คืนเร่าร้อน Just One Night

“เอาอีกแล้วนะยัยมนต์! เปิดแอร์ทิ้งไว้อีกแล้ว แกรู้ไหมว่ามันเปลืองค่าไฟฉันมากแค่ไหน ปิดเดี๋ยวนี้เลย!”เสียงแผดสนั่นของ เพ็ญศรี ดังทะลุบานประตูห้องนอนออกมาจนถึงโถงทางเดิน ผู้เป็นแม่ยืนเท้าสะเอว หน้าอกกระเพื่อมด้วยความขัดใจ เมื่อเห็นแสงไฟจากเครื่องปรับอากาศส่องสว่างท่ามกลางความว่างเปล่า ในขณะที่ลูกสาวตัวดีหนีไปแช่น้ำสบายใจเฉิบ ความงกที่ฝังรากลึกทำให้เพ็ญศรีรู้สึกเหมือนเห็นธนบัตรใบละร้อยกำลังถูกพัดลมแอร์เป่าปลิวหายไปในอากาศ“โธ่แม่... มนต์เพิ่งเปิดเองนะ กะว่าอาบน้ำเสร็จออกมามันก็คงเย็นพอดีแหละ” มนต์นภา รีบโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูคลุมศีรษะ เธอพยายามส่งยิ้มประจบพลางขอร้องอ้อนวอน ความเคยชินจากการใช้ชีวิตอิสระที่คอนโดทำให้เธอมักจะลืมตัวเสมอเมื่อต้องกลับมาพักที่บ้านสวนในช่วงปิดเทอม หรือแม้แต่ช่วงเสาร์อาทิตย์ที่แวะมาหาแม่“เดี๋ยวช่วงดึกๆ มนต์ก็ปิดเองค่ะ เปิดแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงไม่เป็นไรหรอกนะแม่นะ” ลูกสาวพยายามต่อรอง แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับใบหน้าของผู้เป็นมารดา มนต์นภาชะงักกึก ความโกรธที่พุ่งพล่านของแม่ดูจะขัดกับรูปลักษณ์ในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง จนเธอต้องกลั้นขำจนตัวสั่น“แก

เสียงดนตรีในผับเริ่มแผ่วลง แสงไฟสีส้มสลัวส่องสว่างขึ้นเป็นสัญญาณบอกเวลาเลิกรา พีรวิทย์มองดูนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ก่อนจะลุกไปจัดการขออนุญาตนีน่าที่กำลังกอดก่ายอยู่กับแฟนหนุ่มในสภาพที่แทบไม่ต่างจากมนต์นภานัก“นีน่าครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณมนต์เองนะ เธอเมาหนักแล้ว”“ฝากด้วยนะคะคุณพีร์ มนต์น่ะ... มันอกหัก... ยังไงก็ฝากดามใจมันหน่อย” นีน่าตอบพึมพำด้วยความเมามายพลางโบกมือหยอยๆ อย่างไม่ติดใจอะไร พีรวิทย์จึงก้าวกลับมาที่โต๊ะเห็นร่างบางในชุดชมพูหวานนั่งเอนกายหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้หน้าอกอิ่มภายใต้เกาะอกขยับขึ้นลงจนน่าหวาดเสียว“คุณมนต์ครับ ผมว่าคุณเมามากแล้ว กลับบ้านเถอะครับ หรือคุณจะให้ผมไปส่งก็ได้” พีรวิทย์เอื้อมมือไปเขย่าแขนเรียวเบาๆ สัมผัสผิวเนื้อที่ร้อนรุ่มทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ“ใครว่าฉันเมา! ฉันยังดื่มไหว...” มนต์นภาสะดุ้งตื่นโวยวายออกมาเสียงดัง แววตาฉ่ำปรือพยายามจ้องมองหน้าชายหนุ่มให้ชัดเจน แต่ภาพตรงหน้ากลับซ้อนทับจนเธอต้องสะบัดหัว“แต่ผับกำลังจะปิดนะครับ ถ้าคุณอยากดื่มต่อจริงๆ ให้ผมพาคุณไปอีกที่อื่นจะดีกว่า” พีรวิทย์กระซิบข้อเสนอที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง สาย

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของแอลกอฮอล์และความปรารถนา พีรวิทย์ไม่อาจยับยั้งสัญชาตญาณดิบในกายได้อีกต่อไป เขาคว้าจับแก่นกายร้อนผ่าวที่แข็งขึงปวดหนึบ ถูไถไปกับร่องรอยแห่งความเป็นสาวอย่างย่ามใจ ความต้องการที่พุ่งสูงทำให้เขาตัดสินใจกดแทรกตัวตนเข้าไปในร่างบางอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้ระวัง“โอ๊ย! เจ็บ... เอาออกไปนะ! อื๊อออ... พอก่อน!”เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดปนสะอื้นของมนต์นภาดังขึ้นบาดใจ พร้อมกับร่างเล็กที่สะดุ้งสุดตัวและพยายามผลักไส พีรวิทย์ชะงักกึกด้วยความตกใจ เสียงโวยวายของเธอทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงเริ่มกลับมาทีละน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงยิ่งกว่าคือความคับแน่นมหาศาลที่โอบรัดเขาไว้จนแทบขยับไม่ได้ชายหนุ่มรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ยึดเหนี่ยวเธอไว้กับเตียงกว้าง สายตาคมกริบก้มลงมองจุดเชื่อมต่อที่บัดนี้มีหยาดเลือดสีแดงฉานซึมออกมาเล็กน้อย... วินาทีนันเองที่เขาตระหนักได้ว่า เธอไม่ได้เพียงแค่เมาจนไร้สติ แต่เธอคือ ‘ความบริสุทธิ์’ ที่ไม่เคยมีชายใดได้ล่วงล้ำมาก่อนพีรวิทย์ค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกมา มองดูรอยเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนแก่นกายด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นริ้วเข้ามาใน

เมื่อรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังโต พีรวิทย์ที่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับมุมปากยามนึกถึงกลิ่นหอมกรุ่นของมนต์นภา แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มฉับพลัน เมื่อเห็นร่างสันทัดของคุณหญิงแม่สุดที่รักยืนเท้าสะเอวเด่นหราอยู่บนบันไดหินอ่อน แววตาคมดุของคุณหญิงศรีประภาจ้องเขม็งมาที่ลูกชายตัวดีอย่างคาดโทษ“ไปไหนมาหึ! พ่อตัวดี...” เสียงทรงอำนาจแหวขึ้นทันทีที่เขาเปิดประตูรถลงมา “กลับมาถึงเมืองไทยแทนที่จะอยู่ติดบ้านให้แม่ชื่นใจบ้าง แต่นี่อะไร... ออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอกเสียจวนมืดจวนค่ำ แล้วเมื่อคืนนอนที่ไหน! ทำไมไม่กลับบ้าน!”พีรวิทย์แสร้งทำหน้าระรื่น เดินเข้าไปสวมกอดเอวหนาของผู้เป็นมารดาอย่างประจบเอาใจ “โถ่... คุณแม่ครับ ผมก็แค่ไปฉลองกับพวกไอ้วีร์ตามประสาเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานเฉยๆ ครับ พอเห็นว่าเมาหนักขับรถกลับไม่ไหว ผมก็เลยแวะนอนที่คอนโด จะโทรบอกคุณแม่รึ ก็ดึกแล้ว”“ให้มันได้อย่างนี้สิ! มีลูกชายกับเขาอยู่คนเดียวก็ทำตัวลอยไปลอยมาประหนึ่งนกไม่มีคอน ฉันละปวดประสาทกับแกจริงๆ ตาพีร์” คุณหญิงศรีประภาสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ พลางชี้นิ้วสั่ง “ไปๆ ไปอาบน้ำล้างคราบเหล้าคราบเบียร์ให้สะอาด

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้พีรวิทย์ที่กำลังจมอยู่ในภวังค์จำต้องหลุดออกมาสู่โลกความเป็นจริง ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยเสียงเรียบ“เชิญครับ”ประตูห้องทำงานบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างระหงในชุดนักศึกษาที่ก้าวเข้ามาอย่างประหม่า เสื้อสีขาวพอดีตัวเน้นย้ำความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใน กระโปรงพีทที่สะบัดไหวตามจังหวะก้าวเดินทำให้เธอดูเย้ายวนใจ“สวัสดีค่ะ...” วินาทีที่เจ้าของเสียงหวานนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตา หัวใจของพีรวิทย์กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อพบว่าผู้หญิงที่เขารังเกียจนักหนา และเคยตั้งฉายาให้เธอว่ายัยอ้วนดำจอมขี้แย บัดนี้กลับมีใบหน้าเดียวกับหญิงสาวที่ตบหน้าเขาเมื่อวันก่อน!“หนูมนต์!!! เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมหน้าซีดๆ ล่ะ” คุณหญิงประภาศรีที่เดินตามเข้ามาติดๆ รีบเข้าไปประคองมนต์นภาที่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... นี่น่ะเหรอมนต์นภา? ยัยเด็กอ้วนดำขี้แยคนนั้นหายไปไหน ทำไมกลายเป็นสาวสวยสะพรั่งไปได้ขนาดนี้“เอ่อ!!... มนต์หน้ามืดนิดหน่อยค่ะคุณป้า” เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเหลือเกินเมื่