ログインแพรขวัญ นักเขียนนิยายรักโรแมนติกชื่อดัง เธอถูกส่งตัวไปเขียนงานที่ต่างจังหวัด การติดต่อมาครั้งนี้ทำให้เธอจำใจไปที่นั่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในขณะเดียวกันกับที่เธอจับได้ว่า เวย์ แฟนหนุ่มนักธุรกิจนั้นนอกใจเธอมาโดยตลอด จนความเจ็บปวดนี้ส่งตัวเธอไปอยู่ที่ไร่เทวาอนันต์ ความจริงจึงถูกเปิดเผยว่านายท่าน อคิรา คือผู้ชายที่โหดร้ายยิ่งกว่าอะไรดี เขาแค้นเคืองที่ภรรยาสาวนอกใจ และชู้รักก็คือแฟนของแพรขวัญ พวกเขาสองคนแอบคบซ้อนโดยที่ไม่มีใครรู้มาก่อน อคิราจึงซ่อนเธอไว้ในไร่..เช่นเดียวกับที่ผู้ชายคนนั้นซ่อนภรรยาแต่งของเขาไว้เช่นเดียวกัน ความเจ็บปวดจากการถูกคนรักทรยศ มันสร้างบาดแผลให้กับชายหญิงที่ใกล้ชิดกันในชั่วข้ามคืน หากเสียงลั่นไกจากปลายกระบอกปืนไม่ดัง นั่นแปลว่าความแค้นทั้งหมดยังคงอยู่ แต่ทว่า.. ความแค้นนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรัก เธอจะทำเช่นไรหากว่าเขามองเธอเป็นแค่ตัวแทน 'ไม่ใช่ตัวจริง'
もっと見る“กูจะให้เวลามึงอำลาเมียแล้วกัน”
“ฮึก ยะ อย่านะคะคุณ! อย่าทำอะไรแฟนฉันเลยนะ ฉ..ฉันขอร้อง”
“โธ่.. เมียมึงน่าสงสารจังเลยว่ะไอ้เวย์”
“…..”
“ถ้ากูทำให้เมียมึงน่าสงสารมากกว่านี้ล่ะ.. มึงจะรู้สึกยังไง”
“อย่า”
“ถ้ากูเอาเมียมึง..”
“กูบอกว่าอย่า!!!”
ชายหนุ่มวัยกลางคนในสภาพสะบักสะบอมตะโกนเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดหัวใจ เพราะแฟนสาวของเขานั้นถูกชายร่างกำยำโน้มใบหน้าเข้าไปประชิดตัว ร่างบางถูกมัดไว้กับกรงเหล็กอีกฝั่ง เนื้อตัวขาวผ่องสั่นสะท้านราวกับนกน้อย ใบหน้าสวยสะกดเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ยอมหยุด
“ทำไมล่ะ ทำไมกูจะทำไม่ได้”
คนที่กัดฟันตัวเองแน่นเอ่ยถามอย่างอดกลั้น นัยน์ตาคม สันจมูกโด่งเรียว ริมฝีปากสวยได้รูป ใบหน้าหล่อเข้ม แน่นิ่งไปสักพักก่อนจะหันกลับมามองตัวประกันสาวอีกครั้ง
“ไอ้เหี้ยเอ้ย!!”
“หึ.. มึงว่าไงนะ”
“ปล่อยกู!!!”
“กูถามว่ามึงเรียกกูว่าอะไรนะ?”
กึด..
น้ำเสียงเย็นเยือกถูกถามออกไปโดยคนที่หรี่ตาลงและกัดฟันกรอดจนเกิดเสียง ร่างสูงโปร่งผละออกจากหญิงสาว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหจนถึงขีดสุดจ้องมองไปยังร่างจำเลย เวย์ถูกมัดแขนทั้งสองกับกรงเหล็กอีกฝั่งห่างกันไม่ไกล ก่อนที่เจ้าของห้องนี้จะค่อยๆ แสยะยิ้มออกมาทีละนิด แววตาคมแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความโรคจิต..
แกร๊ก
ปั้ง!!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!! ไม่!! ฮึก.. พี่เวย์!!”
เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากรูกลางหน้าผากของชายหนุ่มที่เบิกตาโพลง ก่อนที่ร่างนั้นจะฟุบตัวลงกองกับพื้นท่ามกลางเสียงร้องเรียกของแฟนสาว เธอเห็นคนรักตายไปต่อหน้าต่อตา.. ผู้ชายที่เธออยากจะฝากชีวิตไว้ด้วย ในตอนนี้ลมหายใจอันโรยรินทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบบ้า
กึกๆๆๆ!!!
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้เลว!! ฮึก! พี่เวย์!! พี่เวย์ต้องไม่เป็นอะไรนะคะ!! ฮือออ พี่เวย์ต้องยังอยู่กับหนู!”
เสียงร้องโหยหวนที่แทบจะขาดใจดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน ข้อมือเรียวบางถูกโซ่ล่ามเอาไว้ทำการดึงรั้งจนเกิดเสียง เธอไม่สนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว แม้ว่ามันจะกำลังกัดเซาะไปถึงกระดูกก็ตาม
“นายท่านครับ เอ่อ แล้วผู้หญิงคนนี้..”
“เอาขึ้นไปข้างบน”
“แต่นายท่านครับ”
“จับล้างเนื้อล้างตัวแล้วพาไปห้องกู”
กรุงเทพฯร่างบางของหญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีเข้มลงจากรถเก๋งคันหรู มันเป็นชุดเดิมกับในวันที่เธอหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย แต่วันนี้เธอกลับมาแล้ว.. คฤหาสน์หลังเดิมที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและหวาดหวั่นในคราวเดียวกันแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในไร่นั้นจะเป็นเหมือนฝันชั่วคราว แต่มันก็ทำให้เธออดหวนคิดถึงมันไม่ได้เลย ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายคนนั้น สัมผัสอันเร่าร้อน และความอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์ยามเย็น แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่น่าเกรงขาม เจ้าเล่ห์ คาดเดาอารมณ์ได้ยาก แต่เขาก็ซ่อนความซื่อสัตย์ข้างในหัวใจอย่างแปลกประหลาดผู้ชายที่ชื่อ อคิรา เทวาอนันต์.. ต่อจากนี้ไปเขาคงอยู่เพียงในความทรงจำของเธอ“เอ้า.. กลับมาแล้วเหรอจ๊ะแพรขวัญ”เสียงทักทายที่ดูเป็นมิตรแค่เสียงเอ่ยขึ้นในขณะที่ร่างบางเดินหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าไปด้านในคฤหาสน์ ก่อนที่บรรดาแม่บ้านจะวิ่งกรูกันเข้ามาขอกระเป๋าเสื้อผ้าไปถือไว้เอง แพรขวัญส่งยิ้มแทนคำขอบคุณก่อนจะหันไปมองแนนนี่ที่นั่งอยู่บนโซฟากับหวานใจ“ค่ะ แล้วคุณแม่ละคะ” แพรขวัญเอ่ยถามพลางชะลอฝีเท้าตัวเองลง“คุณแม่ออกไปข้างนอกน่ะ อ้อ.. แต่เดี๋ยวก็คงกลับแล้ว”“ค่ะ”“แล้วนี่ได
“ฮัลโหลค่ะคุณแม่”แพรขวัญที่เดินตัวปลิวมาทางสวนหลังบ้านตอบรับสายด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเหตุผลในการติดต่อมาของผกาคืออะไร..(แพรขวัญ นี่เธอหายไปไหน ทำไมฉันถึงติดต่อไม่ได้เลย ที่สำนักพิมพ์บอกว่าเธอไปเขียนงานในไร่.. นี่เธออยู่ต่างจังหวัดเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน)“เอ่อค่ะ ตอนนี้หนูอยู่ต่างจังหวัด ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะคะ พอดีที่นี่ไม่มีสัญญาณน่ะค่ะ” เธอหรี่เสียงของตัวเองลงพลางครุ่นคิดอะไรในหัวนี่แม่เลี้ยงของเธอ.. เป็นห่วงเธองั้นเหรอ?(เฮ้อ.. ฉันรู้เรื่องของเธอกับเวย์แล้วนะ รู้ทั้งหมดแล้วด้วย)“อ.. อะไรนะคะ”แต่พอได้ยินชื่อของผู้ชายที่ทำให้เธอใจหล่นวูบ สีหน้าหวาดหวั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจในชั่วพริบตา ริมฝีปากบางสวยขบเม้มเข้าหากันแน่น(เวย์ทำผู้หญิงท้อง และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นชู้ของมันด้วย นี่เธอรู้หรือยัง)“เอ่อ คือหนู..”เธอรู้แค่ว่าแฟนเก่าของเธอนอกใจ แต่เรื่องท้องนั่นมัน..“พ..พี่เวย์ทำผู้หญิงคนนั้นท้องเหรอคะ”(ก็ใช่น่ะสิ รู้ไหมว่ามันเลวมากแค่ไหน มันรู้ว่าเธออยู่ที่บ้านไร่ของศัตรู แต่มันก็ไม่คิดจะไปช่วยเธอเลยสักนิด)“นี่คุณแม่รู้ว่าหนู..”(ใช่!)“…..”
“เรื่องมันก็มีอยู่แค่นี้แหละ คุณอยากรู้อะไรอีก”อคิราเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ยอมพูดจา เธอเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออก เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นมันสะกิดหัวใจของเธอไม่น้อย มันหนักเสียยิ่งกว่าเรื่องของเธอกับเวย์อีก“ฉ..ฉันไม่อยากรู้อะไรเพิ่มแล้วละค่ะ แค่นี้มันก็มากพอแล้ว”“นี่คุณจะร้องไห้ทำไม”“ฮึก ปะเปล่าค่ะ ใครร้อง”“เป็นนักเขียนนี่ต้องขี้แยด้วยเหรอ หึ.. เจ้าน้ำตาจริงๆ”คนที่ใช้ปลายนิ้วของตัวเองเช็ดรอยน้ำตาบนแก้มขาวเนียนหัวเราะเบาๆในลำคอ แววตาที่ดูเหมือนห่วงใยจ้องมองเธอจนเจ้าตัวประหม่า แพรขวัญเองก็ไม่ได้ตั้งตัวว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอถึงขนาดนี้“แล้วคุณล่ะ”“คะ?”“เรื่องของคุณกับไอ้เวร.. เอ้ย ไอ้เวย์สิ มันเป็นยังไง” อคิราตีหน้ามึนในประโยคที่เขาตั้งใจจะให้มันเป็นไป เขาจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่แทบจะหลุดขำออกมา ดูท่าแล้วนายท่านใหญ่คงจะแค้นแฟนเก่าของเธอมากเลย แต่เขาก็มองการณ์ไกลและมีสติมากพอที่จะไม่ฆ่าเวย์“เรื่องของฉันก็ปกติเลยค่ะ ฉันกับพี่เวย์ก็เป็นคู่รักทั่วไป เราคบกันมาสองปี.. แต่ฉันรู้สึกว่าความรักที่ฉันมีให้เขามันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
กรุงเทพฯคอนโดเวย์“ที่รักครับ ยังคลื่นไส้อยู่ไหม”หนุ่มร่างสูงในชุดลำลองสบายตัวเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอคลี่ยิ้มบางก่อนจะตอบรับริมฝีปากที่บรรจงจูบลงมาข้างแก้ม ใบหน้าสวยไร้ที่ติในชุดนอนสีแดงเย้ายวนใจ นี่ขนาดเธอท้อง..เธอก็ยังไม่ปล่อยให้ตัวเองโทรมเลยสักนิด“ดีขึ้นแล้วละค่ะ อ้อ.. แล้วนี่คุณจะไม่ไปช่วยแฟนเก่าจริงๆเหรอ”“แพรขวัญน่ะเหรอ”“ค่ะ” สีหน้าของหลินเหมือนกับรู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้วเธอรู้ว่าตอนนี้แพรขวัญอยู่ที่ไร่ของสามีเก่าเธอ และเธอก็รู้ว่าอคิราไม่ปล่อยให้แพรขวัญได้อยู่สุขสบายแน่ๆ เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของเวย์..“ผมจะไปช่วยทำไมล่ะ หึๆ ผมก็มีคุณกับลูกอยู่แล้วนี่ไง เรื่องนั้นมันก็ไม่สำคัญหรอก” ประโยคเห็นแก่ตัวนั้นทำให้หลินเปรยยิ้มบาง“หลินรักเวย์จังเลยค่ะ.. หลินคิดไม่ผิดเลยนะที่เลือกคุณ”“หึๆ ที่รักคิดถูกแล้วล่ะ”“…..”“ระหว่างใช้ชีวิตอยู่ที่ไร่นั้นจนตาย กับมีชีวิตหรูหราอยู่กลางเมืองใหญ่ หึ.. ผมคิดว่าคุณฉลาดมากเลยที่คิดได้ ไอ้คิราอะไรนั่น..มันก็เป็นได้แค่เจ้าพ่ออยู่แถวนั้น ส่วนที่นี่..ผมเป็นคนคุมทุกอย่าง”เวย์พูดพลางก็ใช้มือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนรักไปด้วย ในตอนนี้หลิน