะสั่นคลอนแต่เขาเลือกที่จะผลักไสเธอออกไป เพราะกลัวว่าความรักจะทำให้เขาพ่ายแพ้ต่อเธอ

​เกวลินซุกหน้าลงกับหมอน ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก คำสาปของยายแก่ยังก้องอยู่ในหู 'เจ้าต้องหาความรักที่แท้จริง' 

หากเคนที่เป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอยังมองเธอเป็นเพียงแค่เครื่องบำเรอแบบนี้... ชีวิตของเธอคงไม่มีวันหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ไปได้เลย

การที่เคนพ่นคำพูดเหยียดหยามใส่ในวันนั้น ทำให้เกวลินเจ็บจนชาไปทั้งใจ สองวันที่ผ่านมาเธอทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ ไม่มีการสบตา ไม่มีบทสนทนา และที่สำคัญคือเธอไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องตัวแม้แต่ปลายนิ้ว

​​เกวลินในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูยั่วยวนและหรูหรา ก้าวลงจากบันไดคฤหาสน์ด้วยท่าทางเชิดรั้น ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีตเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนล้าจากคำสาปที่เริ่มกัดกินเธออีกครั้ง ความร้อนรุ่มภายในเริ่มประท้วงจนเธอต้องจิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อเรียกสติ

​"จะไปไหนครับคุณหนู?" เคนในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาขวางทางตามหน้าที่ แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นกลับแฝงไปด้วยความกระวนกระวายที่ซ่อนไม่มิด

​"เรื่องของฉัน นายมีหน้าที่แค่ขับรถหรือถ้าไม่อยากขับ ก็หลบไป ฉันจะไปเอง" เกวลินตอบเสียงเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา

​"แต่คำสาปของคุณหนู..."

​"มันจะกำเริบหรือจะตาย ฉันก็ไม่มาขอร้องให้นายช่วยอีกแล้วเคน! ในเมื่อฉันมันก็แค่ที่ระบายอารมณ์แก้เบื่อของนาย... ฉันไปหาที่ระบายที่อื่นที่เขาสุภาพกว่านายไม่ดีกว่าเหรอ?"

​คำพูดประชดประชันของเกวลินทำให้เคนหน้าตึง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาทำได้เพียงเดินตามเธอไปที่รถอย่างเงียบเชียบ เกวลินสั่งให้เขาพาไปที่บาร์หรูใจกลางเมือง ที่นั่นมีแสงสีและผู้คนมากมาย เธอหวังว่าความครึกครื้นจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากความทุกข์ทรมานนี้ได้

​ณ บาร์หรู

​เกวลินนั่งดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง โดยมีเคนยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ สายตาของชายหนุ่มหลายคนในร้านจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว และเกวลินก็เริ่มทำสิ่งที่เคนแทบจะทนดูไม่ได้... เธอเริ่มส่งยิ้มหวานให้กับชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ท่าทางดูเป็นคุณชายสายเปย์

​"สวัสดีครับคนสวย มาคนเดียวเหรอครับ?" ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาทักพลางถือวิสาสะวางมือลงบนแผ่นหลังเนียนของเกวลิน

​ร่างกายของเกวลินสะท้านฮวบ คำสาปขานรับสัมผัสนั้นทันทีจนเธอต้องลอบหอบหายใจ "ค่ะ... เหงาๆ น่ะค่ะ อยากหาใครสักคนมานั่งคุยด้วย"

​เคนที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลกำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นแขน เขาเห็นมือของชายคนนั้นที่เริ่มลูบไล้อย่างจาบจ้วง และเห็นเกวลินที่เริ่มตาปรือปรอยเพราะฤทธิ์คำสาปผสมกับแอลกอฮอล์... เธอทำแบบนี้เพื่อประชดเขา และเขาก็รู้ดีว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ยายแก่ในความฝันต้องสะใจแน่ๆ

​"อ๊ะ... คุณนี่... มือไวจังเลยนะ" เกวลินแกล้งหัวเราะต่อกระซิก ทั้งที่ข้างในกำลังรุ่มร้อนเจียนระเบิด