บทที่ (3) เมียชู้มาประเคนถึงที่ NC

เหตุการณ์ปัจจุบัน..

ณ ไร่เทวาอนันต์

ภายในบ้านหลังใหญ่นี้เป็นบ้านไม้ราคาแพงทั้งหลัง ตกแต่งในสไตล์โบฮีเมียนผสมผสานไปด้วยความโมเดิร์นอย่างลงตัว ตั้งอยู่กลางไร่อันกว้างใหญ่สุดสายตา มันเป็นบ้านเจ้าของฟาร์มและผู้ปล่อยหนี้นอกระบบ เป็นที่รู้จักกันดีในนามว่า ‘นายท่านคิรา’ หรือคุณ อคิรา เทวาอนันต์ ไม่ว่าจะชาวบ้านหรือใครในละแวกนี้ก็เกรงกลัวอิทธิพลของเขากันหมด

‘เพราะคุณคิราเป็นคนพูดจริงทำจริง เขาฆ่าคนง่ายดายเป็นผักเป็นปลา และบางครั้งก็ใจดีราวกับเทวดา แต่อย่าให้เขาโกรธขึ้นมาเชียว’

หญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยอยู่ภายในห้องนอนยังคงนิ่งเงียบมาหลายสิบนาที ร่างบางในสภาพเปลือยเปล่ามีผ้าขนหนูปกคลุมตัวไว้ ใบหน้าของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักไม่หยุด ข้อมือทั้งสองถลอกจากการถูกล่ามโซ่เอาไว้ แถมดวงตาแดงก่ำนั้นยังดูเหมือนไร้ซึ่งชีวิต เพราะทุกอย่างมันถาโถมมาหาเธอในชั่วพริบตาเดียว

แฟนของเธอแอบไปมีชู้..

และเธอก็มารู้ทีหลังว่าแฟนของเธอไปเป็นชู้ของคนอื่นด้วย

สุดท้าย..แฟนที่เธอยังรักหมดหัวใจก็ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาของเธอ

“ฮะฮึก..”

ในตอนนี้แพรขวัญยังคิดว่าตัวเองฝันไปอยู่เลย เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนเธอเองได้ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดของการมองหน้าคนที่นอกใจเธอได้เพียงไม่นาน แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่อยากให้เขาตาย แม้เธอจะเกลียดการกระทำอันไร้ความซื่อสัตย์นั่นก็ตาม..

“อาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวเถอะค่ะคุณหนู เดี๋ยวคุณคิราก็โมโหหรอกนะคะ นายท่านสั่งให้ป้าพาคุณไปหาน่ะค่ะ”

เสียงหวานของคุณป้าใจดีเอ่ยบอกเธอแบบนั้นโดยที่ย่างกรายเข้ามาภายในห้อง ราวกับว่าร่างกายที่สติใกล้หลุดลอยออกจากร่างก็กลับมาดั่งเดิม

“คุณคิราเหรอ..”

“ป้าเสียใจด้วยนะคะกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น”

“…..”

“คุณคิรารักคุณหลินมากค่ะ รักจนนายท่านยอมทุกอย่างเลย แต่สุดท้ายเขาก็มารู้ทีหลังว่าคุณหลินนอกใจ แถมยังแอบคบกับผู้ชายคนนั้น..มาเป็นปีๆ”

“ฮะ ฮึ่ก..”

พอได้ยินคำอธิบายของคุณป้าแม่บ้านท่าทางใจดีคนนี้ก็ทำให้น้ำตาของเธอไหลรินลงมาอีกครั้ง แพรขวัญกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดที่แล่นอยู่กลางหัวใจ

ถ้าผู้หญิงที่ชื่อหลินแอบคบกับแฟนของเธอมาเป็นปีๆ นั่นก็หมายความว่าเธอโดนสวมเขามาตลอด.. อ้อมกอดที่เธอเคยได้รับ จูบที่เธอได้สัมผัส และคำบอกรักจากปากของเวย์ มันคือเรื่องโกหกงั้นเหรอ?

“ป้าชื่อชบานะคะ เป็นหัวหน้าแม่บ้านที่นี่ ถ้าคุณหนูต้องการอะไรก็บอกป้าได้เลย”

“หนูจะกลับบ้าน”

“เอ่อ.. คือเรื่องนั้นป้าว่า”

“เรื่องนี้ป้าต้องแจ้งตำรวจนะคะ!เจ้านายป้าฆ่าคนตาย!!คนที่เจ้านายป้าฆ่าคือแฟนของหนู! ฮึก..”

แพรขวัญตะคอกเสียงสั่นออกไปด้วยความรู้สึกที่แย่เกินเยียวยา ดวงตาแดงก่ำของเธอจ้องมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ในตอนนี้ป้าชบาที่ไม่ได้ตอบอะไรกลับจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเท่านั้น

แกร๊ก

จู่ๆ ประตูไม้บานใหญ่ที่เคยถูกปิดสนิทก็เปิดออกโดยใครบางคน ก่อนแววตาหวาดหวั่นของหญิงสาวทั้งสองจะมองร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามา จังหวะนี้เองที่แพรขวัญสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะแววตาเหี้ยมโหดคู่นั้นจ้องมองเรือนร่างที่มีเพียงผ้าขนหนูกระโจมอกไว้อยู่ เมื่อกี๊เขาคงได้ยินสิ่งที่เธอพูดทั้งหมดแล้ว

“เอ่อ ค..คุณคิราคะ คือว่าป้ากำลังจะพาคุณหนูไปหาแล้วค่ะ”

“ออกไป เดี๋ยวผมจัดการเอง”

นายใหญ่ของบ้านสั่งเสียงเรียบแบบนั้นพลางเลื่อนแววตาคาดเดาอารมณ์ได้ยากมองไปยังแพรขวัญ พอสิ้นเสียงปิดประตูหลังจากป้าแม่บ้านได้เดินออกไปตามคำสั่งอย่างจำยอม ใจของเธอก็เต้นแรงด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

“ลีลาไม่ยอมแต่งตัวสักที หึ.. นี่จงใจจะยั่วกันเหรอคุณนักเขียน”

“…..”

แพรขวัญถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคหลังนั่น มันหมายความว่าผู้ชายน่ากลัวคนนี้สืบประวัติของเธออย่างละเอียด เขารู้ว่าเธอเป็นนักเขียนนิยาย..เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ

“เงียบแบบนี้แสดงว่าตอบ”

“คุณต้องการอะไรกันแน่! ทำไมคุณต้องฆ่าพี่เวย์ ทำไมต้องขังฉันไว้ ทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฉันกลับบ้าน”

“หึ.. ถ้าผมปล่อยคุณไปคุณก็ไปแจ้งตำรวจสิ”

“ฉันคิดว่าคนอย่างคุณไม่น่ากลัวตำรวจนะ”

“หึๆ ทำไมปากเก่งขนาดนี้วะเนี่ย.. เมียไอ้เวย์นี่ตรงสเปคซะจริงๆ”

อคิราเปรยยิ้มพลางพุ่งตรงมายังร่างของหญิงสาวที่เงยหน้าต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัว เธอมีท่าทีของความโมโหและเจ็บปวดจนแทบความคุมตัวเองไม่ไหว แต่คนฉลาดๆอย่างคิราก็มองออกว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังหวาดหวั่น เพราะเนื้อตัวของเธอสั่นสะท้านไปหมด

ตอนนี้เธอแค่กำลังทำเป็นปากเก่ง..

“น..นี่คุณ.. ฮึ่ก ไอ้บ้า!! ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อยมือ”

“ชู่วววว.. อย่าเสียงดัง”

“…..”

“อย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณ แพรขวัญ.. ตอนนี้ผมกำลังใจดีกับคุณอยู่”

คนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ตรงปลายเตียงจับมือบางให้ไปสัมผัสกับท่อนลำใหญ่ใต้กางเกงยีนส์สีเข้ม แผลจากรอยถลอกตรงข้อมือยังคงเจ็บแปล๊บจนทำให้เธอไม่สามารถขัดขืนได้ ในตอนนี้เธอจึงทำได้เพียงแต่เงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงใหญ่ที่แสยะยิ้มราวกับคนโรคจิต

“คุณคิรา.. ยะอย่าทำแบบนี้ค่ะ”

แพรขวัญกัดฟันตัวเองแน่น ประโยคอ้อนวอนนั่นตรงกันข้ามกับแววตาที่มีแต่ความเคียดแค้น

พอเห็นแบบนี้แล้วนายท่านที่เป็นคนคุมเกมก็ยิ่งได้ใจ

“แววตาท้าทายผมดีนะ ชอบจังที่คุณทำเหมือนว่ากลัว แต่ก็ซ่อนความเกลียดเอาไว้ หึๆ ตอนแรกมันก็ไม่แข็งหรอก แต่พอเห็นคุณในสภาพนี้แล้ว.. มันอดใจไม่ไหวจริงๆ”

ในวินาทีนี้เองที่สองมือหนาจัดการปลดเปลื้องกางเกงยีนส์ของตัวเองลง ครั้นแววตาสั่นไหวมองเห็นกางเกงชั้นในสีอ่อน และท่อนลำอันยาวใหญ่ที่โผล่พ้นออกมา ดวงตากลมโตนั่นก็เบิกโพลงด้วยความตกใจ ในตอนนี้แพรขวัญรู้จุดจบของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เร็วสิครับคุณนักเขียน.. ได้ข่าวว่าชอบเขียนแนวอิโรติกไม่ใช่เหรอ ง่ายๆแค่นี้คงทำได้นะ”

พึ่บ!

สิ้นประโยคที่ทำให้หัวใจของแพรขวัญกระตุกวูบ ร่างบางที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงก็รีบเบี่ยงตัวเพื่อวิ่งหนีออกจากตรงนี้ แต่ทว่ามือหนาก็ได้คว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ใบหน้าคมจะโน้มเข้ามามอบจูบอันแสนเร่าร้อนให้กับเธอ ในวินาทีที่เธอกำลังขัดขืน.. เขากำลังรวบข้อมือทั้งสองของเธอเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างนั้นก็กำลังทำหน้าที่ของมันคือการรูดรั้งตัวกระตุ้นอารมณ์เบื้องล่าง

“ไอ้เวย์มันนอกใจคุณ.. อื้มมม.. คุณควรนอกใจมันกลับบ้างนะ ถึงมันจะตายแล้ว แต่วิญญาณมันคงทุกข์ทรมานมากเลย ตอนที่เห็นเราสองคนเอากันในห้องนี้”

“ฮึก.. คุณคิรา”

“แลบลิ้นสิคนสวย”