ต้องห้ามรัก

“เอาล่ะ...พี่จะไม่พูดให้มากความ น้องคนไหนถนัดกีฬาพี่ขอเชิญทางด้านโน้น ส่วนใครที่ต้องการมาร่วมกับทีมสันทนาการพี่เรียนเชิญด้านหน้าครับ...” ประธานสีประกาศผ่านโทรโข่งเสียงดังลั่นประชุม ก่อนที่นักเรียนแต่ละเกรดจะแยกย้ายกันไปลงชื่อยังกิจกรรมที่ตนเองสนใจ“ฮาญาพวกเราไปลงดรัมเมเยอร์กันดีไหม?” ไอริสเพื่อนสาวของฮาญาเอ่ยขึ้นมาเสียงใส“นั่นสิเราก็อยากไป” ฮาโมนี่เพื่อนรักอีกคนของฮาญาก็เอ่ยสมทบขึ้น ฮาญามองไปยังเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนจะยกยิ้มกว้างออกมา“พวกเธอไปสมัครกันเลย เราไม่อยากเป็นดรัมอะ” หญิงสาวเอ่ยบอกกับเพื่อนรักออกไปตามตรง ถึงเธอจะชอบเข้าสังคมมีเพื่อนเยอะแยะมากมาย แต่ที่เธอไม่ชอบที่สุดเลยคือการพาตัวเองไปลำบาก..“ถ้าอย่างนั้นเธอจะไปทำฝ่ายไหน?”“ใช่...จำได้ใช่ไหมคุณครูบอกว่าพวกเราทุกคนต้องเข้าร่วมกิจกรรมนี้”“จำได้ เราจะไปฝ่ายบริการ”“จริงๆ เลยยัยเพื่อนคนนี้” ไอริสโยกหัวเพื่อนสาวไปมาเบาๆ ก่อนที่มือบางของเธอจะบีบแก้มขาวเนียนของฮาญาอย่างหมั่นเขี้ยว“เราไม่แปลกใจ...” ฮาโมนี่พยักหน้าให้เพื่อนสาวก่อนที่เธอจะยกยิ้มหวานออกมาฮาโมนี่กับไอริสเป็นเพื่อนกับฮาญามาเกือบ 5 ปี พวกเธอรู้ดีว่าเพื่อนรักคนนี้เป็น

วันต่อมา...“ฮาญามาแล้วค่ะ” เสียงของไอริสร้องเรียกเพื่อนสาวดังขึ้นมาแต่ไกล ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าไปจูงมือเพื่อนสาวให้เดินตามเธอมาในทันที“มีอะไรเหรอ?” ฮาญาเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าของเธอออกมาด้วยความสงสัย แต่เธอก็ยังคงเดินตามคนตรงหน้าไปแต่โดยดี“พี่เนเน่อยากคุณกับฮาญาน่ะ”“คุยกับเรา?” ฮาญาชี้มาที่หน้าของตัวเองก่อนจะพึมพำออกมาด้วยความสงสัย“คุยอะไรอะ?”“เดี๋ยวก็รู้”“ฮาญามาแล้วค่ะ” ฮาโมนี่เอ่ยบอกกับรุ่นพี่ของเธอออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปยืนข้างกายเพื่อนสาว“มีอะไรรึเปล่าคะ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองไปยังรุ่นพี่อย่างรอคำตอบ ก่อนที่เธอจะมองออกไปทางด้านหลังของรุ่นพี่สาวสวยตรงหน้า เธอเห็นร่างสูงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้ว ‘พี่ไต้ฝุ่น’“ไม่อยากเป็นดรัมเมเยอร์เหรอคะน้องฮาญา” เนเน่เอ่ยถามรุ่นน้องออกมาเสียงใส พร้อมกับแสร้งยกยิ้มหวานออกมาให้กับเด็กสาวตรงหน้า“...”“หากน้องต้องการพวกเรายินดีตอนรับนะคะ...”“ขอบคุณมากนะคะ แต่คงไม่ดีกว่าค่ะ...ฮาญาไม่อยากเป็น”“แต่เพื่อนๆ ของน้องก็เป็นกันหมดเลยนะ จะไม่เปลี่ยนใจจริงๆ เหรอคะ?”“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่

“พี่ฝุ่นสู้ๆ”“หึหึ” มุมปากหนายกยิ้มออกมาทันทีที่เขาได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นมาจากข้างสนามฝั่งเดียวกับที่เขายืนอยู่“กรี๊ดดด! / พี่ฝุ่นสู้ๆ”“สีแดงสู้ๆ พี่ไต้ฝุ่น พี่สายฟ้าสู้เขานะคะ”ฮาญาและเพื่อนๆ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์ทีมสีแดงกันจนลั่นสนาม เด็กนักเรียนคนอื่นๆ เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ต่างพากันตะโกนเชียร์ทีมสีแดงเป็นเสียงเดียวเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วสร้ามความฮึกเหิมให้กับนักกีฬาสีแดงเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างแรงกดดันไปให้กับฝ่ายตรงข้ามด้วยเช่นกัน“...” อชิจ้องมองมาที่ร่างบางของฮาญาก่อนที่มุมปากหนาของเขาจะแสยะยิ้มร้ายขึ้นมา ในโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีใครไม่รู้ว่าไต้ฝุ่นรักน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้มากแค่ไหน‘ถ้าอยากเอาชนะไอ้ฝุ่นก็ต้องใช้น้องสาวของมัน...’“มันคิดจะทำอะไรของมันวะน่ะ” เสียงของกำปั้นตะโกนออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังร่างสูงของอชิที่กำลังเลี้ยงบอลอยู่กลางสนาม แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองไปที่ประตูเลยสักนิด แต่ว่า...“กรี๊ดดดด! / กรี๊ดดดด! / กรี๊ดดดดด! / ...” เสียงร้องของไอริส ฮาโมนี่ และพิพิมดังขึ้นมาด้วยความตกใจ ในขณะที

“ใครที่มันกล้าว่าลูกฉันเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่...” ฮันเตอร์เดินออกมาจากห้องรับรอง ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเด็กหนุ่มทั้ง 4 คนตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ“จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี...”“ไต้ฝุ่นกับกำปั้นเป็นลูกชายของฉัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายลูกของฉัน” ฮันเตอร์จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบมามองมายังเด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงหน้าของเขา“พะ พวกผมขอโทษครับ”“ชะ ใช่ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ มันสั่งให้ผมทำครับ” เด็กหนุ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเสียงสั่นพร้อมกับชี้ไปที่อชิโดยพร้อมเพียงกัน ทั้งสองทรุดตัวนั่งลงคลุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนอย่างหวาดกลัว ถึงแม้ว่าอายุของเขาจะย่างเข้าเลข 4 แล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของฮันเตอร์ลดลงได้เลย“อะ เอ่อ ท่านครับ” อาจารย์ฝ่ายปกครองเดินเข้ามาใกล้ร่างสูง ก่อนที่เขาจะเอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความเกรงกลัวไม่ต่างจากพวกเด็กๆ“ผู้ปกครองของพวกมันมากันรึยัง”“ยะ ยังครับ”“ฉันให้เวลาแค่ 5 นาที ถ้าพ่อแม่ของพวกมันไม่มาฉันจะจัดการเอง” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับคุณครูตรงหน้าเสียงเรียบ แววตาที่แน่วแน่กับน้ำ

“ทำไมถึงไปนั่งอยู่ที่นั่นกับคนแปลกหน้าได้ล่ะคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวต่างสายเลือดออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่ตาคมยังคงจับจองไปยังเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายที่อ่อนโยน“บังเอิญเจอกันน่ะค่ะ”“น้องจำที่คุณพ่อเคยสอนเราไว้ไม่ได้เหรอครับ...ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า” ไต้ฝุ่นหยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองหน้าน้องสาวอีกครั้งอย่างรอคำตอบ“แต่ตอนนี้ฮาญาโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ อย่างกับเมื่อก่อนแล้วนะคะ”“ไม่ว่าจะโตแค่ไหนน้องก็ยังเป็นน้องของพี่...พี่เป็นห่วงนะครับ”“ใช่ค่ะญ่าเป็นน้องของพี่” เด็กสาวเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน ก่อนที่ใบหน้าสวยจะปรากฏรอยยิ้มหวานออกมา“ถ้าไม่มีอะไรแล้วน้องขอตัวไปหาเพื่อนๆ ก่อนนะคะ” เธอเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับเตรียมจะวิ่งหนีเขาไปอีกทาง“เดี๋ยวครับ” ข้อมือบางถูกชายหนุ่มคว้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ“เย็นนี้กลับบ้านกับพี่นะครับ”“ได้ค่ะ ฮาญาขอตัวก่อนนะคะก่อนนะคะ” ฮาญาพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็นการตอบรับคำเชิญชวนของเขา ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปหาเพื่อนๆ ที่รออยู่ไม่ไกลในทันที“...” ไต้ฝุ่นมองตามแผ่นหลังบางวิ่งห่า