วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน

ตอนที่ 1เวอร์จิ้นเสียงดนตรีในผับดังสนั่นแข่งกับไฟสลัวที่กะพริบตามจังหวะเบสกลุ่มนัวัยรุ่นลังนั่งล้อมโต๊ะไม้ยาวกลางร้าน ควันบุหรี่จาง ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลอยู่รอบตัวไดม่อนนั่งเอนหลังบนโซฟาหนังสีดำ มือใหญ่หมุนแก้วเหล้าไปมาอย่างใจเย็น แสงไฟนีออนสีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าคมสันชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่เพียงแค่ท่าทางนิ่ง ๆ ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองตรงไปยังฟลอร์เต้นรำก็ทำให้ใครหลายคนเผลอมองซ้ำ“เห้ย ไอ้ม่อนสาว ๆ โต๊ะนั่นมองมึงไม่หยุดเลยว่ะ”เสียงหัวเราะของปอร์เช่เพื่อนซี้ตัวโย่งดังขึ้นเขายกแก้วชนกับเวย์ที่กำลังหัวเราะตาม ก่อนจะหันมาแซวไดม่อนต่อ“ดูท่าคงสนใจมึงไม่น้อยเลย”โต๊ะอีกฝั่งของผับ ไฟสลัวส่องกระทบแก้วค็อกเทลหลากสี เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มสาว ๆ ดังแข่งกับเสียงเพลงน้ำชาสาวปีหนึ่งคณะบริหาร ใบหน้าหวานใสในชุดเดรสเรียบง่ายสีพาสเทล กำลังนั่งจิบม็อกเทลช้า ๆ ดวงตากลมโตแอบเหลือบไปทางโต๊ะชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่ดูโดดเด่นกว่าทุกโต๊ะในร้าน“นี่น้ำชา....หนุ่ม ๆ โต๊ะนั้นหล่อไม่เบาเลย สนใจสักคนเปล่า”ลีน่าเพื่อนสาวจอมแซวสะกิดแขนเบา ๆ“จะบ้ารึไง....เห็นฉันไปคนแบบไหนกันเนี่ย”“นี่...ย

ตอนที่ 3ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่พูด NCมือใหญ่เลื่อนลงต่ำ กอบกุมเรียวขาอ่อนของน้ำชาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เลิกชายกระโปรงเดรสขึ้นทีละน้อยผิวขาวนวลใต้แสงไฟสลัวค่อย ๆ ปรากฏต่อสายตาเขา ยิ่งทำให้ดวงตาคมเข้มฉายแวววาวโรจน์ยากเก็บซ่อนมือใหญ่ยกขึ้นจับคางเธอ บังคับให้เงยหน้ามอง ดวงตาคมกริบลุกวาวราวกับนักล่า ปลายนิ้วสากไล้จากคางลงมาตามลำคอจนถึงไหปลาร้า ความร้อนจากปลายนิ้วทำให้เธอสะท้านจนเสียงครางหลุดอีกครั้งมือหนาของกระชากสายเดี่ยวลงจนขาดเสียงดังเดรสซาตินร่นลงกองกับเอว เผยอกสวยที่ตั้งชันจนชายหนุ่มหลุดคำสบถ“แม่ง…”ชายหนุ่มก้มลงขบยอดอกปทุมของเธอผ่านเนื้อผ้าบางๆจ๊วบ…เสียงดูดดุนสลับกับเสียงครางหวานที่หลุดจากริมฝีปากของเธอปลายลิ้นร้อนไล้วนรอบยอดดอกที่อยู่ใต้บราพรางมืออีกข้างก็บีบแค้น ลิ้นร้อนลากวนก่อนดูดดึงแรงจนเกิดเสียง พร้อมรอยแดงที่ประทับเป็นสัญลักษณ์ของการครอบครอง“อ๊ะ…อื้ม…!”เธอเผลอแอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างห้ามไม่อยู่ มือจิกเบาะหนังจนเล็บแทบแตก ความร้อนซ่านทำให้สติละลายหมดสิ้นไดม่อนผละริมฝีปากจากอกชุ่มน้ำลาย เลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ ดวงตาคมวาวเหมือนสัตว์ร้าย นิ้วหนาลากจากหน้าท้องแบนราบลงสู่หว่างขา

ตอนที่ 5เรื่องในอดีตวันต่อมาแดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ส่องลงบนบอร์ดกิจกรรมที่เต็มไปด้วยโปสเตอร์ซีดจางและภาพถ่ายจากรุ่นก่อน ๆ ที่ยังติดเรียงรายอยู่น้ำชายืนมองภาพเหล่านั้นนิ่ง ๆ สายตาค่อย ๆ ไหลไปตามแถวของใบหน้ารุ่นพี่หลายคนที่เคยสร้างชื่อเสียงให้คณะ จนกระทั่งสะดุดอยู่กับรูปผู้หญิงคนหนึ่งรุ่นพี่สาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ยิ้มสดใสในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยสะอาดตา ใต้ภาพมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนกำกับว่า“ตัวแทนนิสิตดีเด่น” หญิงสาวมองค้างอยู่นานเหมือนถูกดึงดูด จนเพื่อนสนิทอย่าง ลีน่าเอียงหน้ามองตาม ก่อนจะถามขึ้นเบา ๆ“มองอะไรอยู่เหรอชา?”น้ำชาหลุดยิ้มบาง ๆ ในที่สุด“พี่คนนี้สวยจังเลยนะ…แถมเรียนเก่งจนได้ขึ้นบอร์ดมหาลัยอีกต่างหาก”“อื้อ...แต่ว่าเธอก็สวยเหมือนกัน”“แหม๋...ชมแบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ”“เปล่าสักหน่อย”แป้งหอมเดินเข้ามาข้าง ๆ ก้มมองตามสายตาเพื่อน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาเหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน“ได้ยินมานะ ว่าพี่เขาเสียแล้ว”“หา...ว่าไงนะ”“มานี่ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง ก่อนจะเข้ามาเรียนที่นี่ ฉันเคยอ่านเรื่องราวต่าง ๆ ของมหาลัยในกระทู้ แล้วก็บังเอิญไปสะดุดกับเรื่องหนึ่งเข้า…”คำพูดน

ตอนที่ 7ขอเรียกแค่บนเตียงเสียงนกหวีดดังขึ้นพร้อมกับเสียงเชียร์รอบสนามที่เริ่มคึกคัก กลุ่มนักศึกษาทยอยเข้ามานั่งริมสนามเวย์หันไปพูดขึ้นพลางยืดตัวบิดขี้เกียจ“ได้ข่าวว่าไอ้สายลมมันจะลงแข่งด้วย”ไดม่อนยกมือเสยผม ล้วงกระเป๋ากางเกงเหมือนไม่ใส่ใจ“เรื่องของมันสิ”ปอร์เช่หัวเราะเบา ๆ“เออว่ะ…แต่ไอ้ไดมึงไม่สังเกตเหรอ ช่วงนี้มันโคตรจะวอแวน้องคนนั้นของมึงเลย”เวย์ยักคิ้วเป็นเชิงแซว“ดูก็รู้…คุยกันกระหนุงกระหนิงขนาดนั้น มันมีแผนอะไรรึเปล่าวะ”เสียงรอบสนามยังดังต่อเนื่อง แต่สำหรับไดม่อน โลกกลับเงียบลงเมื่อสายตาคมเหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า สายลมกำลังยืนอยู่ข้างรั้วสนามบาส เอียงตัวคุยกับน้ำชาที่ยืนหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย บรรยากาศระหว่างทั้งสองดูสนิทสนมจนคนมองจากไกล ๆ ยังสัมผัสได้เสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น การแข่งขันจบลงท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงปรบมือ นักศึกษาทยอยแยกย้ายออกจากขอบสนาม บรรยากาศคึกคักค่อย ๆ คลายลงไดม่อน ยืนพิงเสาเหล็กข้างสนาม ชุดช็อปสีเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือใหญ่กอดอก สายตาคมจับจ้องไปอีกฝั่งโดยไม่พูดอะไรไม่กี่อึดใจสายลมก็เดินตรงมาทางนั้นเช่นกัน เขาใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อพลางหันมามอง

ตอนที่ 9มาดูแมว NCเสียงของลูกบิดดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้เนื้อดีสีเข้มที่เปิดออก เผยให้เห็นห้องพักหรูหราเกินกว่าจะเป็นเพียงที่อยู่อาศัยธรรมดาไดม่อนเดินนำเข้าไปในห้องกว้างที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่กลับดูแพง ผนังด้านหนึ่งกรุด้วยไม้โอ๊กขัดมันตัดกับผนังอีกด้านที่เป็นกระจกใสขนาดใหญ่ เปิดรับวิวเมืองยามค่ำคืนที่พร่างพราวด้วยแสงไฟระยิบระยับน้ำชาเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้าสงสัย“พามาที่นี่ทำไม”เธอถามน้ำเสียงขุ่นแต่ใบหน้ากลับแฝงรอยยิ้ม“ทำไม…กลัวเหรอ”“เปล่า”ชายหนุ่มถอดเสื้อช็อปพาดไว้บนโซฟา ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ“แมวที่ห้องป่วย…ช่วยไปเล่นกับมันหน่อย”“หา?”น้ำชาตาโตด้วยความประหลาดใจ “คนอย่างคุณเนี่ยนะ…เลี้ยงแมว?”“ไม่ได้เหรอ”หญิงสาวเม้มปากแน่น ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“เปล่า แปลกดี”น้ำชาก้าวเดินช้า ๆ มองรอบห้องอย่างสำรวจ เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบหรูหราแต่กลับไม่มีวี่แววของสัตว์เลี้ยงที่เธอคาดไว้“แล้วไหนอ่ะ…แมวของคุณ”เธอหันกลับมาถามไดม่อนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตอบเสียงต่ำ“ไม่มีหรอก…แมว”มุมปากเขายกขึ้นน้อย ๆ ก่อนก้าวเข้