บทที่ (1) ความจริงจากสายสืบ

(หนึ่งวันก่อน..)

กรุงเทพฯ

“แพรขวัญ!! เสร็จหรือยังน่ะ! ทำไมช้าแบบนี้!”

“เอ่อ คุณผกาคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ คือคุณแพรขวัญเธอยังเจ็บแผลที่มืออยู่เลยค่ะ เมื่อวานเธอช่วยไอ้ปั้นถางหญ้ามือเลยถลอก”

“แล้วยังไง!แค่ถลอกนิดหน่อยถึงกับทำอาหารไม่ได้เลยหรือไง?”

หญิงสาววัยกลางคนที่ค่อนข้างเกรี้ยวกราดตวาดเสียงแข็งดังลั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์หลังใหญ่ ใบหน้าที่มีความสวยดุร้ายของหล่อนถลึงตาใส่แม่บ้านสูงอายุ ผกา หรือคุณหญิงที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้ในนามของภรรยาคุณชาติ สามีที่ได้เสียชีวิตด้วยโรคร้ายเมื่อหลายปีก่อน

ถัดไปจากโต๊ะรับประทานอาหารที่มีคุณหญิงผกานั่งถอนหายใจฟึดฟัด ก็ได้มีลูกสาวทั้งสองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พวกเธอคือลูกสาวแท้ๆ ของผกา ทั้ง หวานใจและแนนนี่..ลูกสาวที่มีนิสัยคล้ายคลึงกันอย่างกับแกะ พี่สาวคนโตคือ หวานใจ นิสัยยิ้มง่าย คุยเก่ง เข้ากับทุกคนได้อย่างดี แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หวานใจแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปก็คือ ความตีสองหน้า และน้องสาวคนเล็กก็คือ แนนนี่ เธอมีนิสัยที่พูดน้อย เงียบขรึม กิริยาค่อนข้างโผงผาง หลายคนอาจจะมองว่าเธอปากร้ายใจดี แต่หารู้ไม่ว่าจิตใจของเธอก็ร้ายไม่แพ้กัน

ส่วนทางแพรขวัญ..

เธอคือลูกสาวของคุณชาติและคุณนารินที่หนีหายไปมีครอบครัวใหม่กับเศรษฐี คุณชาติเลยมาแต่งงานกับคุณผกาและมีลูกติดมาอีกสองคน หลังจากคุณชาติลาจากโลกนี้ไปด้วยโรคร้าย คฤหาสน์หลังใหญ่กับทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ถูกแม่เลี้ยงฮุบไปอย่างหน้าตาเฉย

หญิงสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูในวัยยี่สิบห้าปี รูปร่างผอมเพรียว แต่สัดส่วนเว้าโค้ง มีหน้าอกหน้าใจคับแน่น ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง ดูภายนอกเธอเหมือนไม่สู้คน แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วเธอทันคนไม่น้อย..

“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ เอ่อ นี่ค่ะ.. ต้มยำรวมมิตร”

แพรขวัญจัดการวางถ้วยสีขาวใหญ่ลงบนโต๊ะอาหารพร้อมกับเหลือบแววตาหวาดหวั่นไปทางแม่เลี้ยง ซึ่งผกาก็เริ่มสงบอารมณ์ลงบ้างแล้ว

“วันนี้ทำอาหารช้านะ”

“หนูขอโทษค่ะ คือว่ามือหนู”

“ป้านิลบอกแล้วว่ามือเธอถลอก” ผกาจ้องมองหญิงสาวที่ยืนค้ำหัวตัวเองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์

“ค่ะ คือว่าหนูเจ็บมือก็เลยทำอาหารช้าไปหน่อย หนูไม่ค่อยถนัดน่ะค่ะ”

“ทีหลังก็บอกสิ”

“คะ?”

“ฉันจะได้ไม่ต้องให้เธอมาทำอาหาร แต่จะให้ไปช่วยไอ้ปั้นมันทำสวน”

กึก

ทว่า.. สีหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดนั้นกลับทำให้แพรขวัญยืนตัวชา เธอเห็นพี่สาวสองคนที่นั่งอยู่คนละฝั่งยิ้มเหยาะอย่างชอบใจอีกด้วย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกคำพูดของผกาทำร้ายจิตใจ มันเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง.. แต่เธอไม่เคยชินสักที

“จะไปไหนล่ะ นั่งกินข้าวด้วยกันก่อนสิ” ผกาเอ่ยเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าลูกเลี้ยงกำลังจะเดินออกไป

“หนูรีบไปคุยกับ บ.ก. ที่สำนักพิมพ์น่ะค่ะ พอดีวันนี้มีแก้งานนิดหน่อย ขอตัวนะคะคุณแม่”

พูดจบสาวร่างบางผมตรงยาวก็เดินลิ่วออกไปจากที่ตรงนี้ทันที เธอเดินขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์สุดหรูนี้พร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวด ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวเพราะความโกรธเต็มไปหมด มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมา แพรขวัญถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางชะลอฝีเท้าของตัวเองลงเมื่อถึงหน้าห้องนอน

LINE

แพรขวัญ : อีกแล้ว วันนี้คุณผกาจะให้ฉันไปทำสวน

เหมียว : ห๊ะ? 555555555 เอาจริงดิ

แพรขวัญ : อืม ฉันแค่ทำอาหารช้าเพราะเจ็บมือ นางก็โกรธ

เหมียว : ประสาทค่าาาา แกด่ากลับไปบ้างเหอะ มัวแต่ทำตัวเป็นนางซินเดอเรลล่าแบบนี้มันก็ไม่ไหวนะ

แพรขวัญ : เฮ้อ ฉันรู้น่า แต่ยิ่งแรงไปเขาก็แรงกลับ

เหมียว : มันก็สมควรโดนบ้าง ถ้าไม่งั้นแกก็ย้ายออกมาอยู่กับพี่เวย์ จบ!

ใบหน้าที่ดูเหมือนจะเรียบเฉยกลับจ้องมองข้อความล่าสุดของเพื่อนสาวไม่ละสายตา แพรขวัญถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง เธอเหลือบมองไปทางสร้อยคอที่ถูกแขวนไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง มันคือสร้อยคอรูปหัวใจที่แฟนหนุ่มของเธอซื้อให้ในวันครบรอบ

ระยะเวลาสองปี.. ทำไมเธอรักเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน แต่กลับกัน..ความรักที่เขาเคยมีให้นั้นลดน้อยลงจนน่าใจหาย ทั้งละเลยความรู้สึก ไม่ใส่ใจ จนถึงขั้นทะเลาะกันรุนแรงบ่อยๆ สุดท้ายเวย์ก็ไม่ได้ง้อเธอเหมือนอย่างที่เคยทำ เขาชอบปล่อยให้เธอนอนร้องไห้คนเดียว ราวกับว่าเขามีอะไรปิดบังเธออยู่..

รสชาติของความรักนี่มันน่ากลัวมากจริงๆ สินะ

(สำนักพิมพ์ผีเสื้อกลืนหาง จำกัด)

“อะไรนะคะ! นี่พี่อู๊ดจะให้หนูไปเขียนนิยายในไร่..”

“ใช่แล้วค่ะคุณน้อง”

“เอ่อ.. แต่จริงๆ แล้วนิยายของหนูมันไม่ต้อง”

“ก็น้องแพรขวัญเขียนนิยายเกี่ยวกับหนุ่มบ้านไร่ไม่ใช่เหรอคะ น้องก็ต้องเข้าไร่ไปเอาบรรยากาศสิ มัน..จะได้ฟีลลิ่ง..”

บ.ก. สาวสวยร่างท้วมนามว่าอู๊ดลากเสียงยาวพลางหรี่ตาเปล่งประกายมองไปทางนักเขียนชื่อดังของสำนักพิมพ์ พี่อู๊ดคนนี้ค่อนข้างจะเนี๊ยบ เจ้าระเบียบ และแต่งตัวแซ่บซี๊ดนำเทรนด์อย่างสุดโต่ง มองเผินๆ เธอเหมือนดีไซเนอร์มากกว่าบรรณาธิการเสียอีก

“พี่ดีลกับเจ้าของไร่ให้น้องแพรขวัญเรียบร้อยแล้วค่ะ เขาชื่อคุณทรกิจ เขาว่างวันนี้พอดี น้องก็เข้าไปได้เลย เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่ให้ในไลน์นะจ๊ะ”

“เอ่อ แต่หนู”

“อยากจะบอกว่าคุณทรกิจเขาไม่รับนัดใครพร่ำเพรื่อนะจ๊ะ นี่เขาเป็นคนเสนอมาเองเลยว่าอยากให้พี่ส่งนักเขียนฝีมือดีเข้าไปในไร่ น้องแพรขวัญจะได้ใช้โอกาสนี้โปรโมทไร่ให้เขาด้วย”

และดูเหมือนว่าเธอจะปฏิเสธความต้องการของพี่อู๊ดไม่ได้..

“เอ่อ ได้ค่ะ..”

สาวสวยในชุดลำลองตามสไตล์พยักหน้าตอบรับไปด้วยความจำยอม เธอพูดคุยเรื่องงานเสร็จสรรพก็ยกมือไหว้เพื่ออำลา บ.ก. สาวสุดเนี๊ยบ แพรขวัญในเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนส์สีเข้มรัดรูปและรองเท้าส้นสูง เธอกำลังยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าสำนักพิมพ์

“ต้นฉบับก็จะปั่นแทบไม่ทันอยู่แล้ว เฮ้อ.. ยังจะให้เข้าไร่อีก พี่อู๊ดนะพี่อู๊ด นั่งอยู่ที่ไหนหนูก็เขียนงานได้หน่า ทำอย่างกับหนูไม่มีฝีมือ”

แพรขวัญเผลอระบายความในใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่ร่างบางจะส่ายหน้าไปมาและจ้องมองหน้าจอมือถือของตัวเอง ในไลน์ของพี่อู๊ดที่เพิ่งส่งโลเคชั่นอะไรบางอย่างมา แววตากลมคมคายหรี่ตาจ้องมันอยู่สักพักก็ขมวดคิ้วครุ่น

LINE

@Location – ไร่ทรกิจ จังหวัด สระบุรี

พี่อู๊ด : ตามที่อยู่นี้เลยนะแจ๊ะๆ จุ๊บๆๆ มั๊วะะะ

ครู่เดียวหลังจากยืนสงบสติอารมณ์ในใจเพียงไม่นานนัก นักเขียนสาวชื่อดังก็ต้องเบี่ยงความสนใจให้กับแจ้งเตือนไลน์ในกลุ่มเพื่อนซี้ ซึ่งมันเป็นแชทสำคัญที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ

LINE

แชทกลุ่ม - สมองไม่มี หน้าตาดีอย่างเดียว (สมาชิก 5 คน)

นิ้งนิ้ง : ยัยแพรขวัญ

    : คือแกทำใจดีๆ ไว้เลยนะ โอเคมั้ย

     : สายสืบบอกฉันว่าพี่เวย์มีกิ๊กจริงๆ ว่ะแก