บ้านร้างเร้าใจแม้แต่ผีก็ไม่สน Nc+

เคนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ถนนดินลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้ครึ้ม ก่อนจะมาหยุดสนิทหน้าบ้านพักหลังเก่าที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก แต่สำหรับคนที่อารมณ์กำลังเดือดพล่านอย่างเคน... ผีที่ไหนเขาก็ไม่สนทั้งนั้น!

​"ลงมา!" เคนเดินมาเปิดประตูรถแล้วกระชากแขนเกวลินให้ลงจากรถอย่างแรง

​"โอ๊ย! เคน ฉันเจ็บนะ! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม บอกแล้วไงว่าฉันอยากพัก!" เกวลินพยายามขัดขืน แต่แรงบีบที่ข้อมือทำเอาเธอหน้าเหยเก

​"พักเหรอ? เมื่อกี้ที่โรงพยาบาลยังดูสดชื่นอยู่เลยไม่ใช่หรือไง!" เคนเหวี่ยงร่างบางเข้าไปในตัวบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นจางๆ แสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ทำให้เห็นฝุ่นที่ลอยฟุ้ง

​เคนดันเกวลินจนแผ่นหลังเธอแนบติดกับผนังไม้เก่าๆ เขาโน้มตัวลงมาจนเกวลินสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่มและกลิ่นอายความโกรธ

​"หมอนั่นทำท่าไหนบ้างล่ะ... หืม? มันถึงทำให้คุณหนูดูพอใจขนาดนี้"

​"นายมันบ้าไปแล้วเคน! อ๊ะ..."

​ยังไม่ทันที่เกวลินจะด่าจบ เคนก็บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเหมือนคุณหมอ แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ เขาจงใจขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ

​"อื้อออ... อ่อย... (ปล่อย)" เกวลินพยายามทุบตีอกแกร่ง แต่แล้วร่างกายที่เคยอิ่มมาจากโรงพยาบาล กลับเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้งเพียงเพราะสัมผัสที่ป่าเถื่อนของเขา

​คำสาปราคะในกายเธอเหมือนจะชอบใจรสชาติที่รุนแรงแบบนี้ มันเริ่มปลุกปั่นให้ความร้อนรุ่มที่กึ่งกลางกายกลับมาทำงานอีกรอบอย่างรวดเร็ว

​"หึ... ปากบอกให้ปล่อย แต่ร่างกายกลับสั่นสู้แบบนี้เนี่ยนะ?" เคนถอนจูบออกแล้วแสยะยิ้มร้าย มือหนาเริ่มรุกรานเข้าไปใต้สาบเสื้อของเธอ 

"ในบ้านร้างแบบนี้... ต่อให้คุณหนูครางดังแค่ไหน ก็มีแค่ผีเท่านั้นแหละที่ได้ยิน!"

​เคนจัดการรวบขาเรียวทั้งสองข้างของเกวลินขึ้นเกี่ยวกระหวัดเอวหนาของเขาไว้ ก่อนจะดันร่างเธอให้สูงขึ้นจนแผ่นหลังครูดไปกับผนังไม้

​"คราวนี้... ผมจะทำให้คุณหนูลืมรสชาติของไอ้หมอนั่นให้ราบคาบเลย!"

"หยุดนะเคน... ฉันบอกให้หยุด... อื้อออ!"

​เกวลินพยายามพ่นคำด่าทอและใช้มือเล็กๆ ทุบตีไหล่หนาของเขา แต่ความจริงคือเรี่ยวแรงของเธอมันช่างเบาบางลงเรื่อยๆ เมื่อฝ่ามือร้อนระอุของเคนเริ่มลากผ่านผิวเนียนละเอียด คำสาปที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดเริ่มขานรับสัมผัสจากบอดี้การ์ดหนุ่มอย่างรุนแรงจนเธอลืมความโกรธแค้นไปชั่วขณะ

​"ขัดขืนให้ตลอดนะครับคุณหนู... เพราะยิ่งคุณสู้ ผมยิ่งมีอารมณ์" เคนกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ

​"อ๊ะ... อ๊าส์... ไอ้บ้าเคน... อื้อออ"

​เสียงด่าเริ่มกลายเป็นเสียงครางหวานอย่างห้ามไม่อยู่ เกวลินเผลอจิกเล็บลงบนหลังของเคนจนเสื้อเชิ้ตของเขาเริ่มยับยู่ยี่ ร่างกายท่อนล่างของเธอที่เกี่ยวกระหวัดเอวเขาสั่นระริก เมื่อสัมผัสได้ถึงความต้องการที่แข็งขึงของเคนที่บดเบียดเข้ามาผ่านเนื้อผ้า

​เคนไม่รอช้า เขาจัดการใช้มือเพียงข้างเดียวรั้งเสื้อของเกวลินขึ้นสูง ก่อนจะเริ่มบทลงโทษที่เร่าร้อนท่ามกลางฝุ่นละอองในบ้านร้าง แผ่นหลังของเกวลินเสียดสีกับผนังไม้เก่าๆ จนรู้สึกแสบ แต่ความสยิวที่พุ่งพล่านกลับกลบความเจ็บปวดไปจนสิ้น

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงดังสะท้อนไปทั่วบ้านร้างที่ไร้ผู้คน เกวลินเชิดหน้าขึ้นระบายอารมณ์ ดวงตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน เธอเกลียดที่ตัวเองสมยอมเขาแบบนี้ แต่ความร้อนรุ่มที่เคนมอบให้มันช่างเติมเต็มคำสาปในกายเธอได้อย่างดีเยี่ยม

​"อ๊ะ อ๊ะ... เคน... แรงอีก... อ๊าส์! ฉัน... ฉันจะตายแล้ว!"

​"ตายในอ้อมกอดผม... ดีกว่าไปตายในมือไอ้หมอหน้าจืดนั่นใช่ไหมครับ?" เคนคำรามพร้อมกับเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นไปอีก จนกระทั่งทุกอย่างระเบิดออกมาเป็นสีขาวโพลนไปหมด

​เกวลินฟุบหน้าลงกับไหล่กว้างของเคนอย่างหมดแรง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เคนยังคงกอดรัดร่างบางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเธอลงพื้นง่ายๆ แม้กิจกรรมจะจบลงแล้วก็ตาม

​"จำไว้เกวลิน... ไม่ว่าใครจะแตะต้องคุณ แต่คนที่ทำให้คุณถึงใจได้มากที่สุด... คือผมแค่คนเดียว"

​"เคนพอแล้ว... ฉันจะกลับบ้าน" เกวลินประท้วงเสียงแผ่วขณะที่ร่างถูกอุ้มมาวางลงบนเตียงไม้เก่าๆ ที่มีเพียงผ้าปูที่นอนสีซีดเซียวและฝุ่นหนาเตอะ แต่เคนไม่สนความสกปรกนั้นเลยแม้แต่น้อย

​"กลับไปสภาพนี้ พี่ชายคุณหนูคงสงสัยตายล่ะครับว่าไปทำอะไรมาถึงได้เยิ้มไปทั้งตัวขนาดนี้" เคนพูดพลางปลดเข็มขัดตัวเองออกอย่างช้าๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยแดงจางๆ บนคอขาวที่เขาเพิ่งฝากไว้

​"นายมันปีศาจ... อ๊ะ!"

​เกวลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อเคนกระชากขาเธอให้เลื่อนมาอยู่ที่ขอบเตียง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว คราวนี้เขาไม่นุ่มนวลเลยแม้แต่นิดเดียว แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นจากโรงพยาบาลทำให้เขาอยากจะสั่งสอนเธอให้หลาบจำว่าใครคือเจ้าของร่างกายนี้ที่แท้จริง

​"เมื่อกี้ที่ประตู... มันแค่สั่งสอน แต่ที่เตียงนี่สิ... ของจริง!"

​ตับ! ตับ! ตับ!

​เสียงเตียงไม้เก่าๆ ลั่น เอี๊ยดอ๊าด ดังสนั่นหวั่นไหวไปตามแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่ เกวลินจิกนิ้วลงบนฟูกเก่าๆ จนฝุ่นลอยฟุ้ง เธอส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง ร่างกายที่เคยคิดว่าอิ่มแล้ว กลับโหยหาการเติมเต็มจากเคนอย่างบ้าคลั่ง

​"อื้อออ! เคน... อ๊าาา! ตรงนั้น... ฮ้าาา!"

​"ครางออกมาครับเกวลิน ครางให้ผีในบ้านนี้มันรู้ไปเลยว่าคุณเป็นของขี้ข้าอย่างผม!" เคนก้มลงกระซิบเสียงต่ำพลางบีบเค้นทรวงอกงามอย่างหนักมือ

​จังหวะที่ดุเดือดและต่อเนื่องทำให้เกวลินสมองขาวโพลน เธอไม่เหลือมาดคุณหนูผู้จองหองอีกต่อไป มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังรุ่มร้อนไปด้วยพิษจากคำสาปและพิษสวาทจากชายตรงหน้า ความเจ็บแสบจากการเสียดสีกับฟูกแข็งๆ กลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งสูงจนถึงขีดสุด

​"จะเสร็จ... ฉันจะเสร็จแล้วเคน! อ๊ะ อ๊ะ อ๊าส์!"

​"พร้อมกันนะเกวลิน... อึ่มมม!"

​เคนเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างรัวเร็วและรุนแรงจนเตียงไม้แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกมาเป็นความอุ่นวาบที่ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของเธออีกครั้ง เกวลินกระตุกเกร็งลั่นบ้านร้าง พลางโอบกอดคอบอดี้การ์ดหนุ่มไว้แน่นเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ

​เขาทิ้งตัวลงทับร่างบางที่อาบไปด้วยเหงื่อและฝุ่น ทั้งคู่หอบหายใจรัวรินอยู่ในความสลัวของยามเย็น

​"คราวนี้... จำรสชาติของผมไว้ให้แม่นนะครับคุณหนู อย่าได้คิดจะไปหาหมอที่ไหนอีก" เคนจูบซับที่ขมับของเธอเบาๆ แต่ในคำพูดนั้นกลับเต็มไปด้วยคำสั่งที่เด็ดขาด

บรรยากาศภายในรถอัลพาร์ดเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานแผ่วเบา เคนมองผ่านกระจกหลังเห็นเกวลินหลับไหลไม่ได้สติด้วยความอ่อนเพลีย ร่างกายของเธอมีรอยแดงจางๆ ที่เขาเป็นคนฝากไว้ประปราย ผิวแก้มที่เคยขาวซีดบัดนี้กลับมีสีเลือดฝาดจากการกรำศึกหนักในบ้านร้าง

​เคนกระชับพวงมาลัยแน่น ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

​เคนขับรถช้าลงกว่าปกติสายตาคอยชำเลืองมองร่างบางที่เบาะหลังเป็นระยะ ความสะใจที่ได้เอาชนะคุณหนูจองหองในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ขมวดมวนอยู่ในอก เขาจำได้ถึงสัมผัสที่เธอโอบกอดเขาไว้แน่นจำเสียงครางที่เรียกชื่อเขาอย่างโหยหา และจำแววตาที่สั่นระริกคู่นั้นได้ดี

​'นี่เราเป็นอะไรไปวะ?' เคนถามตัวเองในใจ

​เขาควรจะสะใจที่กุมจุดอ่อนของเธอไว้ได้ ควรจะพอใจที่ได้สั่งสอนให้เธอหลาบจำ แต่พอเห็นเธอหลับนิ่งๆ เหมือนตุ๊กตาที่แตกสลายแบบนี้ ใจเขากลับกระตุกวูบ ความรู้สึกอยากปกป้องเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความอยากทำลาย

​เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์หรู เคนจอดรถในที่ลับตาคนก่อนจะถึงประตูหน้าบ้าน เขาดับเครื่องแล้วเดินไปเปิดประตูหลัง มองดูเกวลินที่ยังไม่ตื่นขึ้นมา

​เขาก้มลงหยิบเสื้อสูทของตัวเองที่วางอยู่ข้างๆ มาคลุมร่างที่กึ่งเปลือยของเธอไว้อย่างเบามือ ปลายนิ้วหนาเผลอไปสัมผัสที่แก้มใสช้าๆ อย่างถนุถนอม... ความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยคิดจะมอบให้ผู้หญิงที่ชื่อเกวลินมาก่อน

​"อืมมม... เคน..." เกวลินละเมอออกมาเบาๆ พลางซุกหน้าเข้าหาฝ่ามือของเขา

​คำเรียกขานที่ไร้ซึ่งความจองหองในยามหลับ ทำให้กำแพงในใจของเคนพังทลายลงไปอีกชั้น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอแผ่วเบา "ผมจะพาคุณหนูเข้าบ้านนะครับ... ไม่ต้องกลัวนะ"

​เคนตัดสินใจอุ้มร่างของเกวลินขึ้นแนบอก เขาตั้งใจว่าจะไม่เดินเข้าทางหน้าบ้านเพื่อเลี่ยงสายตาคนใช้และพี่ชายของเธอ เขาพาเธอลัดเลาะไปตามสวนหลังบ้านที่เขารู้ทางหนีทีไล่ดี เพื่อส่งเธอให้ถึงห้องนอนอย่างปลอดภัยที่สุด... โดยที่ความรู้สึกในใจของเขามันเริ่มเปลี่ยนไปจากบอดี้การ์ดกลายเป็นอย่างอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น