ความเมาหรือความในใจ Nc+🔥

เคนนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมมืดของบาร์ สายตาคมกริบจ้องมองเกวลินที่กำลังเยื้องกรายอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ เธอจงใจเบียดเสียดร่างกายกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนแล้วคนเล่า ทุกครั้งที่เธอส่งยิ้มหวานหรือยอมให้ชายพวกนั้นแตะต้องเอวบาง เคนจะกระดกเหล้าเข้าปากราวกับมันคือน้ำเปล่า

​"แกมันโง่เองเคน... ปากหมาจนเสียเรื่อง..." เขาสบถกับตัวเอง เสียงหัวใจมันเต้นโครมครามด้วยความริษยาที่แทบจะระเบิดออกมา

​เหล้าขวดแล้วขวดเล่าถูกสั่งมาไม่หยุด จนกระทั่งสติสัมปชัญญะของเคนเริ่มพร่าเลือน แต่ความโกรธกลับชัดเจนขึ้น เขาเห็นชายคนหนึ่งเริ่มเลื่อนมือต่ำลงไปใต้กระโปรงของเกวลิน และเธอก็แกล้งทำเป็นเคลิบเคลิ้มเพื่อยั่วโมโหเขา

​ปึก!

​เคนกระแทกแก้วลงบนโต๊ะจนร้าว เขาพยุงร่างกายที่โซเซแต่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อพุ่งตรงไปที่ฟลอร์เต้นรำทันที

​"เห้ย! แกเป็นใครวะ?" ชายคนนั้นร้องลั่นเมื่อถูกมือหนาของเคนกระชากไหล่จนล้มคว่ำ

​เคนไม่ตอบ แต่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเกวลิน แรงบีบจากความเมาและความหวงทำให้เธอถึงกับอุทานออกมา

"เคน! นายเมาแล้วนะ ปล่อยฉัน!"

​"ใช่! ผมเมา! และผมก็กำลังจะบ้าเพราะคุณด้วย!"

​เคนไม่ฟังคำทัดทาน เขาไม่พาเธอไปที่รถ แต่กลับลากเธอตรงไปยังโถงทางเดินมืดๆ หลังบาร์ที่มีห้องพักพนักงานว่างอยู่ เขาถีบประตูเข้าไปแล้วเหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาเก่าๆ ก่อนจะตามไปตะครุบไว้เหมือนเสือตะปบเหยื่อ

​"ปล่อยนะเคน! นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" เกวลินพยายามดิ้นรน แต่กลิ่นเหล้าฉุนกะทิจากตัวเคนที่ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนกลับทำให้คำสาปในตัวเธอเริ่มสั่นชัน

​"สิทธิ์เหรอ? ผมมีสิทธิ์ในตัวคุณมากกว่าไอ้หน้าไหนทั้งนั้นในร้านนี้!" เคนตะคอกออกมาพร้อมกับบดจูบลงไปอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง รสชาติของแอลกอฮอล์ขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วเพดานปาก

​เคนจัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธออย่างไม่ใยดี ความเมาทำให้เขาคุมแรงไม่อยู่ เขาซุกไซ้และขบเม้มไปตามเนื้อตัวของเกวลินจนเกิดรอยแดงไปทั่วประหนึ่งจะตีตราจองไว้ทุกตารางนิ้ว

​"อ๊ะ... อื้อออ... เคน... นายมันบ้า..." เกวลินครางประท้วง แต่ขากลับเกี่ยวกระหวัดเอวหนาของเขาไว้แน่น ร่างกายของเธอขานรับความรุนแรงของเขาอย่างซื่อสัตย์

​"คุณเป็นของผม... เกวลิน... ของผมคนเดียว!"

​เคนไม่รอช้า เขาจัดการเติมเต็มความต้องการที่อัดอั้นมาตลอดสองวันอย่างหนักหน่วงและยาวนาน เสียงเนื้อกระทบเนื้อท่ามกลางความมืดมิดในห้องแคบๆ นั้นดังระงมไปพร้อมกับเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับความหึงและคำสาป

หลังจากพายุสวาทที่เกิดจากความเมาและความหึงหวงจบลง เคนก็ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงทับร่างบางของเกวลินพร้อมกับเสียงกรนฟี้เบาๆ เขาสลบเหมือด ไปทั้งที่กิจกรรมเพิ่งจะสิ้นสุดลง ทิ้งให้คุณหนูสาวอารมณ์ค้างและโมโหจนตัวสั่น!

​​"ไอ้เคน! ไอ้บ้า! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เกวลินพยายามผลักร่างกำยำของเขาออก แต่เคนในตอนนี้ไม่ต่างจากกระสอบทรายหนักๆ ที่ไร้สติ

"นอกจากปากเสียแล้วยังจะมาชิงหลับตัดหน้ากันแบบนี้เหรอ!"

​เกวลินกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เธอรีบจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยุงเคนให้ลุกขึ้น สภาพของบอดี้การ์ดหนุ่มตอนนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แถมยังมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง

​เธอทั้งลากทั้งฉุดเขาออกมาทางหลังร้านอย่างทุลักทุเล จนมาถึงที่จอดรถ

​"กุญแจ... กุญแจอยู่ไหนนะ" เกวลินบ่นพึมพำพลางเอื้อมมือเข้าไปล้วงในกระเป๋ากางเกงของเคนอย่างรีบร้อน นิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของต้นขาเขาจนเธอเผลอหน้าร้อนวูบ แต่ในที่สุดเธอก็คว้ากุญแจรถอัลพาร์ดออกมาได้

​เธอยัดร่างไร้สติของเคนลงไปที่เบาะข้างคนขับ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับแทน

​"เกิดมาไม่เคยต้องขับรถให้ขี้ข้าคนไหนนั่งเลยนะ! คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไล่นายออก... หรือไม่ก็สั่งให้ทำความสะอาดบ้านทั้งหลังคนเดียวเลย!"

​เกวลินสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แม้ร่างกายจะยังคงรู้สึกซ่านเสียวจากสิ่งที่เคนเพิ่งมอบให้ แต่ความหงุดหงิดที่เขาชิงหลับไปก่อนมันมีมากกว่า

​ระหว่างทางกลับบ้าน เกวลินชำเลืองมองใบหน้าคมเข้มของคนที่หลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ แสงไฟจากข้างถนนที่สาดส่องเข้ามาทำให้เขาดูอ่อนโยนลงกว่าตอนที่ลืมตาพูดคำร้ายๆ ใส่เธอ

​"ถ้าไม่ติดว่านายช่วยฉันจากคำสาปไว้นะ... ฉันจะทิ้งนายไว้กลางถนนนี่แหละ" เธอพึมพำพลางเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นไม่เป็นจังหวะเพียงแค่เห็นเขานอนหลับนิ่งๆ แบบนี้