ความสุขของเผยเผย

“สุนัขกับโจวเผยห้ามเข้า”เห็นป้ายหน้าประตูแสนคุ้นตาอันนี้ ฉันปลื้มใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยล่ะโจวเผยคือชื่อฉัน ตอนนี้โดนคนดูหมิ่นเอามารวมกับสุนัขแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้ฉันมีความสุขขนาดไหน เพราะฉันกลับมาเกิดใหม่แล้วฉันกลับมาในวันเกิดของคู่หมั้นอย่างจี้เจ๋อเซิงในสายตาของทุกคน ฉันไม่คู่ควรกับจี้เจ๋อเซิงไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูลหรือหน้าตา ฉันกับเขาต่างกันราวฟ้ากับเหวเขาเป็นทายาทของตระกูลจี้ ตระกูลเศรษฐีแห่งเมืองเจียง ส่วนฉันเป็นแค่เด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่เพียงเพราะคำพูดล้อเล่นในวัยเด็ก ผูกมัดเราสองคนมายี่สิบกว่าปีทุกคนรู้สึกคับข้องใจแทนจี้เจ๋อเซิงตัวเขาก็เช่นกันดังนั้นเขาจึงวางป้ายไว้หน้าประตู ไม่ให้ฉันที่แต่งตัวเต็มยศเข้าไปข้างใน“โจวเผย เราไม่ได้ห้ามเธอเข้ามานะ แต่เป็นคำสั่งของพี่จี้”“เธอช่วยเข้าใจและอย่าทำให้เราลำบากใจเลย ทำแบบนี้เธอก็ดูไม่ดีด้วย”ตอนนี้พวกพ้องคนสนิทของจี้เจ๋อเซิงยืนอยู่หน้าประตู กำลังถ่ายทอดคำสั่งของเขาด้วยสีหน้าเย็นชา มียามถือกระบองไฟฟ้ายืนอยู่ทั้งสองข้างสถานการณ์ใหญ่โตเหมือนพร้อมรบเช่นนี้ ดันเอาไว้ใช้รับมือฉัน ใครๆ ก็รู้ว่าจี้เจ๋อเซิงเกลียด

“โจวเผย เธออยากตายใช่ไหม!”ปฏิกิริยาของจี้เจ๋อเซิงรุนแรงมาก เขาใช้แรงที่เยอะกว่าผลักฉันจนล้มท้ายทอยฉันกระแทกกับบันไดอย่างแรง อาการปวดรุนแรงทำให้ภาพด้านหน้าพร่าเลือนไปหมดฉันได้ยินจี้เจ๋อเซิงตำหนิเสียงดัง“โจวเผย เธอกลั่นแกล้งคนอื่นจนติดเป็นนิสัยไปแล้วหรือไง?!”“อยู่กับคนเนรคุณอย่างเธอ บรรยากาศในบ้านแย่ไปหมด ทำให้ฉันคลื่นไส้จริงๆ!”ฉันสะกดกลั้นความเจ็บ พูดขัดคำพูดของเขาที่ไม่น่าฟังขึ้นเรื่อยๆ“ฉันจะย้ายออก นายไม่ต้องห่วง”“ทางที่ดีเธอทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน” ความโมโหของจี้เจ๋อเซิงจุกอยู่ที่ลำคอเขาจ้องฉันเขม็ง จากนั้นอุ้มฟู่หยวนหยวนแล้วหันหลังเดินออกไปฉันแตะเลือดเหนียวๆ ที่ท้ายทอย จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ตอนอายุสิบห้าปี ความสัมพันธ์ของฉันกับจี้เจ๋อเซิงยังไม่ตึงเครียดเหมือนตอนนี้เป็นเพราะรู้เรื่องแต่งงานของฉันกับเขามานานแล้ว รู้ว่าช้าหรือเร็วก็ต้องกลายเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆฉันเลยตัวติดกับเขาเป็นประจำเขาไม่เชื่อฟัง แอบไปเล่นเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ต ฉันก็ตามไปด้วยต่อมาเขาทะเลาะกับคนอื่นเพราะเกมฉันพยายามห้ามไม่ให้ทะเลาะกัน แต่พลาดจนได้รับบาดเจ็บที่นิ้วต

“จี้เจ๋อเซิง ฉันอดทนกับนายมานานแล้ว”จี้เจ๋อเซิงช็อกไปแล้ว เขาคาดไม่ถึงจริงๆฉันนวดมือเบาๆพยักหน้าให้ผู้ใหญ่สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าพวกเขาคาดเดาอารมณ์ไม่ได้เลย“คุณลุง คุณป้า ฉันมีธุระต้องขอตัวกลับก่อน”ฉันเดินออกมาทันที โดยไม่สนใจว่าทั้งสองคนจะว่ายังไงฉันออกมาแล้วล้มลงข้างทางจี้เจ๋อเซิงน่าจะใช้แรงทั้งหมดตบหน้าฉันฉันรู้สึกชาและเจ็บแก้มอยู่พักหนึ่งรู้อย่างนี้เมื่อกี้น่าจะฉวยโอกาสตบเขาอีกสักสองทีจี้เจ๋อเซิงเป็นแบบนี้มาตลอดพอเจอเรื่องอะไร เขาไม่เคยเข้าข้างฉัน มีแต่ตำหนิฉันอย่างเดียวฟู่หยวนหยวนชอบทำตัวน่าสงสาร ชอบใช้ลูกไม้ต่างๆ นานาสมัยมัธยมปลายฉันเจอเรื่องแย่ๆ มาทุกอย่างแล้วฟู่หยวนหยวนโดนขังไว้ในห้องน้ำ เธอร้องตะโกนให้คนช่วยฉันช่วยเธอออกมาเธอวิ่งไปกอดจี้เจ๋อเซิง พูดเป็นนัยว่าฉันเป็นคนขังเธอฉันน้ำท่วมปากเพราะจี้เจ๋อเซิงไม่มีทางเชื่อฉันหลังจากนั้นฉันตัดสินใจไม่อธิบายแล้วผลก็คือฉันมีความผิดที่ไม่ได้ก่อมากขึ้นเรื่อยๆ“คุณ เอ่อ จะให้ฉันพาไปส่งโรงพยาบาลไหม?”ฉันหรี่ตาแล้วเงยหน้าขึ้นมาผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างฉัน เขาสวมเสื้อและกางเกงสีดำ แถมยังสวมแมส

หลังจากวันนั้นลุงจี้กับป้าฟางโทรหาฉันเรื่อยๆผู้ใหญ่ทั้งสองคนถามฉันว่าจะกลับไปไหมฉันปฏิเสธอย่างเด็ดขาดกว่าฉันจะหนีออกมาจากที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วจะกลับไปอีกทำไม?วันที่นัดกินข้าวกับซ่งกวนเขายังแต่งตัวเต็มยศเหมือนเดิมฉันเข้าใจได้ เพราะรูปร่างหน้าตาเขาสะดุดตามากฉันตั้งใจจองห้องอาหารโดยเฉพาะแต่น่าเสียดายที่โลกช่างกลมเหลือเกิน เจอผู้ชายสารเลวอย่างจี้เจ๋อเซิงอีกแล้วเขาพุ่งมาคว้าข้อมือฉัน“โจวเผย เธอทรยศฉันจริงๆ งั้นเหรอ?!”“ฉันคิดมาตลอดว่าเธอแค่ล้อเล่น คิดไม่ถึงว่าเธอออกมากินข้าวกับผู้ชายคนนี้ด้วย!”“เขาเป็นใคร!”“จี้เจ๋อเซิง นายคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเป็นประธานจอมเผด็จการอยู่เหรอ?”ฉันทนไม่ไหวจนกลอกตามองบน แล้วหยิกแขนจี้เจ๋อเซิงอย่างแรงพอเขาปล่อยมือ ฉันรีบดันซ่งกวนถอยไปด้านหลังจี้เจ๋อเซิงอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย แค่พูดไม่เข้าหูก็อาละวาดแล้วก่อนหน้านี้ปากระเป๋าเดินทางฉันอย่างไม่มีเหตุผล จนทำให้กระเป๋าเดินทางพังเสียหายแววตาจี้เจ๋อเซิงดูเจ็บปวด“โจวเผย เธอปกป้องเขาเหรอ!”ฉันหมดคำจะพูด “ถ้าฉันไม่ปกป้องเขา จะให้ปกป้องผู้ชายสารเลวอย่างนายเหรอ?”“ถ้าไม่มีอะไรก็ไสหัว

ตอนแรกฉันกับซ่งกวนไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์เร็วเกินไปก่อนหน้านี้เขามีความคิดออกจากวงการแต่บริษัทดึงดันรั้งเขาไว้ และเซ็นสัญญาอีกสามปีหลังจากเขาปรับสายงานสำเร็จ การตอบรับดีมาก ตอนนี้รับแค่งานภาพยนตร์เท่านั้นชื่อเสียงเขาโด่งดังขึ้นเรื่อยๆตอนนี้แค่ออกไปเดทยังต้องหลบๆ ซ่อนๆ เลือกเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นซ่งกวนทนไม่ไหวแล้วเขาเอาแหวนที่ออกแบบเองมาขอฉันแต่งงานทันทีฉันก็ตอบตกลง“โจวเผย......”ฉันหันไปมองอย่างรวดเร็วพอเห็นเจ้าของเสียง สีหน้าฉันห่อเหี่ยวทันทีท่ามกลางความมืด จี้เจ๋อเซิงค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เขาจ้องฉันเขม็ง ดวงตาแดงขึ้นเรื่อยๆฉันขมวดคิ้ว “จี้เจ๋อเซิง? ใครบอกที่อยู่ของฉันให้นายรู้?”จี้เจ๋อเซิงเอ่ยเสียงเบา “ฉันให้คนสืบ โจวเผย เธอไม่ต้องกลัว ฉันแค่อยากคุยกับเธอเท่านั้น”ฉันรู้สึกว่ามือของซ่งกวนที่จับมือฉันอยู่แน่นขึ้นฉันแตะตัวเขา บอกให้เขาไปก่อนซ่งกวนเดินออกไปและหันมามองเป็นระยะฉันขำมากจี้เจ๋อเซิงสูดหายใจ เหมือนมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย“โจวเผย เธอสบายดีไหม?”ฉันสีหน้าเย็นชา พูดอย่างตรงไปตรงมา“ถ้านายไม่มารบกวน คืนนี้คงเป็นค่ำคืนที่มีความสุขมาก”จี้เ