Share

บทที่ (2) ตัดสินใจเข้าไร่

last update publish date: 2026-06-27 19:24:43

(หนึ่งวันก่อน..)

สิ่งที่ทำให้แพรขวัญยืนตัวแข็งทื่อจนทำอะไรไม่ถูกก็คงหนีไม่พ้นความจริงที่เพื่อนรักของเธอพิมพ์มาในกลุ่ม ในตอนนี้ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงโดยอัตโนมัติ ขอบตาร้อนผ่าวของเขาเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอ มันเหมือนกับว่าตอนนี้เธอหายใจไม่ออก มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่แล่นเข้าสู่ร่างกายโดยฉับพลัน

ก่อนหน้านี้เธอแฟนหนุ่มของเธอมีพิรุธเรื่องผู้หญิงคนอื่น ซึ่งเซนต์ของเธอก็บอกแบบนั้น ทั้งแก๊งเพื่อนสนิทของเธอก็เริ่มเตือนให้ปล่อยมือเขา เพราะแพรขวัญเริ่มร้องไห้บ่อยขึ้นทุกวันโดยที่แฟนของเธอไม่ได้สนใจเลยสักนิด.. และนี่ก็คงจะเป็นเหตุผลที่ทำไมคนที่เธอรักถึงได้เปลี่ยนไป

พี่เวย์มีผู้หญิงคนอื่น..

LINE

แพรขวัญ : ฉันกำลังจะเข้าไร่นะ ถ้าพี่เวย์ตามหาฉันก็บอกไปเลยว่าไม่รู้ ฉันจะเลิกกับเขาเอง แต่ตอนนี้ฉันขอไปทำงานก่อน

ฟาง : เฮ้ยยยยยย ไปทำงานอะไรในไร่

เหมียว : เออจริง ไม่ใช่แกช้ำรักจนหนีเข้าป่านะยัยเพื่อนบ้า!

อบเชย : งานอะไรในไร่อะ

: ยัยแพรขวัญกลับมาตอบก่อนนนนนนน

สุดท้ายหญิงสาวที่ในตอนนี้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรดีก็เดินตรงไปยังรถเก๋งคันหรูของตัวเอง แพรขวัญพยายามกลั้นน้ำตาที่ใกล้จะไหลเต็มทีให้กลืนกลับไปยังดวงตาแดงก่ำ เธอยังไม่ได้ตอบข้อความของแก๊งเพื่อนสนิทสักประโยคเดียว ในตอนนี้เธอทำได้แค่พาตัวเองไปเก็บของที่คอนโดและรีบตรงไปยังจุดหมาย

แม้ใจเธออยากจะโทรไปหาแฟนหนุ่มเพื่อเคลียร์เรื่องนี้ให้รู้เรื่องก็ตาม แต่แชทที่เธอส่งไปเมื่อสี่ชั่วโมงก่อน.. สองชั่วโมงก่อน.. หนึ่งชั่วโมงก่อน.. และครึ่งชั่วโมงก่อน ผู้ชายที่ชื่อเวย์ยังไม่ตอบเธอเลยสักประโยค

มันคงชัดเจนว่าเขาหมดรักเธอแล้วอย่างสมบูรณ์..

เพราะคนที่ยังแคร์ความรู้สึกกันจะไม่ละเลยหัวใจอีกฝ่ายแบบนี้

@ไร่ทรกิจ จังหวัดสระบุรี

ครืนนนนนนนนน~

รถเก๋งสีขาวขับเข้ามาภายในทุ่งหญ้าที่มีพื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา กลิ่นอายจากธรรมชาติลอยเข้ามาปะทะจมูกเล็กๆ ของเธออย่างจัง กระจกรถถูกเปิดออกพร้อมกับแววตาที่คอยมองข้างทางไปด้วย ที่นี่สวยงามมากเหลือเกิน สวยจนแพรขวัญลืมเรื่องราวเจ็บปวดที่รบกวนใจเธออยู่ไปชั่วขณะ เธอลอบยิ้มและสูดกลิ่นจากธรรมชาติเข้าเต็มปอด

“อ๊ะ..นั่น..”

พอเห็นป้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าเธอก็ชะลอรถในทันที ก่อนที่รถเก๋งคันหรูจะขับเข้าไปจอดยังด้านในตรงข้ามกับคอกวัว น่าแปลกที่เธอไม่เห็นใครออกมาเดินเพ่นพ่านเลย มีเพียงพวกม้ากับวัวที่อยู่ในคอกเท่านั้น แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากความเธอก็ลงจากรถและรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย

“ไร่ทรกิจ.. ก็ถูกแล้วนี่หน่า.. แต่ที่นี่เหมือนไร่ร้างเลยแฮะ”

ว่าแล้วเธอก็ค่อยๆ เดินสำรวจไปทีละนิดโดยที่ยังไม่ได้กดเบอร์โทรออกหาพี่อู๊ด ขาเรียวสวยเหยียบผืนหญ้าเตียนที่มีความแห้งกรอบบางส่วน ดวงตาคู่สวยกับขนตางอนกะพริบถี่รัวด้วยความสงสัยได้เพียงไม่นานนัก เหตุการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้นโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

“เอาตัวมันมาตรงนี้!!”

“ได้ครับนายท่าน!”

“ผมขอโทษครับคุณคิรา! ผ..ผมผิดไปแล้วครับ!ตอนนี้ผมไม่มีเงินจริงๆครับ!!”

จู่ๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มชายฉกรรจ์ก็ดังขึ้นมาจนทำให้แพรขวัญสะดุ้งโหยง เธอเหลือบไปมองทางต้นตอของเสียงที่ดังอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ๊ตลายสก็อตยืนค้ำหัวใครบางคน ซึ่งเขากำลังเอาปืนจ่อหัวผู้ชายที่นั่งคุกเข่าบนพื้นคนนั้น!

และเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่ไกลจากเธอ..แน่นอนว่ากลุ่มผู้ชายพวกนั้นเริ่มหันมามองเธอกันทีละคน เริ่มต้นด้วยบรรดาลูกน้องที่ใส่ชุดธรรมดา

แกร๊ก..

จนเจ้าของปืนที่เพิ่งเหลือบแววตาคมหันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อ เพียงแค่ชั่ววินาทีที่แววตาทั้งสองสบกัน..หัวใจของแพรขวัญก็เต้นแรงขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยความไหวหวั่น เมื่อใบหน้าของผู้ชายที่ใส่เสื้อลายสก็อตคนนั้น..หล่ออย่างไร้ที่ติ สีผิวแทน หุ่นสูงใหญ่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ใบหน้าคมกริบ สันจมูกโด่งรับกับริมฝีปาก แถมดวงตานั้นยังมีแต่ความเลือดเย็น..และดุดันจนน่ากลัว

“เอ่อคือ.. ฮ่าๆ ฉะ..ฉันมาผิดไร่น่ะค่ะ! เอ่อ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน เดี๋ยวฉันต้องขอตัวก่อน พอดีรีบน่ะค่ะ มะ..เมื่อกี๊ฉันไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนะคะ!!”

แพรขวัญรีบตะโกนบอกกลุ่มผู้ชายแก๊งใหญ่แบบนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือเรียวบางของเธอโบกไปมาตามประโยคที่โกหกไม่เนียน แต่ทว่าร่างกายอันสั่นสะท้านที่กำลังจะหมุนตัวเดินไปยังรถ ใจของเธอก็กระตุกวูบเมื่อเสียงทุ้มได้ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน”

กึก

เสียงทุ้มใหญ่ของผู้ชายที่เธอคาดว่าจะเป็นเสื้อลายสก็อตสีดำก็ทำให้เธอทำตามโดยอัตโนมัติ แพรขวัญหยุดนิ่งและค่อยๆ หันหลังกลับไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินใกล้เข้ามา ในวินาทีนี้เองที่เธอได้สัมผัสกับความกลัวอย่างสุดขีด แม้มือข้างขวาจะกำโทรศัพท์เอาไว้ แม้ในใจจะกำลังกดเบอร์โทรออกหาตำรวจ แต่ความจริงแล้วเธอแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงทำแบบนั้นเลย

“อะเอ่อ.. มีอะไรเหรอคะ”

แพรขวัญเอ่ยถามออกไปด้วยความกลัว เธอควบคุมเสียงสั่นๆของตัวเองไม่ได้เลยสักนิด

“มาหาเจ้าของไร่หรือเปล่า”

“คะ?”

“ถ้ามาหาเจ้าของไร่ก็ไอ้เวรนั่นแหละ หึ.. มันชื่อทรกิจ”

ชายรูปร่างสูงใหญ่ช้อนสายตาไปทางด้านหลังที่มีลูกน้องบางส่วนยืนคุมตัวเจ้าของไร่ไว้อยู่

“มันติดหนี้ผมมาหลายเดือนแล้ว วันนี้ผมก็แค่มาสั่งสอนมัน”

“…..”

ริมฝีปากสวยพูดไปแต่แววตาคมที่ดูมีเลศนัยก็จ้องมองเนื้อตัวของหญิงสาวตรงหน้าไม่ละสายตา เริ่มจากใบหน้าขาวที่หวาดหวั่น เลื่อนลงมายังเนินอกใหญ่ภายใต้เสื้อยืด และเบื้องล่างที่มีกางเกงยีนส์รัดแน่นทุกส่วน

ซึ่งทางแพรขวัญเองก็เริ่มเห็นท่าไม่ดีเข้าแล้ว.. ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมากเกินไป เขากำลังจะฆ่าคนต่อหน้าเธอ..และกำลังจะลวนลามเธอด้วยสายตาหื่นกามนี่ด้วย

“อ๋อเหรอคะ.. งะ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะคะ”

“คุณเป็นเมียไอ้เวย์ใช่ไหม”

หนุ่มหล่อผู้น่าเกรงขามเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น น่าแปลกที่คำถามนั้นถูกถามด้วยสีหน้าคาดเดาอารมณ์ได้ยาก นั่นจึงทำให้แพรขวัญใจหล่นวูบเมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อแฟนของเธอ

“นี่คุณรู้จักแฟนฉันเหรอคะ” เธอถามพลางมองพวกผู้ชายที่ยืนขนาบข้างหัวหน้าแก๊งป่าเถื่อนอย่างระมัดระวัง

“รู้สิ ตอนนี้มันอยู่ที่บ้านผม”

“ว่าไงนะคะ!”

อะไรกัน.. ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรู้จักแฟนหนุ่มของเธอ..

“หึ.. มากับผมสิ รถคุณก็ทิ้งไว้นี่แหละ”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันว่าฉันโทรหาพี่เวย์ก่อนดีกว่า”

แต่แล้วประโยคที่ดูเหมือนจะขัดใจผู้ชายเบื้องหน้าก็ทำให้บรรยากาศเริ่มแย่ลงทุกที เมื่อสีหน้าของเขาเริ่มมีความโกรธเคืองเข้ามาแทนที่อย่างช้าๆ สันกรามเริ่มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน หน้าตาอันหล่อเข้มไร้ที่ติไปทุกสัดส่วน..แต่มันกลับทำให้แพรขวัญหายไม่ทั่วท้อง

“ประโยคเมื่อกี๊ของผมมันดูเหมือนขอร้องคุณเหรอ? ผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆนะ เผื่อคุณยังไม่รู้”

เสียงทุ้มที่ลอดไรฟันของคนตรงหน้านั้นทำให้ลมหายใจของเธอติดขัดขึ้นมาดื้อๆ ก่อนที่ดวงตาคมนั้นจะจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ ราวกับเป็นการบังคับให้เธอเดินตามเขาไป แน่นอนว่าแพรขวัญไม่สามารถขัดขืนหรือพยายามหลีกหนีได้เลย เพราะบรรดาลูกน้องร่างสูงใหญ่ก็เดินมาขนาบข้างเธอกันหมด

มันเหมือนกับว่าความหวาดกลัวกำลังกัดกินเธออย่างช้าๆ มือและแขนขาสั่นไหวจนแทบไม่มีแรง ดวงตากลมโตสั่นระริกนั้นมีน้ำใสๆเอ่อคลอเบ้าทั้งสองข้าง แม้เธออยากจะตะโกนขอความช่วยเหลือมากแค่ไหน..เธอก็รู้ดีว่าไม่มีทางหนีพวกคนเลวนี้ได้แน่ๆ

“งานแต่งงานของผมเพิ่งพังไม่เป็นท่าเมื่ออาทิตย์ก่อน..”

ตึกๆๆๆ

เสียงฝีเท้าของคนข้างหน้าเริ่มชะลอพร้อมกับคำอธิบายที่เริ่มทำให้หญิงสาวใจสั่น น้ำตาของเธอโรยรินอาบแก้มทั้งสองอย่างห้ามไม่อยู่

“เมียของผมหนีออกจากงานไปกับชู้”

“ฮึก..”

แล้วเรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?ทำไมเธอต้องมายืนอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัว มายืนฟังเรื่องบ้าบออะไรนี่ด้วยล่ะ?

“หึ.. สองคนนั้นรักกันมากเลยนะ คงจะแอบรักกันมานานแล้ว”

“…..”

“ชู้ของเมียผมก็คือไอ้เวย์ไง.. ผัวคุณน่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (15) วิธีรับมือกับคนเลว

    กรุงเทพฯร่างบางของหญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มลงจากรถเก๋งคันหรู มันเป็นชุดเดิมกับในวันที่เธอหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย แต่วันนี้เธอกลับมาแล้ว.. คฤหาสน์หลังเดิมที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและหวาดหวั่นในคราวเดียวกันแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในไร่นั้นจะเป็นเหมือนฝันชั่วคราว แต่มันก็ทำให้เธออดหวนคิดถึงมันไม่ได้เลย ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายคนนั้น สัมผัสอันเร่าร้อน และความอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์ยามเย็น แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่น่าเกรงขาม เจ้าเล่ห์ คาดเดาอารมณ์ได้ยาก แต่เขาก็ซ่อนความซื่อสัตย์ข้างในหัวใจอย่างแปลกประหลาดผู้ชายที่ชื่อ อคิรา เทวาอนันต์.. ต่อจากนี้ไปเขาคงอยู่เพียงในความทรงจำของเธอ“เอ้า.. กลับมาแล้วเหรอจ๊ะแพรขวัญ”เสียงทักทายที่ดูเป็นมิตรแค่เสียงเอ่ยขึ้นในขณะที่ร่างบางเดินหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปด้านในคฤหาสน์ ก่อนที่บรรดาแม่บ้านจะวิ่งกรูกันเข้ามาขอกระเป๋าเสื้อผ้าไปถือไว้เอง แพรขวัญส่งยิ้มแทนคำขอบคุณก่อนจะหันไปมองแนนนี่ที่นั่งอยู่บนโซฟากับหวานใจ“ค่ะ แล้วคุณแม่ละคะ” แพรขวัญเอ่ยถามพลางชะลอฝีเท้าตัวเองลง“คุณแม่ออกไปข้างนอกน่ะ อ้อ.. แต่เดี๋ยวก็คงกลับแล้ว”“ค่ะ”“แล้วนี่ได

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (14) คดีพลิก

    “ฮัลโหลค่ะคุณแม่”แพรขวัญที่เดินตัวปลิวมาทางสวนหลังบ้านตอบรับสายด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเหตุผลในการติดต่อมาของผกาคืออะไร..(แพรขวัญ นี่เธอหายไปไหน ทำไมฉันถึงติดต่อไม่ได้เลย ที่สำนักพิมพ์บอกว่าเธอไปเขียนงานในไร่.. นี่เธออยู่ต่างจังหวัดเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน)“เอ่อค่ะ ตอนนี้หนูอยู่ต่างจังหวัด ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะคะ พอดีที่นี่ไม่มีสัญญาณน่ะค่ะ” เธอหรี่เสียงของตัวเองลงพลางครุ่นคิดอะไรในหัวนี่แม่เลี้ยงของเธอ.. เป็นห่วงเธองั้นเหรอ?(เฮ้อ.. ฉันรู้เรื่องของเธอกับเวย์แล้วนะ รู้ทั้งหมดแล้วด้วย)“อ.. อะไรนะคะ”แต่พอได้ยินชื่อของผู้ชายที่ทำให้เธอใจหล่นวูบ สีหน้าหวาดหวั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจในชั่วพริบตา ริมฝีปากบางสวยขบเม้มเข้าหากันแน่น(เวย์ทำผู้หญิงท้อง และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นชู้ของมันด้วย นี่เธอรู้หรือยัง)“เอ่อ คือหนู..”เธอรู้แค่ว่าแฟนเก่าของเธอนอกใจ แต่เรื่องท้องนั่นมัน..“พ..พี่เวย์ทำผู้หญิงคนนั้นท้องเหรอคะ”(ก็ใช่น่ะสิ รู้ไหมว่ามันเลวมากแค่ไหน มันรู้ว่าเธออยู่ที่บ้านไร่ของศัตรู แต่มันก็ไม่คิดจะไปช่วยเธอเลยสักนิด)“นี่คุณแม่รู้ว่าหนู..”(ใช่!)“…..”

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (13) เรื่องระหว่างเรา

    “เรื่องมันก็มีอยู่แค่นี้แหละ คุณอยากรู้อะไรอีก”อคิราเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ยอมพูดจา เธอเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออก เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นมันสะกิดหัวใจของเธอไม่น้อย มันหนักเสียยิ่งกว่าเรื่องของเธอกับเวย์อีก“ฉ..ฉันไม่อยากรู้อะไรเพิ่มแล้วละค่ะ แค่นี้มันก็มากพอแล้ว”“นี่คุณจะร้องไห้ทำไม”“ฮึก ปะเปล่าค่ะ ใครร้อง”“เป็นนักเขียนนี่ต้องขี้แยด้วยเหรอ หึ.. เจ้าน้ำตาจริงๆ”คนที่ใช้ปลายนิ้วของตัวเองเช็ดรอยน้ำตาบนแก้มขาวเนียนหัวเราะเบาๆในลำคอ แววตาที่ดูเหมือนห่วงใยจ้องมองเธอจนเจ้าตัวประหม่า แพรขวัญเองก็ไม่ได้ตั้งตัวว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอถึงขนาดนี้“แล้วคุณล่ะ”“คะ?”“เรื่องของคุณกับไอ้เวร.. เอ้ย ไอ้เวย์สิ มันเป็นยังไง” อคิราตีหน้ามึนในประโยคที่เขาตั้งใจจะให้มันเป็นไป เขาจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่แทบจะหลุดขำออกมา ดูท่าแล้วนายท่านใหญ่คงจะแค้นแฟนเก่าของเธอมากเลย แต่เขาก็มองการณ์ไกลและมีสติมากพอที่จะไม่ฆ่าเวย์“เรื่องของฉันก็ปกติเลยค่ะ ฉันกับพี่เวย์ก็เป็นคู่รักทั่วไป เราคบกันมาสองปี.. แต่ฉันรู้สึกว่าความรักที่ฉันมีให้เขามันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (12) หน้าที่นายหญิง NC

    กรุงเทพฯคอนโดเวย์“ที่รักครับ ยังคลื่นไส้อยู่ไหม”หนุ่มร่างสูงในชุดลำลองสบายตัวเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอคลี่ยิ้มบางก่อนจะตอบรับริมฝีปากที่บรรจงจูบลงมาข้างแก้ม ใบหน้าสวยไร้ที่ติในชุดนอนสีแดงเย้ายวนใจ นี่ขนาดเธอท้อง..เธอก็ยังไม่ปล่อยให้ตัวเองโทรมเลยสักนิด“ดีขึ้นแล้วละค่ะ อ้อ.. แล้วนี่คุณจะไม่ไปช่วยแฟนเก่าจริงๆเหรอ”“แพรขวัญน่ะเหรอ”“ค่ะ” สีหน้าของหลินเหมือนกับรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้วเธอรู้ว่าตอนนี้แพรขวัญอยู่ที่ไร่ของสามีเก่าเธอ และเธอก็รู้ว่าอคิราไม่ปล่อยให้แพรขวัญได้อยู่สุขสบายแน่ๆ เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของเวย์..“ผมจะไปช่วยทำไมล่ะ หึๆ ผมก็มีคุณกับลูกอยู่แล้วนี่ไง เรื่องนั้นมันก็ไม่สำคัญหรอก” ประโยคเห็นแก่ตัวนั้นทำให้หลินเปรยยิ้มบาง“หลินรักเวย์จังเลยค่ะ.. หลินคิดไม่ผิดเลยนะที่เลือกคุณ”“หึๆ ที่รักคิดถูกแล้วล่ะ”“…..”“ระหว่างใช้ชีวิตอยู่ที่ไร่นั้นจนตาย กับมีชีวิตหรูหราอยู่กลางเมืองใหญ่ หึ.. ผมคิดว่าคุณฉลาดมากเลยที่คิดได้ ไอ้คิราอะไรนั่น..มันก็เป็นได้แค่เจ้าพ่ออยู่แถวนั้น ส่วนที่นี่..ผมเป็นคนคุมทุกอย่าง”เวย์พูดพลางก็ใช้มือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนรักไปด้วย ในตอนนี้หลิน

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (11) หึงเป็นบ้า NC

    น้ำตกท้ายไร่..แสงแดดสุดท้ายของวันสาดส่องเข้ามายังกลางน้ำตกสะอาดใสที่ไหลรินลงมา บรรยากาศธรรมชาติอันแสนร่มรื่น กลิ่นอายจากหินใกล้กับน้ำ และกลิ่นต้นไม้ใบหญ้าที่ปลิวไสวตามแรงลม มันจึงทำให้หญิงสาวที่กำลังนั่งเขียนงานอยู่บนโต๊ะหินอ่อนข้างกับน้ำตกลอบยิ้มบาง เธอกดแป้นพิมพ์ไปด้วยพร้อมกับซึมซับบรรยากาศไร้ที่ติเหล่านี้ไปด้วยส่วนเจ้าเดม่อนก็ถูกคล้องเชือกไว้กับต้นไม้ใกล้ๆเพื่อไม่ให้มันวิ่งหนีไปไหน ส่วนเจ้าของมันก็..ซ่าาาาาาาาาาา~ผู้ชายที่กำลังว่ายน้ำอยู่ในตอนนี้นั้นกำลังดึงดูดความสนใจของนักเขียนสาวไปอย่างสิ้นเชิง แม้เธอจะพยายามหันกลับมาใจจดจ่ออยู่กับเนื้อเรื่องตรงหน้าก็ตาม แต่กล้ามล่ำเป็นมัดทุกส่วนก็ทำให้เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอ โดยเฉพาะประโยคที่พาใจเธอให้คิดไปไกลนั่นอีก..‘ตอนผมไม่อยู่ คุณห้ามเข้าใกล้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะไอ้เวรนั่น’มันหมายความว่า.. เขาหึงเธอเหรอ? หากไม่ใช่แล้วคำพูดกับการกระทำนี้มันคืออะไรกันแน่“นิยายคุณนี่ต้องเขียนฉากเซ็กส์ด้วยไหม”“คะ..”“…..”“เมื่อกี๊คุณพูดว่าอะ.. ค..คุณคิรา!!”คนที่เพิ่งหันใบหน้าเหม่อลอยของตัวเองมาตามเสียงเรียกถึงกับเบิกตาโพลงกับสิ่งที่เห็น ดวงตากล

  • คิราซ่อนรัก (IMPRISONED LOVE) นายท่านใหญ่ NC   บทที่ (10) คลั่งรักก็เดินกลับเอง

    สองอาทิตย์ผ่านไป..“ค่ะ พี่อู๊ด เอ่อ.. ต้นฉบับใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ พอดีว่าหนูมาเขียนงานที่บ้านญาติน่ะค่ะ”(ทำไมไปเขียนที่นั่นล่ะ พี่ติดต่อให้ไปไร่คุณทรกิจไม่ใช่หรือไงแพรขวัญ)“ก็ใช่ค่ะ แต่หนูไปไร่คุณทรกิจแล้ว.. แต่เจ้าของไม่อยู่ และไร่ก็ดูเหมือนจะร้างด้วยค่ะ หนูก็เลยขับรถไปบ้านญาติเลย ที่นี่ก็มีไร่เหมือนกัน”(เอ้าเหรอ! ก็ถึงว่าทำไมติดต่อไม่ได้เลย รู้ไหมว่าพวกเพื่อนๆของแพรขวัญน่ะแห่กันมาที่นี่เต็มเลย มาเมื่อสองอาทิตย์ก่อนน่ะ มาขอแผนที่ไร่คุณทรกิจเขา)คำอธิบายของบ.ก.สาวนั้นทำให้แพรขวัญไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด แต่สาวน้อยในชุดลำลองสไตล์บ้านไร่ที่ยืนอยู่ตรงสวนหลังบ้านเริ่มอยากรู้ความจริงนั่นเข้าแล้ว ใครกันเป็นคนติดต่อพี่อู๊ดว่าให้เธอมาเขียนงานที่นี่ แน่นอนว่าไม่ใช่เจ้าของไร่อย่างคุณทรกิจเป็นแน่ เพราะไร่ของคุณทรกิจไม่ได้เปิดรับนักท่องเที่ยวมาตั้งนานแล้ว“พี่อู๊ดคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”ในเมื่อได้โทรศัพท์คืนกลับมาแล้ว.. ก็เท่ากับว่าเธอเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์แบบ แต่การที่เธอรู้ความจริงเรื่องของเวย์ยังคงเป็นความลับต่อไป(อื้ม ว่ามาสิ)“คือว่า.. ใครเหรอคะที่เป็นคนติดต่อพี่อู๊ดเรื่องไร่คุณท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status