บทที่ 2

เธอคงเป็นห่วงน้องชายมากเกินไป อากาศข้างนอกเลวร้ายมากจริงๆ

ฉันจะรออีกสักหน่อย บางทีฝนอาจจะซาลง

ผลตอบรับเกิดขึ้นทันที ช่องสนทนาใน Slack แทบระเบิด

คืนนี้พายุไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลย

ซาราห์ คุณมีบ้านอยู่บนพื้นที่สูง ไม่ใช่ทุกคนจะมีสิทธิพิเศษแบบนั้น

เจคไม่ได้ต้องไปช่วยชีวิตใครเสียหน่อย เขาแค่ขับรถไปส่งเธอที่โรงแรมใกล้ที่สุดเท่านั้น

พ่อของฉันเดินออกมาจากห้องทำงานที่บ้าน หลังได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่หยุด เขาเหลือบมองไปทางหน้าต่างซึ่งถูกสายฝนกระหน่ำใส่กระจกอย่างรุนแรง

"อย่าให้เจคออกไปไหนคืนนี้นะ"

คำพูดของท่านเหมือนกับในชาติก่อนไม่มีเพี้ยน

ตอนนั้น ฉันไม่ได้ฟังคำเตือนเลย

เอมิลี่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอเพิ่งย้ายมาอยู่ในเมืองนี้

ต้องอยู่ตัวคนเดียว และพยายามสร้างเนื้อสร้างตัว

ฉันคิดว่าการช่วยเหลือเธอเป็นสิ่งที่มนุษย์พึงกระทำก็เท่านั้น

หลายสัปดาห์ต่อมา ผู้ประท้วงมารวมตัวกันหน้าบ้านของเรา พวกเขาถือป้ายประณามว่าน้องชายของฉันเป็นไอ้ข่มขืน มีคนสาดสีแดงใส่ประตูหน้าบ้านของเรา นักข่าวมาตั้งแคมป์อยู่หน้าบ้านเป็นเวลาหลายวัน ลูกค้าพากันยกเลิกสัญญาธุรกิจครอบครัวของเราชั่วข้ามคืน

พ่อของฉันช็อกจนเส้นเลือดในสมองแตก แม่ของฉันหัวใจวายหลังจากถูกฝูงชนที่กรีดร้องรุมล้อมพร้อมทั้งปาไข่และขยะใส่

ฉันยังคงเห็นพวกเขานอนอยู่บนพื้นคอนกรีต พยายามเอื้อมมือมาหาฉัน

นั่นคือวันที่ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความเห็นอกเห็นใจอย่างมืดบอดสามารถทำลายคนที่เรารักมากที่สุดได้

โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง การแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีก ไมเคิลแท็กหาฉัน

ซาราห์ การตัดสินใจเรื่องตำแหน่งรองประธานภูมิภาคจะสรุปผลสัปดาห์หน้าแล้วนะ

ความเป็นผู้นำไม่ได้วัดกันแค่ตัวเลขผลประกอบการประจำไตรมาสเท่านั้น

ผู้คนจดจำวิธีที่คุณตอบสนองยามที่ใครสักคนในทีมต้องการความช่วยเหลือ

นั่นไงล่ะ ไม่มีคำสั่งตรงๆ ไม่มีแม้แต่การเอ่ยชื่อเจค มีเพียงการเตือนสติที่ถูกเรียบเรียงมาอย่างสมบูรณ์แบบว่า การเลื่อนตำแหน่งของฉันขึ้นอยู่กับว่าฉันดูเห็นอกเห็นใจมากพอหรือเปล่า

ฉันวางนิ้วลงบนคีย์บอร์ดก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

การตอบสนองของฉันสอดคล้องกับระเบียบปฏิบัติด้านภาวะฉุกเฉินของบริษัทอย่างครบถ้วนทุกประการ

เอมิลี่ ส่งที่อยู่เต็มๆ และเลขที่อพาร์ตเมนต์ของเธอมาให้ฉัน

ถ้าเกิดน้ำท่วมจนออกไปข้างนอกไม่ปลอดภัย ฉันจะติดต่อหน่วยบริการฉุกเฉินของเมืองและประสานงานกับหน่วยกู้ภัยให้หากจำเป็น

เธอตอบกลับมาแทบจะในทันที

ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลยนะ

ฉันเช่าช่วงห้องนี้แบบผิดกฎหมาย

ถ้าหน่วยงานฉุกเฉินโผล่มา เจ้าของห้องต้องไล่ฉันออกแน่ๆ

ฉันเพิ่งเรียนจบ ฉันไม่มีปัญญาหาที่อยู่ใหม่หรอกนะ

ความเห็นใจในช่องแชทเทเอียงไปทางเธอทั้งหมดทันที

เธอต้องเจอเรื่องแย่ๆ มามากพอแล้ว อย่าเอาแต่หลบอยู่หลังนโยบายของบริษัทเลยน่า

ฉันกลายเป็นคนสร้างเรื่องยากลำบากให้เอมิลี่อย่างนั้นเหรอ?

มีใครสักคนหยุดคิดบ้างไหมว่าเอมิลี่ต่างหากที่เป็นคนโยนภาระที่เป็นไปไม่ได้นี้มาให้ฉัน?

ฉันเคยคิดมาตลอดว่าซาราห์ใส่ใจลูกทีมอย่างจริงใจเสียอีก บางทีฉันอาจจะคิดผิดไป

เธอน่าจะช่วยคนที่กำลังเดือดร้อนได้แท้ๆ แต่กลับเลือกที่จะยืนดูเฉยๆ ซะงั้น

น่าสงสารเอมิลี่จัง การมีหัวหน้าแบบนี้นี่มันแย่ชะมัด

ฉันหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา

ใครก็ตามที่เชื่อว่าเอมิลี่ต้องการคนขับรถไปส่ง เชิญอาสาสมัครได้ตามสบายเลยนะ

แต่คืนนี้น้องชายของฉันจะไม่ก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด

ฉันกดส่ง ปิดเสียงช่องแชท และล็อกหน้าจอโทรศัพท์

ถ้าการยืนหยัดในจุดยืนของตัวเองทำให้ฉันพลาดการเลื่อนตำแหน่ง หรือแม้กระทั่งตกงานล่ะก็ เอาเลย เต็มที่

อีกเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ของเจคก็สว่างวาบขึ้น

เขาขมวดคิ้วแล้วหันหน้าจอมาทางฉัน

เอมิลี่ คาร์เตอร์ ต้องการเชื่อมต่อกับคุณ

เธอหาบัญชีส่วนตัวของเขาเจอจนได้

คำขอเพิ่มเพื่อนของเธอมีข้อความสั้นๆ แค่ประโยคเดียว

ฉันขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนนะคะ ไม่เคยคิดอยากจะดึงคุณเข้ามาเกี่ยวเลยจริงๆ

ฉันดึงโทรศัพท์มาจากมือเขา

ปฏิเสธ บล็อก

เจคทำหน้าประหลาดใจ "เธอก็ดูเป็นคนดีนี่ครับ ผมไม่เห็นว่าเธอจะพยายามปั่นหัวใครเลยสักนิด"

ฉันมองตรงเข้าไปในตาของเขา "เจค จำไว้นะ"

“พวกเขาต้องโทรแจ้งหน่วยงานฉุกเฉิน ติดต่อฝ่ายจัดการอาคาร และหาทางแก้ปัญหาที่แท้จริง เหตุผลเดียวที่คนเราจะเมินเฉยต่อทุกช่องทางที่ถูกต้อง แล้วดึงดันจะมาหาเป็นเพราะพวกเขากำลังต้องการบางอย่างจากนายซึ่งไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการได้รับการช่วยเหลือเลยสักนิด”

เขากะพริบตาปริบๆ ถ้อยคำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาอย่างเห็นได้ชัด

ฉันดันตัวเขาเบาๆ ให้เดินกลับไปทางห้องนอน

"ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นายอยู่แต่ข้างใน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด"

เขาพยักหน้ารับ "ผมสัญญาครับ"

ประตูห้องนอนของเขาปิดสนิทลงด้วยเสียงคลิกเบาๆ

ถึงตอนนั้นเองที่ฉันยอมปล่อยให้ตัวเองได้หายใจอย่างเต็มปอดเสียที