Short
ความสุขของเผยเผย

ความสุขของเผยเผย

By:  กำลังดีCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
12.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังกลับชาติมาเกิดใหม่ ฉันตัดสินใจไม่รักเพื่อนที่โตมาด้วยกันอย่างจี้เจ๋อเซิงจนโงหัวไม่ขึ้นอีกแล้ว งานวันเกิดของเขามีป้ายห้ามไม่ให้สุนัขและฉันเข้างาน ฉันจึงไปให้พ้นจากเขาด้วยการไปฮาวาย เขาบอกว่าได้กลิ่นฉันในบ้านแล้วรู้สึกคลื่นไส้ ฉันจึงย้ายออกจากบ้านอย่างว่าง่าย หลังจากเรียนจบเขายังบอกว่าไม่อยากสูดอากาศในเมืองเดียวกับฉัน ฉันจึงรีบออกจากเมืองและไม่กลับไปอีกเลย สุดท้ายเขาบอกว่าการมีอยู่ของฉัน ทำให้หญิงในดวงใจเขาเข้าใจผิดได้ง่าย ฉันพยักหน้าเข้าใจ ผ่านไปไม่นานฉันก็ประกาศความสัมพันธ์ครั้งใหม่อย่างเป็นทางการ ฉันตัดสินใจทำทุกอย่างที่ตรงข้ามกับชาติที่แล้ว แต่เป็นเพราะชาติที่แล้ว หลังจากฉันได้แต่งงานกับจี้เจ๋อเซิงดั่งที่หวังไว้ หญิงในดวงใจเขาก็กระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย เขาบอกว่าฉันเป็นฆาตกร ทรมานฉัน ทารุณฉัน สุดท้ายฉันกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ครั้งนี้ฉันอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ต่อมาฉันเดินจับมือกับแฟนใหม่ ทว่าจี้เจ๋อเซิงโผล่มาขวางกลางถนน ดวงตาสองข้างแดงก่ำ “โจวเผย ถ้าเธอไปกับฉันตอนนี้ ฉันจะยกโทษให้กับสิ่งที่เธอเล่นตลกกับฉัน”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
“สุนัขกับโจวเผยห้ามเข้า”เห็นป้ายหน้าประตูแสนคุ้นตาอันนี้ ฉันปลื้มใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยล่ะโจวเผยคือชื่อฉัน ตอนนี้โดนคนดูหมิ่นเอามารวมกับสุนัขแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้ฉันมีความสุขขนาดไหน เพราะฉันกลับมาเกิดใหม่แล้วฉันกลับมาในวันเกิดของคู่หมั้นอย่างจี้เจ๋อเซิงในสายตาของทุกคน ฉันไม่คู่ควรกับจี้เจ๋อเซิงไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูลหรือหน้าตา ฉันกับเขาต่างกันราวฟ้ากับเหวเขาเป็นทายาทของตระกูลจี้ ตระกูลเศรษฐีแห่งเมืองเจียง ส่วนฉันเป็นแค่เด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่เพียงเพราะคำพูดล้อเล่นในวัยเด็ก ผูกมัดเราสองคนมายี่สิบกว่าปีทุกคนรู้สึกคับข้องใจแทนจี้เจ๋อเซิงตัวเขาก็เช่นกันดังนั้นเขาจึงวางป้ายไว้หน้าประตู ไม่ให้ฉันที่แต่งตัวเต็มยศเข้าไปข้างใน“โจวเผย เราไม่ได้ห้ามเธอเข้ามานะ แต่เป็นคำสั่งของพี่จี้”“เธอช่วยเข้าใจและอย่าทำให้เราลำบากใจเลย ทำแบบนี้เธอก็ดูไม่ดีด้วย”ตอนนี้พวกพ้องคนสนิทของจี้เจ๋อเซิงยืนอยู่หน้าประตู กำลังถ่ายทอดคำสั่งของเขาด้วยสีหน้าเย็นชา มียามถือกระบองไฟฟ้ายืนอยู่ทั้งสองข้างสถานการณ์ใหญ่โตเหมือนพร้อมรบเช่นนี้ ดันเอาไว้ใช้รับมือฉัน ใครๆ ก็รู้ว่าจี้เจ๋อเซิงเกลียด
Read more
บทที่ 2
ฉันหันหลังเดินออกมาอย่างไร้ความอาลัยอาวรณ์ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจนับไม่ถ้วนพอกลับมาถึงตระกูลจี้ ฉันถอดชุดราตรีแสนเกะกะทิ้งทุกคนรู้ดีว่าฉันเป็นสุนัขเลียแข้งเลียขาจี้เจ๋อเซิงทุกเรื่องที่เกี่ยวกับจี้เจ๋อเซิง ฉันมักจะวางแผนเผื่ออนาคตเสมอจากนั้นก็จัดการให้เขาอย่างสมบูรณ์แบบจี้เจ๋อเซิงบ่นว่าทำงานเหนื่อย อยากพักผ่อนอยู่บ่อยครั้งด้วยเหตุนี้ฉันจึงจัดทริปไปฮาวาย ซึ่งสอดคล้องกับตารางงานของเขาเพราะเขาเคยพูดว่าคิดถึงหาดทรายและทะเลที่นั่นแต่ชาติที่แล้วจี้เจ๋อเซิงไม่ได้ตกลงไปเที่ยวที่ฮาวายแต่เลือกไปปีนเขาและตั้งแคมป์กับฟู่หยวนหยวนฉันถูกสั่งให้ไปด้วยท่ามกลางฝนที่เทลงมาอย่างหนัก จี้เจ๋อเซิงให้ฉันไปเก็บสร้อยข้อมือที่ฟู่หยวนหยวนทำหล่นไว้ปรากฏว่าฉันตกเขาจนขาหักนอนโรงพยาบาลถึงสองเดือนความรู้สึกที่ชีวิตตกอยู่ในความสิ้นหวัง ฉันไม่อยากเผชิญกับมันอีกแล้วขั้นแรกคือต้องไปจากจี้เจ๋อเซิงฉันเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ถือบัตรประชาชนลงมาด้านล่างดันเจอจี้เจ๋อเซิงในชุดสูทวิ่งเข้ามาพอดีพอเห็นฉัน เขาแสยะยิ้มออกมา แย่งกระเป๋าเสื้อผ้าฉันแล้วโยนทิ้งฉันขมวดคิ้วถามว่า “ทำอะไรของนาย!”
Read more
บทที่ 3
“โจวเผย เธออยากตายใช่ไหม!”ปฏิกิริยาของจี้เจ๋อเซิงรุนแรงมาก เขาใช้แรงที่เยอะกว่าผลักฉันจนล้มท้ายทอยฉันกระแทกกับบันไดอย่างแรง อาการปวดรุนแรงทำให้ภาพด้านหน้าพร่าเลือนไปหมดฉันได้ยินจี้เจ๋อเซิงตำหนิเสียงดัง“โจวเผย เธอกลั่นแกล้งคนอื่นจนติดเป็นนิสัยไปแล้วหรือไง?!”“อยู่กับคนเนรคุณอย่างเธอ บรรยากาศในบ้านแย่ไปหมด ทำให้ฉันคลื่นไส้จริงๆ!”ฉันสะกดกลั้นความเจ็บ พูดขัดคำพูดของเขาที่ไม่น่าฟังขึ้นเรื่อยๆ“ฉันจะย้ายออก นายไม่ต้องห่วง”“ทางที่ดีเธอทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน” ความโมโหของจี้เจ๋อเซิงจุกอยู่ที่ลำคอเขาจ้องฉันเขม็ง จากนั้นอุ้มฟู่หยวนหยวนแล้วหันหลังเดินออกไปฉันแตะเลือดเหนียวๆ ที่ท้ายทอย จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ตอนอายุสิบห้าปี ความสัมพันธ์ของฉันกับจี้เจ๋อเซิงยังไม่ตึงเครียดเหมือนตอนนี้เป็นเพราะรู้เรื่องแต่งงานของฉันกับเขามานานแล้ว รู้ว่าช้าหรือเร็วก็ต้องกลายเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆฉันเลยตัวติดกับเขาเป็นประจำเขาไม่เชื่อฟัง แอบไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ต ฉันก็ตามไปด้วยต่อมาเขาทะเลาะกับคนอื่นเพราะเกมฉันพยายามห้ามไม่ให้ทะเลาะกัน แต่พลาดจนได้รับบาดเจ็บที่นิ้วต
Read more
บทที่ 4
ฉันได้ใบปริญญาแล้วเรซูเม่ที่ส่งไปก็ได้รับการตอบรับไม่น้อยข้อเสนอที่พอใจมากที่สุดมาจากบริษัทใหญ่เมืองข้างๆฉันรีบนัดเวลาสัมภาษณ์โดยเร็วที่สุดการมีงานทำคือเรื่องที่ฉันคาดหวังมากที่สุดในชาติที่แล้วฉันกระวนกระวายใจมาก โชคดีที่บริษัทโทรมาก่อนขึ้นรถไฟความเร็วสูงฉันสัมภาษณ์ผ่านแล้วฉันนั่งอยู่บนรถไฟ หาห้องที่เหมาะสมด้วยความกระตือรือร้นใกล้จะได้ไปจากจี้เจ๋อเซิง เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันดีใจมากเพิ่งออกมาจากรถไฟจี้เจ๋อเซิงดันโทรหาฉันพอกดรับสาย เสียงไร้ความเกรงใจของเขาดังขึ้น“โจวเผย เธออยู่ไหน?”อารมณ์ดีๆ โดนทำลายจนหายไปในทันที“มีธุระอะไร?”เสียงจี้เจ๋อเซิงเย็นชากว่าเดิม “พ่อแม่ฉันกลับมาแล้ว บอกให้เธอกลับมากินข้าว”กลับมาถึงตระกูลจี้ก็เย็นแล้วที่โต๊ะอาหารมีคนนั่งอยู่สี่คนพ่อแม่ของจี้เจ๋อเซิง จี้เจ๋อเซิงแล้วก็ฟู่หยวนหยวน สีหน้าทุกคนไม่ค่อยดีเท่าไรเดาว่าตอนที่ฉันไม่อยู่ น่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาฉันเดินเข้าไปด้วยสีหน้าปกติจี้เจ๋อเซิงเหลือบมองหน้าฉัน ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาวางตะเกียบอย่างแรงแล้วเดินขึ้นไปข้างบน“ไม่กินละ เอียนแล้ว”ฟู่หยวนหยวนตามเขาขึ้นไปข้างบนฉันน
Read more
บทที่ 5
“จี้เจ๋อเซิง ฉันอดทนกับนายมานานแล้ว”จี้เจ๋อเซิงช็อกไปแล้ว เขาคาดไม่ถึงจริงๆฉันนวดมือเบาๆพยักหน้าให้ผู้ใหญ่สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าพวกเขาคาดเดาอารมณ์ไม่ได้เลย“คุณลุง คุณป้า ฉันมีธุระต้องขอตัวกลับก่อน”ฉันเดินออกมาทันที โดยไม่สนใจว่าทั้งสองคนจะว่ายังไงฉันออกมาแล้วล้มลงข้างทางจี้เจ๋อเซิงน่าจะใช้แรงทั้งหมดตบหน้าฉันฉันรู้สึกชาและเจ็บแก้มอยู่พักหนึ่งรู้อย่างนี้เมื่อกี้น่าจะฉวยโอกาสตบเขาอีกสักสองทีจี้เจ๋อเซิงเป็นแบบนี้มาตลอดพอเจอเรื่องอะไร เขาไม่เคยเข้าข้างฉัน มีแต่ตำหนิฉันอย่างเดียวฟู่หยวนหยวนชอบทำตัวน่าสงสาร ชอบใช้ลูกไม้ต่างๆ นานาสมัยมัธยมปลายฉันเจอเรื่องแย่ๆ มาทุกอย่างแล้วฟู่หยวนหยวนโดนขังไว้ในห้องน้ำ เธอร้องตะโกนให้คนช่วยฉันช่วยเธอออกมาเธอวิ่งไปกอดจี้เจ๋อเซิง พูดเป็นนัยว่าฉันเป็นคนขังเธอฉันน้ำท่วมปากเพราะจี้เจ๋อเซิงไม่มีทางเชื่อฉันหลังจากนั้นฉันตัดสินใจไม่อธิบายแล้วผลก็คือฉันมีความผิดที่ไม่ได้ก่อมากขึ้นเรื่อยๆ“คุณ เอ่อ จะให้ฉันพาไปส่งโรงพยาบาลไหม?”ฉันหรี่ตาแล้วเงยหน้าขึ้นมาผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างฉัน เขาสวมเสื้อและกางเกงสีดำ แถมยังสวมแมส
Read more
บทที่ 6
จี้เจ๋อเซิงบอกว่าการมีอยู่ของฉัน ขัดขวางไม่ให้เขาได้อยู่กับฟู่หยวนหยวนไม่ใช่เหรอ?ได้วันนั้นฉันโพสต์รูปจับมือนิ้วมือเรียวยาวและเห็นข้อนิ้วชัดเจนของชายหนุ่มจับมือฉันแน่นทำเป็นรูปหัวใจแคปชั่นเรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก[เปิดตัวอย่างเป็นทางการ]พอโพสต์ลงโซเชียล คอมเมนต์ใต้โพสต์ระเบิดระเบ้อทันที[เกิดอะไรขึ้น?][ไม่เหมือนมือของพี่จี้เลย][โจวเผย เธอเล่นอะไรของเธอ?][รีบลบเถอะ]พวกพ้องของจี้เจ๋อเซิงออกมาเป็นพรวนฉันชอบใจมาก วางมือถือลงด้วยความรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก“ฉันรู้จักนาย นายเป็นเซนเตอร์ของวงบอยแบนด์ที่ดังมากๆ นายชื่อซ่งกวนใช่ไหม?”ชายหนุ่มโบกมือไปมาอย่างกระอักกระอ่วน “ตอนนี้เรายุบวงแล้ว ฉันไม่ใช่เซนเตอร์แล้วด้วย”แค่ได้คุยกันแป๊บเดียว ฉันก็พอรู้จักนิสัยของคนคนนี้แล้วแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ถึงเป็นคนดัง แต่ก็อาจเป็นคนโรคจิต หรือไม่ก็เป็นโรคกลัวสังคมฉันยิ้มให้เขา “ขอบคุณนายที่ช่วยฉันตั้งสองครั้ง ถ้านายไม่ถือสาอะไร ฉันขอเลี้ยงข้าวนายสักมื้อ”สีหน้าชายหนุ่มมีความลังเลฉันพูดอีกว่า “ถ้าตอนนี้นายไม่ว่าง เรานัดกันวันหลังก็ได้”ฉันนัดกินข้าวกับซ่งกวนวันมะรืน แล้วก็เป็
Read more
บทที่ 7
หลังจากวันนั้นลุงจี้กับป้าฟางโทรหาฉันเรื่อยๆผู้ใหญ่ทั้งสองคนถามฉันว่าจะกลับไปไหมฉันปฏิเสธอย่างเด็ดขาดกว่าฉันจะหนีออกมาจากที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วจะกลับไปอีกทำไม?วันที่นัดกินข้าวกับซ่งกวนเขายังแต่งตัวเต็มยศเหมือนเดิมฉันเข้าใจได้ เพราะรูปร่างหน้าตาเขาสะดุดตามากฉันตั้งใจจองห้องอาหารโดยเฉพาะแต่น่าเสียดายที่โลกช่างกลมเหลือเกิน เจอผู้ชายสารเลวอย่างจี้เจ๋อเซิงอีกแล้วเขาพุ่งมาคว้าข้อมือฉัน“โจวเผย เธอทรยศฉันจริงๆ งั้นเหรอ?!”“ฉันคิดมาตลอดว่าเธอแค่ล้อเล่น คิดไม่ถึงว่าเธอออกมากินข้าวกับผู้ชายคนนี้ด้วย!”“เขาเป็นใคร!”“จี้เจ๋อเซิง นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเป็นประธานจอมเผด็จการอยู่เหรอ?”ฉันทนไม่ไหวจนกลอกตามองบน แล้วหยิกแขนจี้เจ๋อเซิงอย่างแรงพอเขาปล่อยมือ ฉันรีบดันซ่งกวนถอยไปด้านหลังจี้เจ๋อเซิงอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย แค่พูดไม่เข้าหูก็อาละวาดแล้วก่อนหน้านี้ปากระเป๋าเดินทางฉันอย่างไม่มีเหตุผล จนทำให้กระเป๋าเดินทางพังเสียหายแววตาจี้เจ๋อเซิงดูเจ็บปวด“โจวเผย เธอปกป้องเขาเหรอ!”ฉันหมดคำจะพูด “ถ้าฉันไม่ปกป้องเขา จะให้ปกป้องผู้ชายสารเลวอย่างนายเหรอ?”“ถ้าไม่มีอะไรก็ไสหัว
Read more
บทที่ 8
มีคนรู้จักส่งลิงก์ให้ฉันบอกเป็นนัยว่าให้ฉันไปดูฉันกดลิงก์ดูถึงรู้ว่าฟู่หยวนหยวนไลฟ์สดอยู่ที่โรงพยาบาลเธอร้องห่มร้องไห้ กล่าวหาว่าฉันทำให้เธอแท้งแสร้งทำเป็นอ่อนแอคือไม้ตายของเธอบวกกับแบ็กกราวนด์โรงพยาบาลกับผลตรวจของแพทย์ทำให้คนเชื่อว่าเป็นความจริงได้อย่างง่ายดายฟู่หยวนหยวนชี้นำให้ชาวเน็ตโจมตีฉัน แอดช่องทางติดต่อฉัน โทรหาฉันเพียงระยะเวลาสั้นๆ แพลตฟอร์มโซเชียลของฉันมีแต่คอมเมนต์เชิงลบมีแต่ถ้อยคำหยาบคายทุกครั้งที่เปิดมือถือดูแถมยังมีเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จัก พากันมาเกาะกระแสเรื่องนี้ด้วยฉันโมโหจนหัวเราะออกมา โทรแจ้งตำรวจทันที จากนั้นโทรหาจี้เจ๋อเซิงให้เขาเอาภาพจากกล้องวงจรปิดออกมาแต่ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจี้เจ๋อเซิงจะไร้ยางอายขนาดนี้!“โจวเผย ถ้าเธออยากพ้นข้อกล่าวหา กล้องวงจรปิดอยู่ที่บ้าน แค่เธอกลับมา กลับมาอยู่ข้างกายฉัน ฉันจะเอาภาพจากกล้องวงจรปิดให้เธอ!”“ฉันรู้ธาตุแท้ของฟู่หยวนหยวนแล้ว ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับฟู่หยวนหยวนอีก โจวเผย นับจากนี้ไปฉันคือคนของเธอ!”ฉันจะอ้วกแล้วพอบันทึกเสียงได้พอประมาณ ฉันกดวางสายทันทีคราวนี้ฉันไลฟ์สดเหม
Read more
บทที่ 9
ตอนแรกฉันกับซ่งกวนไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์เร็วเกินไปก่อนหน้านี้เขามีความคิดออกจากวงการแต่บริษัทดึงดันรั้งเขาไว้ และเซ็นสัญญาอีกสามปีหลังจากเขาปรับสายงานสำเร็จ การตอบรับดีมาก ตอนนี้รับแค่งานภาพยนตร์เท่านั้นชื่อเสียงเขาโด่งดังขึ้นเรื่อยๆตอนนี้แค่ออกไปเดทยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ เลือกเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นซ่งกวนทนไม่ไหวแล้วเขาเอาแหวนที่ออกแบบเองมาขอฉันแต่งงานทันทีฉันก็ตอบตกลง“โจวเผย......”ฉันหันไปมองอย่างรวดเร็วพอเห็นเจ้าของเสียง สีหน้าฉันห่อเหี่ยวทันทีท่ามกลางความมืด จี้เจ๋อเซิงค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เขาจ้องฉันเขม็ง ดวงตาแดงขึ้นเรื่อยๆฉันขมวดคิ้ว “จี้เจ๋อเซิง? ใครบอกที่อยู่ของฉันให้นายรู้?”จี้เจ๋อเซิงเอ่ยเสียงเบา “ฉันให้คนสืบ โจวเผย เธอไม่ต้องกลัว ฉันแค่อยากคุยกับเธอเท่านั้น”ฉันรู้สึกว่ามือของซ่งกวนที่จับมือฉันอยู่แน่นขึ้นฉันแตะตัวเขา บอกให้เขาไปก่อนซ่งกวนเดินออกไปและหันมามองเป็นระยะฉันขำมากจี้เจ๋อเซิงสูดหายใจ เหมือนมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย“โจวเผย เธอสบายดีไหม?”ฉันสีหน้าเย็นชา พูดอย่างตรงไปตรงมา“ถ้านายไม่มารบกวน คืนนี้คงเป็นค่ำคืนที่มีความสุขมาก”จี้เ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status