ต้องห้ามรัก

ASI International School

“ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ” ตะวันเอ่ยบอกกับลูกๆ ของเธอเสียงหวาน ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปจัดกระโปรงนักเรียนให้กับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธออย่างเบามือ

ไม่รู้ว่าลูกๆ บ้านอื่นจะเป็นเหมือนกันไหน แต่ลูกชายในบ้านของตะวันเรียบร้อยกว่าลูกสาวเป็นไหนๆ นั่นก็เป็นเพราะว่า ‘ฮาญา’ เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าง แถมเธอยังมีพี่ชายที่คอยประคบประหงมถึง 2 คน และยังมีน้องชายคนเล็กที่รักและตามใจเธอยิ่งกว่าใครในบ้าน ถึงแม้ว่าฮาญาจะไม่ใช่เด็กที่เรียบร้อยสักเท่าไหร่นัก แต่เธอก็เป็นเด็กสาวที่สดใส ร่าเริงและเป็นที่รักของทุกๆ คนในบ้าน

“คุณแม่ขา...”

“ขาลูก” ตะวันยกยิ้มออกมาก่อนจะขานรับเสียงเรียกของลูกสาวของเธอกลับไป

“คุณแม่ช่วยบอกพี่ไต้ฝุ่นกับพี่ปั้นหน่อยได้ไหมคะ”

“หืมมมม ให้คุณแม่บอกกับพี่ๆ เขาว่าอะไรเหรอคะ?”

“ห้ามพวกเขาไม่ให้ไปส่งฮาญาที่ห้องค่ะ”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ก่อนที่เขาจะมองไปยังลูกชายบุญธรรมของเธอทั้งสองคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ปกติฮาญาติดพี่ๆ ของเธออย่างกับอะไรดี แล้วทำไมอยู่ดีๆ สาวน้อยในวัย 16 ขวบของตะวันถึงได้ผลักไสพี่ชายแบบนี้

“ทำไมล่ะคะ พี่ๆ เขาเป็นห่วงถึงได้ไปส่งหนูถึงห้อง”

“นั่นสิครับ?” กำปั้นเอ่ยถามน้องสาวออกมาด้วยความแปลกใจไม่ต่างจากมารดาบุญธรรมของเขา

“แต่น้องอายุ 16 แล้วนะคะ ขึ้นเกรด 10 แล้วด้วยไม่เห็นต้องไปส่งทุกวันเลย” ฮาญาหญิงสาววัย 16 ปีเอ่ยขึ้นมาเสียงอ่อน พร้อมกับยู่หน้าเล็กน้อยเมื่อเธอโดนขัดใจ

“ถึงจะเกรด 12 ก็ยังเป็นน้องพี่ครับ”

“แต่ว่าฮาญาไม่ชอบที่คนอื่นมองพี่ๆ นี่ค่ะ”

“มองพี่ๆ?”

“มองยังไงเหรอค่ะ?” ตะวันเอ่ยถามลูกสาวออกมาด้วยความสงสัย

“เพื่อนๆ ของญ่าปลื้มพี่ไต้ฝุ่นกับพี่กำปั้นมากเลยค่ะ พวกเขายังขอให้พามาแนะนำให้พี่ๆ รู้จักด้วยนะคะ”

“แล้วทำไมน้องไม่ทำตามที่พวกเขาขอล่ะครับ?” กำปั้นแกล้งถามน้องสาวออกไปอีกครั้ง รอยยิ้มทะเล้นของเขาทำให้เด็กสาวนึกหมั่นไส้ขึ้นมา...

“น้องจะฟ้องพี่พิมพ์”

“ญ่า...!”

“น้องจะบอกกับพี่พิมพ์ว่าพี่ปั้นปันใจไปให้สาวอื่น”

“ไม่ได้น่ะฮาญา พี่แค่หยอกน้องเล่นเฉยๆ”

“ก็ไม่รู้สิคะ...”

“หึหึ”

“หัวเราะอะไรอะพี่ฝุ่น ช่วยผมด้วยสิครับ” กำปั้นโวยวายขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากลำคอแกร่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกายของเขา

“ถึงโรงเรียนแล้ว รีบไปเถอะครับ...สวัสดีครับคุณแม่ สวัสดีครับลุง” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องชายก่อนที่เขาจะหันไปไหว้คุณแม่และลุงคนขับรถอย่างนอบน้อม

“เชอะ!! ไม่ช่วยกันเลย อย่าให้ถึงที่ผมบ้างนะ...สวัสดีครับ สวัสดีครับ”

“ฮาญาไปเรียนก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ”

“รอเฮคด้วยสิครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับ”

“เรียนให้สนุกนะคะ” ตะวันโบกมือลาลูกๆ ของเธอก่อนที่รถตู้คันหรูจะถูกขับออกไป เนื่องจากโรงเรียนแห่งนี้มีกฎห้ามนักเรียนขับรถมาเรียนเองไม่อย่างนั้นจะถูกทำทัณฑ์บน เพราะถือว่าทำผิดกฎระเบียบร้ายแรง ซึ่งกฎทั้งหมดที่ถูกตั้งขึ้นมานี้ก็เพื่อความปลอดภัยของเด็กนักเรียนทุกคน

“พี่ไต้ฝุ่นขา”

“ขา...?” ไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนจะขานรับเสียงเรียกของน้องสาวต่างสายเลือดออกมาเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ส่งน้องแค่นี้ก็พอค่ะ”

“ถ้าเป็นความต้องการของน้อง พี่ก็จะทำตามนั้นค่ะ”

“อือออ ขอบคุณค่ะ” ฮาญามีสีหน้าลังเลเล็กน้อยก่อนที่เธอจะเอ่ยขอบคุณคนตรงหน้ากลับไปในทันที

“แต่พี่ฝุ่นครับ...” กำปั้นมองหน้าน้องสาวก่อนที่เขาจะเอ่ยขัดพี่ชายคนโตขึ้น แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรออกมาฮาญาก็เป็นฝ่ายเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“พี่พิมพ์มาโน้นแล้วค่ะ ถ้าพี่ไม่รีบไปน้องจะฟ้อง”

“ยะ อย่านะญ่า...ไปก่อนนะครับ”

“หึหึ / ค่ะ”

“ยังไม่ทันไรก็กลัวแฟนขนาดนี้...พี่ชายฉัน” ฮาญาพึมพำออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“น้องไปก่อนนะคะ”

“ถ้ามีอะไรรีบโทรหาพี่...เข้าใจไหมคะ”

“น้องเข้าใจแล้วค่ะ”

“...” ไต้ฝุ่นมองตามน้องสาวไปจนลับตา ก่อนที่เขาจะเดินตามเธอไปห่างๆ โดยไม่ให้เธอรู้ตัว

ไต้ฝุ่นกับกำปั้นเป็นลูกบุญธรรมของฮันเตอร์กับตะวันนับตั้งแต่วันที่พวกเขาทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

ก่อนหน้านี้เด็กชายทั้ง 2 เติบโตขึ้นมาในบ้านของตะวันโดยมีคุณแม่ของเธอรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม พวกเขาไม่เคยรับรู้และไม่คิดจะรับรู้ด้วยว่าครอบครัวที่แท้จริงของเขาคือใคร เพราะไต้ฝุ่นและกำปั้นเชื่อมาเสมอว่า ‘ผู้ให้กำเนิดไม่ประเสริฐเท่ากับผู้ที่เลี้ยงดู’

ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่พวกเขาก็ได้รับความรัก และถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีจากคนในครอบครัวที่เขามีอยู่ในตอนนี้ รวมถึงน้องๆ ของเขาที่ถึงแม้จะไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกัน แต่ก็รักและเคารพพวกเขาไม่ต่างจากพี่น้องแท้ๆ

“...” หลังจากเห็นน้องสาวเข้าห้องเรียนไปแล้ว ไต้ฝุ่นจึงเดินมายังห้องเรียนของตัวเองในทันที ถึงภายนอกเขาจะดูเป็นคนสุขุมไม่สนใจใคร แต่เขาก็มีดีกรีเป็นถึงนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนตั้งแต่เกรด 7 จนถึงปัจจุบัน เขาสอบได้เกรด A ทุกวิชา และเขายังเป็นตัวแทนที่ทางโรงเรียนจะส่งไปแข่งขันด้านวิชาการทุกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเขามักจะได้รับชัยชนะกลับมาทุกสนามแข่งขัน

ความฉลาดและความหล่อเหลาของเขาเป็นที่พูดถึงไปทั่ว รุ่นน้องรุ่นพี่ทั้งในและนอกโรงเรียนต่างพากันปลื้มเขาทั้งนั้น

“ไต้ฝุ่นมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้มาไวจังคะ?” เนเน่เพื่อนสาวร่วมห้องของไต้ฝุ่นเอ่ยทักทายขึ้นเสียงสดใส พร้อมกับยื่นกล่องช็อคโกแลตมาให้เขาด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวาน

“ขอบคุณ แต่เราไม่ชอบกินช็อคโกแลต” ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้าไปนั่งยังที่ของตัวเอง

“อะ เอ่อ”

“ฉันบอกแกแล้วว่าเขาไม่สนใจแกหรอก”

“หรือว่าไต้ฝุ่นไม่มองหญิง”

“นั่นสิ”

“ฉันคิดว่าไม่ใช่ ทำไมแกไม่ลองเข้าทางน้องสาวเขาล่ะ” เจนนี่กระซิบบอกกับเพื่อนสาวเสียงเบา ก่อนที่พวกเธอจะพากันแสยะยิ้มร้ายออกมา

“เขาทั้งรักทั้งเอ็นดูน้องสาวเขามากนะ สำหรับเคสนี้ฉันคิดว่าถ้าอยากได้พี่ก็ต้องเขาทางน้อง”

“ฉันได้ยินมาว่าน้องฮาญาอยู่สีเดียวกับเราไม่ใช่เหรอยะ...”

“กีฬาสีที่กำลังจะมาถึงหล่อนก็เสนอดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งให้นางไปซิยะ”

“จริงด้วย...ฉันคิดออกแล้ว”

ช่วงบ่ายของวันเป็นคาบสรรทนาการซึ่งช่วงนี้ทางโรงเรียนจัดกิจกรรมกีฬาสี นักเรียนทุกเกรดจำเป็นต้องเข้าร่วมโดยที่มีรุ่นพี่เกรด 12 รับหน้าที่เป็นแม่สีของแต่ละสี

เด็กๆ แต่ละเกรดถูกจับฉลากแบ่งสีตามแม่สีไว้เรียบร้อยแล้วซึ่งห้องของฮาญาและไต้ฝุ่นอยู่สีเดียวกันนั่นก็คือสีแดง

“พี่ฝุ่นน้องมีช็อคโกแลตรสใหม่มาให้ชิมค่ะ” ฮาญาวิ่งเข้ามาหาพี่ชายของเธอ ถึงแม้ว่าเรื่องเรียนเธอจะสู้พี่ชายไม่ได้เลย แต่เรื่องทำอาหารเธอมั่นใจว่าเธอทำเก่งกว่าพวกพี่ๆ อย่างแน่นอน

“น้องทำเองเลยนะคะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับพี่ชายของเธอเสียงใส่ ก่อนที่มือบางจะยื่นกล่องช็อคโกแลกที่เธอทำเองกับมือไปให้เขาได้ลองชิม ชายหนุ่มรับกล่องตรงหน้ามาจากน้องสาว ก่อนที่เขาจะหยิบขนมใส่ปากเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“พี่ไต้ฝุ่นเขาไม่ชอบกินช็อคโกแลตหรอกค่ะน้องฮาญา” เนเน่ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าเสียงใส พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับรุ่นน้องตรงหน้า

“ไม่จริงนะคะ ปกติพี่ฝุ่นชอบกินช็อคโกแลตจะตายโดยเฉพาะช็อตโกแลตที่ฮาญาทำ” ฮาญาตอบคนตรงหน้ากลับไปในทันที ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองพี่ชายของตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“...”

“แต่เมื่อเช้า...” เนเน่อ้ำๆ อึ้งๆ ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนี้ ร่างบางเดินกระแทกเท้าออกไปจากบริเวณนี้ในทันที พร้อมกับริมฝีปากบางสบถออกมาเสียงแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยรู้สึกเสียหน้าเท่าวันนี้มาก่อนเลย แต่เธอไม่มีทางยอมแพ้อย่างแน่นอน

‘ยิ่งยากก็ยิ้มท้าทาย’ ริมฝีปากบางค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมา

“พี่ฝุ่นไม่ชอบกินช็อคโกแลตตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามพี่ชายของเธอออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่หญิงสาวจะยกแขนเรียวขึ้นมากอดอกของตัวเองเอาไว้แน่น ตากลมโตมองไปยังคนตรงหน้าอย่างจับผิด

“และที่พี่เนเน่พูด...หมายความว่ายังไงคะ?”

“ก็หมายความว่าพี่ชอบกินแค่ช็อคโกแลตของน้องไงคะ”

“ฮาญาทำอร่อยใช่ไหมคะ?” เด็กสาวยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะเอ่ยถามพี่ชายออกไปอย่างภาคภูมิใจ

“อร่อยมากค่ะ”

“คุณแม่สอนฮาญามาเองกับมือเลยนะคะ”

“หึหึ เก่งมากค่ะ”

“พี่ฝุ่นพูดจาคะขากับน้องแบบนี้ไม่กลัวใครมาได้ยินเข้าเหรอคะ”

“ไม่กลัวค่ะ”

“นักเรียนที่เข้ามาในห้องประชุมนี้แล้ว ขยับขึ้นมานั่งดด้านหน้าก่อนนะคะ”

“น้องไปเข้าแถวก่อนนะคะ” ฮาญามองไปเห็นเพื่อนสาวที่กำลังกวังมือเรียก เธอจึงหันกลับมาเอ่ยบอกกับพี่ชายเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ค่ะ”

“อย่าวิ่งสิคะ เดี๋ยวก็ล้มลงไปหรอก”

“แฮร่ๆ” ฮาญาหันมายิ้มให้กับพี่ชายก่อนที่เธอจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาเพื่อนๆ ของตัวเองที่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้องประชุม