ตอนที่ 13 โป๊ะแตก

หลายอาทิตย์ต่อมาภายในห้องนั่งเล่นสุดหรูของคอนโดมิเนียม พีรวิทย์เพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำพร้อมหยาดน้ำที่เกาะพราวบนแผงอกกำยำ ทว่าบรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์กลับเย็นเยียบลงฉับพลัน เมื่อร่างระหงของมนต์นภายืนถือสมาร์ทโฟนของเขาค้างไว้ แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานบัดนี้เต็มไปด้วยเพลิงหึงที่พุ่งสูงลิ่ว

“พี่พีร์!!... เมื่อกี้โทรศัพท์พี่มีสายเรียกเข้านะคะ เห็นโทรมาหลายรอบมาก เหมือนจะชื่อโรสอะไรนี่แหละ... ใครเหรอคะ?” พีรวิทย์ถึงกับใจคอไม่ดี ไม่คิดว่ากรรมจะตามสนองเร็วขนาดนี้ สายตาจิกกัดของมนต์นภาทำให้เขารู้ซึ้งเลยว่า พายุหึงของมนต์นภานั้นรุนแรงกว่าพายุใดๆ ในโลก สมองของคาสโนวาหนุ่มรีบขุดมุกแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ขึ้นมาทันที

“น่าจะเป็นพนักงานในบริษัทละมั้งครับ สงสัยจะมีเรื่องด่วน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ค่อยโทรกลับก็ได้” เขายิ้มแห้งๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่โทรศัพท์ในมือกลับดันทรยศขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ครืด... ครืด...ครืด... มันสั่นประท้วงขึ้นมาราวกับรู้ใจของมนต์นภาที่จ้องจับผิด บ้าฉิบ!..พีรวิทย์สบถในใจ พยายามจะเดินเลี่ยงไปหยิบโทรศัพท์เพื่อกดตัดสาย แต่มนต์นภากลับขวางทางไว้พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตที่ทำเอาเขาสะดุ้ง

“รับสิคะ...” เธอเค่นเสียงสั่ง

“ทำไมพี่ไม่รับล่ะ หรือว่ามีอะไรเกินกว่าจะเป็นพนักงานในบริษัท”

“ช่างเถอะมนต์ เลยเวลาเลิกงานแล้ว พี่ไม่อยากคุยเรื่องงานตอนนี้” เขาเริ่มเหงื่อซึม

“ถ้าเป็นเรื่องงานจริง พี่ก็รับให้มนต์สบายใจหน่อยสิคะ...” คำท้าทายนั้นมาพร้อมกับใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างถือดี

“พี่พีร์มีอะไรปิดบังมนต์อยู่หรือเปล่าคะ?” เธอเลิกคิ้วถามขณะเดินตามเขากดดันทุกฝีก้าว

“ไม่มีจ้ะ ไม่มีจริงๆ” เสียงเขาสูงจนผิดปกติ

“งั้นก็รับเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่รับ... ก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก!”

คำขาดนั้นทำให้พีรวิทย์หน้าจ๋อยลงทันตา เขาไม่มีทางเลือกนอกจากกดรับสายด้วยนิ้วที่สั่นเทา

“รับก็ได้จ้ะ...”

“แล้วก็... เปิดลำโพงด้วยค่ะ”

เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล พีรวิทย์อยากจะวาร์ปหนีไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เขาจำใจกดปุ่มเปิดลำโพงตามคำสั่ง และยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปาก เสียงออดอ้อนระคนตัดพ้อของปลายสายก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง

“ฮัลโหล พีร์ขาาาา... ทำไมพีร์ไม่รับสายโรสเลยล่ะคะช่วงนี้ โรสคิดถึงพีร์จะแย่อยู่แล้วนะคะ”

พีรวิทย์หน้าซีดเผือดทันที เขาหันไปมองมนต์นภาที่จ้องอยู่ตรงหน้า

“เอ่อ... พอดีช่วงนี้ผมยุ่งๆ น่ะครับคุณโรส มีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีแค่นี้นะครับ ผมยุ่งอยู่” เขาพยายามตัดบทแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น

“เดี๋ยวสิคะพีร์! ทำไมต้องพูดจาห่างเหินกับโรสแบบนี้ล่ะคะ” ปลายสายยังคงพร่ำเพ้อ พีรวิทย์จึงรีบโยนขี้กระเด็นทันที

“ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะโรส ผมคิดว่าคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผมบอกไปเสียอีก” เขาแสร้งทำเป็นเนียนว่าเลิกรากันไปแล้ว

“โธ่พีร์ขา... ก็โรสคิดถึงนี่คะ หลายวันมานี้พีร์ไม่มาหาโรสเลย ที่คอนโดโรสเหง๊าเหงา”

ติ๊ด!..ติ๊ด!..ติ๊ด!...พีรวิทย์รีบกดตัดสายและปิดเครื่องหนีทันทีราวกับมันเป็นระเบิดเวลา เขามองหน้ามนต์นภาที่บัดนี้ยืนกอดอกคาดโทษเขาอย่างหนักหน่วง

“ปิดทำไมล่ะคะ... ทำไมไม่คุยต่อให้จบ”

“มนต์... คือเขาคุยไม่รู้เรื่อง พี่ยอมรับว่าคนนี้พี่เลิกไปนานแล้วจริงๆ ไม่เชื่อถามคุณแม่พี่ก็ได้จ้ะ!” เขาละล่ำละลักอธิบาย

“ไหนพี่บอกว่า... โสด ไงคะ?”

“โรสกับพี่เค้าเลิกกันแล้วจริงๆ จ้ะ” เขาพยายามใช้มุกน่าสงสาร แต่ดูเหมือนมนต์นภาจะไม่หลงกลง่ายๆ

“งั้นเหรอคะ... มนต์ว่าพรุ่งนี้พี่พีร์แวะไปหาเธอสักหน่อยดีไหมเดี๋ยวเธอจะเฉาตายเสียก่อน!”

พูดจบ มนต์นภาก็สะบัดหน้าแล้วเดินกระแทกเท้าปังๆ เข้าห้องนอนไป พีรวิทย์รีบวิ่งตามไปติดๆ แต่เสียงของการล็อกประตูก็ดังสวนมา ทำให้เขาต้องหยุดอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่จืดสนิท

“มนต์! เปิดประตูให้พี่ก่อน มนต์!”

พีรวิทย์ได้แต่ยืนถอนหายใจยาวหน้าห้องนอนตัวเอง ค่ำคืนที่หวังจะแสนหวานกลับกลายเป็นสมรภูมิรบไปเสียได้ เขาเพิ่งเข้าใจซึ้งในวันนี้เองว่า... เอาเธอมาเก็บไว้ใกล้ตัวแบบนี้ มันเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาจนน่วมไปทั้งตัวจริงๆ!

“มนต์... มนต์จ๋า ฟังพี่ก่อน ใจเย็นๆ สิครับ เปิดประตูให้พี่หน่อยนะคนดี”

เสียงเคาะประตูรัวๆ มาพร้อมกับน้ำเสียงอ้อนวอนที่ดังลอดเข้ามาไม่ขาดสาย มนต์นภายืนกำหมัดแน่นอยู่หลังบานประตู ความโกรธระคนน้อยใจมันจุกอยู่ที่อก จนสุดท้ายความรำคาญก็เอาชนะความเงียบ เธอตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกอย่างแรงจนคนข้างนอกเกือบหน้าคะมำ

“มนต์... ฟังพี่นะ พี่กับโรสเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจริงๆ!” พีรวิทย์รีบชิงพูดก่อนที่ประตูจะปิดลงอีกรอบ

“นั่นมันก็เรื่องของพี่! จะไปเป็นอะไรกันมนต์ก็ไม่สนหรอก!”

“โธ่... จริงๆ นะครับมนต์ ก่อนหน้านี้พี่เคยคบกับเขาจริง แต่มันจบไปตั้งนานแล้ว จู่ๆ เขาก็โทรมาหาพี่เอง พี่สาบานได้ว่าพี่ไม่ได้ติดต่อเขาไปก่อนเลยนะจ๊ะ”

ชายหนุ่มรีบแทรกตัวและใช้ไหล่ดันประตูเอาไว้ไม่ให้เธอปิดได้ มนต์นภาเห็นท่าทางกะล่อนที่พยายามจะเอาตัวรอดก็ยิ่งโมโห เธอหันไปคว้าหมอนใบโตบนเตียงแล้วขว้างใส่หน้าเขาเต็มแรง

ตุ๊บ!!!

หมอนใบใหญ่ปะทะเข้าที่หน้าของพีรวิทย์อย่างจัง แต่เขากลับคว้ามันไว้ได้ทันท่วงทีพร้อมกับทำหน้าตายิ้มแห้งๆ ส่งมาให้

“คนมักง่าย! เห็นแก่ตัวที่สุด!” เธอตวาดใส่ด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย

“แล้วแบบนี้มนต์จะไว้ใจพี่ได้ยังไง พี่พีร์ก็คงเห็นมนต์เป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่ไม่ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นใช่ไหมคะ พอเบื่อแล้วก็แค่โยนทิ้งไปหาคนอื่น!”

“ไม่ใช่นะครับ! มนต์ไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นเลยสักนิด” น้ำเสียงของพีรวิทย์เปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาคมกริบสบประสานกับดวงตากลมโตอย่างหนักแน่น

“หึ! ไม่เหมือนยังไงไม่ทราบ?” เธอเลิกคิ้วถามพลางแค่นยิ้มเยาะ

“กับคนอื่น... พี่อาจจะแค่สนุกชั่วครั้งชั่วคราว แต่กับมนต์ พี่อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยจริงๆ พี่อยากดูแล อยากเห็นมนต์มีความสุขในทุกๆ วัน พี่อยากให้มนต์เป็นแม่ของลูกพี่นะครับ... มนต์ต้องเชื่อใจพี่นะ”

คำว่าแม่ของลูกทำเอาหัวใจของหญิงสาวสั่นสะท้านไปวูบหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับความผิดที่เขาเพิ่งก่อยังไงมันก็ทดแทนกันไม่ได้อยู่ดี

“งั้นก็ดีค่ะ! แต่คืนนี้เชิญพี่ไปนอนข้างนอกห้องพิสูจน์ความจริงใจไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าพิสูจน์ได้เมื่อไหร่... มนต์จะให้พี่กลับมานอนด้วยกันอีกครั้ง!”

“โธ่... มนต์จ๋า อย่าใจร้ายกับพี่นักเลยนะ” พีรวิทย์รีบทิ้งหมอนแล้วยื่นมือหมายจะโอบกอดร่างบางเพื่อใช้ไม้ตายเดิมออดอ้อน

“หยุด!!!” มนต์นภาชี้หน้าสั่งเสียงเฉียบ

“ครั้งนี้มนต์เอาจริง ถ้าพี่พีร์ไม่ทำตามที่มนต์บอก ก็แสดงว่าคำพูดที่บอกว่าจริงใจเมื่อกี้... มันก็แค่เรื่องโกหก!”

ชายหนุ่มชะงักทันที มือที่กำลังจะเอื้อมไปกอดค้างเติ่งกลางอากาศ เขาถอนหายใจยาวอย่างคนยอมจำนน “โอเคครับ... พี่จะพิสูจน์ให้เห็นว่าพี่รักและจริงใจกับมนต์แค่ไหน แต่มนต์อย่าโกรธพี่นานนักเลยนะ พี่ใจจะขาดตายอยู่แล้ว”

“ก็ได้ค่ะ แต่คืนนี้... เชิญ!” เธอชี้นิ้วเรียวไปที่โซฟาตัวยาวในห้องรับแขกอย่างไม่ใยดี

พีรวิทย์มองตามนิ้วนั้นแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่หนาห่อเหี่ยวลงทันตา

“ก็ได้จ้ะ... แต่ถ้าพรุ่งนี้พี่พิสูจน์ได้ว่าพี่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับโรสเค้าแล้ว พี่ขอกลับมานอนบนเตียงนี้กับมนต์นะจ๊ะ”

เขาพยายามต่อรองด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ หวังเรียกคะแนนสงสาร แต่มนต์นภากลับทำใจแข็งสะบัดหน้าหนีไม่ยอมสบตาคู่ที่แสนอ้อนวอนนั่น พีรวิทย์จึงต้องจำใจลากเท้าเดินถือหมอนหนึ่งใบออกไปที่โซฟาอย่างโดดเดี่ยว

ปัง!..เสียงปิดประตูห้องนอนที่ดังตามหลังมา ประหนึ่งเสียงประกาศชัยชนะของมนต์นภา ทิ้งให้คาสโนวาจอมเจ้าเล่ห์ต้องนอนขดตัวบนโซฟาที่แสนเหน็บหนาว... และบทลงโทษนี้ดูท่าจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!