ตอนที่ 2 ถอดเสื้อผ้าของเธอออก

คือรักที่โหยหา

บทที่ 2 ถอดเสื้อผ้าของเธอออก

นิรินนั่งอยู่ในห้องคนเดียว ด้วยความห่อเหี่ยวหัวใจ เธอนั่งอยู่บนเตียงที่หรูหรา หากเป็นในยามเวลาปกติ เธอคงมีความสุขที่ได้นั่งอยู่บนเตียงในฝัน หากแต่ในเวลานี้ มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก

              เพราะเธอกำลังสับสนว่าที่ต้องมานั่งเสียใจอยู่ในตอนนี้ เป็นเพราะเธออยากออกไปจากที่นี่ หรือว่าเธอไม่อยากให้เขาเดินจากไปแบบนี้กันแน่

              เมื่อนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงไม่นาน น้ำตาก็ไหลพรากออกมา ดวงตาหวานเยิ้มเพราะความง่วงงุน มองไปยังนาฬิกาที่บัดนี้มันเป็นเวลาตีหนึ่ง เข้าไปแล้ว และหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เผลอหลับไปบนเตียงที่นุ่ม และห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำ โดยที่หลอดไฟยังคงเปิดเอาไว้อย่างเดิม ทั่วทั้งห้องจึงสว่างไปด้วยหลอดไฟที่เป็นโทนสีอบอุ่นสบายตา

              หลังจากนั้นไม่นานเสียงประตูห้องนอนที่โอ่โถง ก็ค่อย ๆ ถูกแง้มออกอย่างแผ่วเบา และมันก็ถูกปิดไว้ตามเดิม ก่อนที่ผู้ที่เข้ามาจะค่อย ๆ ย่องเดินอย่างแผ่วเบา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นฮาริธเขาตั้งใจจะไปนอนยังห้องทำงานของเขาที่อยู่ข้างกัน

              และเขาได้เผลอหลับไปเพราะความเมา แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวแปลกหน้าที่อยู่ในห้องนอนนั้น

กลิ่นกระดังง

และที่สำคัญเขาคิดถึงกลิ่นกายที่เป็นธรรมชาติของเธอ แต่มันช่างติดจมูก และเขาอยากสูดกลิ่นกายนั้นอีกครั้ง

เมื่อฮาริธเห็นร่างแบบบางไม่มีท่าทีขยับเขยื้อน เขาจึงเดินเข้าไปใกล้

“หลับไปแล้ว เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงไม่เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น”  เขาพร่ำออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเดินไปยังเตียงอีกฝั่งที่นิรินนอนหันหน้าไปยังทิศทางนั้น 

ฮาริธยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขามองดวงหน้าหวานหยดนั้นอยู่สักครู่ พร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองร่างเล็กที่อยู่ภายไต้ผ้าห่มผืนหน้า

ฮาริธเห็นท่าทีการนอนของหญิงสาวแล้ว เขาเดาได้ทันทีว่าร่างที่อยู่ภายไต้ผ้าห่ม ยังไม่ได้รับความอบอุ่นที่เพียงพอ เขาจึงเดินไปเพิ่มอุณหภูมิของแอร์ ให้ความเย็นในห้องลดลง ก่อนที่เสียงย่องเดินอย่างแผ่วเบาจะออกจากห้องไป

ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่ดูเหมือนนิรินจะไม่ได้ยินเสียงนั้น เธอกำลังนอนหลับสบายอยู่ภายไต้ผ้าห่มที่นุ่มละมุนละไม แล้วเสียงประตูก็เปิดออก

หญิงวัยกลางคนที่แต่งกายแบบชาวอาหรับ แต่ชาติพันธ์นั้นไม่ใช่เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับวางเสื้อผ้าของนิรินที่ซักทำความสะอาด และรีดไปแล้วอย่างเรียบร้อย วางลงบนเตียงนอนขนาดกว้าง ที่มีหญิงสาวยังคงนอนฝันหวานอยู่ ทั้ง ๆ ที่แสงสิริยาได้โผล่พ้นออกมาจนชั่วขณะหนึ่งแล้วกลิ่นกระดังงา

“ขอโทษนะคะคุณ ตื่นได้แล้วค่ะ”  หญิงแม่บ้านเอ่ยเรียกเสียงเบาเป็นภาษาอังกฤษ

นิรินสะดุ้งตื่น พร้อมกับค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แล้วหันมองมายังผู้ที่เอ่ยเรียก เธอขมวดคิ้วขณะเพ่งมอง

“ป้าไม่ใช่คนที่โอบาบานี่”  นิรินถามทั้ง ๆ ที่ยังนอนอยู่บนเตียง เมื่อป้าแม่บ้านได้ยินเสียงสำเนียงของนิรินแล้ว จึงถามออกไปเป็นภาษาไทยว่า

“นี่คุณเป็นคนไทยใช่ไหมคะ”  นิรินยิ้มกว้าง ตาสว่างขึ้นมาทันที ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นยังอยู่ในอาการงัวเงีย

“ใช่ค่ะหนูเป็นคนไทย ป้ามาทำงานที่นี่หรือคะ”

“เอ่อ…..คือ ใช่จ้า ป้ามาทำงานที่นี่ ป้าอยู่ที่นี่มานานแล้ว ตั้งแต่ที่คุณหนูฮาริธยังไม่เกิด”

โห นี่ป้าอยู่มานานขนาดนั้นเลยหรือคะ แล้วคุณฮาริธอะไรนั่นเขาอายุเท่าไหร่แล้วคะ”  นิรินถามพร้อมค่อยๆเดินลงจากเตียงมา

ป้าแม่บ้านยิ้มอ่อนออกมา ในขณะที่กำลังมองสำรวจร่างกายของเธอ ก่อนที่จะถามออกไปว่า

“เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมคะคุณ”

กลิ่นกระดังงา

“เอ่อ นอนไม่หลับเลยคะป้า ป้าช่วยหนูด้วยนะคะ หนูโดนเพื่อนหลอกมาขายตัวค่ะ ความจริงหนูกับคุณฮาริธยังไม่ได้มีอะไรกันนะคะ ป้า

เชื่อหนูนะ ช่วยให้หนูออกไปจากที่นี่ทีคะ” นิรินพูดพร้อมทั้งเขย่าแขนหญิงคราวแม่เบา ๆ อย่างมีความหวัง

“ตายจริง นี่คุณโดนหลอกมาขายตัวจริง ๆ หรอกหรือ”

“จริงค่ะ” แล้วนิรินก็เล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ป้าแม่บ้านท่าทีดูมีสง่าราศียิ่งกว่าแม่บ้านทั่วไปได้ฟัง

แต่เพื่อนของคุณเขียนสัญญาไว้กับท่านลุงซาอีดคือคุณต้องอยู่ที่นี่สามวันนะคะ”

“คุณฮาริธเธอน่าสงสารนะคะ มีแม่ก็ เอ่อ…ความจริงคือคุณฮาริธไม่มีแม่ค่ะ มีพ่อแต่พ่อก็ไม่ค่อยสนใจใยดีเขานัก แถมยังเอ่อ…..

              “เรื่องผู้หญิงที่ชื่อซาร่าใช่ไหมคะ เธอเป็นใคร” นิรินถามท่าทีของเธอราวกับกำลังแสดงความเป็นเจ้าของกับฮาริธ

              “เอ่อ ป้าคงพูดอะไรมากไม่ได้หรอกค่ะ ป้ารู้เพียงแค่ว่าคุณฮาริธรักคุณซาร่ามากก็เท่าแหละค่ะ เอ่อ…ป้าดูออกนะว่าคุณฮาริธกำลังพอใจคุณนิรินอยู่ ยังไงป้าก็อยากให้คุณอยู่ที่นี่จนครบสัญญาก่อนได้ไหมคะ”

              “แต่หนูไม่ได้อยากมาขายตัวนะคะ แล้วถ้าต้องอยู่ที่นี่ต่อหนูจะไม่เสียตัวหรอกหรือคะ”

 กลิ่นกระดังงา

“เดี๋ยวป้าจะพูดกับคุณฮาริธให้นะ ขอให้อยู่ที่นี่อีกสองวันอย่างสบายใจ คุณไปอาบน้ำแต่งตัวซะแล้วลงไปกินข้าว แล้วคุณชื่ออะไรนะ”

              “หนูชื่อนิรินค่ะ แล้วป้าหละคะ”

              “เรียกป้าว่า ป้ารีฮามก็แล้วกัน คนที่นี่เรียกป้าว่าอย่างนั้น”

              นิรินนั่งมองอาหารจานหรู จนเธอตาลุกวาวแทบไม่กล้าแตะต้องอาหารนั้น

              “เอ่อป้ารีฮามคะ ทำไมอาหารเยอะจังกินกันกี่คน” นิรินถามด้วยสีหน้าแตกตื่น

              “อาหารนี้สำหรับคุณนิรินคนเดียว กินให้อร่อยนะคะ”  ป้ารีฮามตอบก่อนจะเดินจากไป พร้อมกับผู้ช่วยหญิงสาวชาวอาหรับอีกหนึ่งคน

              นิรินกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แต่สายตาของเธอก็มองไปรอบ ๆ พลางสงสัยว่า เจ้าของห้องเมื่อคืนไปไหนเสียแล้ว

เมื่อกินข้าวอิ่มนิรินก็เดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องที่เธอนั่งรับประทานอาหาร

“ที่นี่สวยจัง ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะอยู่กลางทะเลทราย”  นิรินพูดออกมาคนเดียว ก่อนที่เธอจะอดใจไม่ได้ที่จะ เดินออกจากห้องสำหรับรับประทานอาหารไป เพื่อเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ด้วยความเพลิดเพลิน  

              กระทั่งเดินมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ จะว่าเป็นห้องรับแขกก็ไม่น่าจะใช่ เพราะมันดูมีความเป็นส่วนตัวจนสัมผัสได้

 กลิ่นกระดังงา

นิรินเดินมาจนพบเข้าเข้ารูปวาดขนาดใหญ่ เธอเบิกตากว้างขึ้นและยิ้มออกมา เธอรู้สึกปลื้มผู้ชายในรูปมาก

              “หล่อจัง คุณเป็นใครและทำอาชีพอะไรกันนะ ทำไมถึงได้ร่ำรวยขนาดนี้”  พูดพร้อมทั้งถอยหลังออกมาอีกหลายก้าวเพื่อเชยชมภาพนั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ก็ต้องชนเข้ากับร่าง ๆ หนึ่งเข้าอย่างจัง

              “อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เธอเกือบล้ม แต่เจ้าของร่างที่เพิ่งชนไปนั้นกลับประคองตัวเธอเอาไว้

              “เธอมาเดินเพ่นพ่านอะไรในบ้านของฉัน ที่ที่เธอควรอยู่คือในห้องนอนเท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์มาเดินเล่นราวกับบ้านของตัวเองอย่างนี้” ฮาริธเอ่ยด้วยซุ่มเสียงที่ไม่ดังมากนัก แต่มันช่างเจ็บปวดสำหรับผู้ที่ได้ฟัง

              นิรินมองหน้าเขา พร้อมขมวดคิ้ว เพราะไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่ดูดีทั้งรูปร่างหน้าตาอย่างนี้ ทำไมเขาถึงได้ไร้มารยาทนัก คิดแล้วก้รู้สึกโมโห เพราะโดนเหยียดหยามจากผู้ชายคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า  เธอจึงผละตัวออกจากเขาทันที โดยไม่คิดจะพูดจากับเขาแม้แต่คำเดียว แม้แต่คำว่าขอโทษเธอก็ไม่เอ่ยออกไป

นิรินเดินกลับไปที่ห้องอาหาร เพื่อที่เธอจะได้จดจำได้ว่าห้องที่เธอควรอยู่เดินไปยังทิศทางไหน เธอเดินมาจนถึงขั้นบันไดที่หรูหราเท่านั้นร่างสูงก็เดินตามเข้ามาใกล้

กลิ่นกระดังงา

“คุณเดินหนีผมทำไม คนที่นี่ไม่มีใครกล้าทำกับผมแบบนี้ ไร้มารยาท”   เมื่อได้ยินอย่างนั้นนิรินก็ข่มกลั้นอารมณ์โมโหเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆหันกลับมามองเจ้าของเสียงที่เหมือนกำลังโกรธเกรี้ยวอยู่นั้น

“ฉันขอโทษค่ะ แต่เพราะฉันได้ยินประโยคพูดที่เหมือนไล่ ฉันก็เลยรีบตอบสนอง มันก็เท่านั้น” นิรินพูดออกไปด้วยเสียงที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังไม่พอใจ

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาขมวดคิ้วดกดำให้เป็นปม ดวงตาเข้มดุดันกำลังจ้องมองไปที่เธออย่างไม่วางตา

“ฉันขอพูดตรง ๆ ว่าฉันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ แต่จำต้องทำตามสัญญา สัญญาของเพื่อนฉัน ซึ่งมันไม่ใช่ของฉัน แต่ฉันก็ต้องทำเพื่อให้มันผ่านพ้นไป”  พูดจบเธอก็รีบขึ้นบันไดไป แต่เพิ่งจะเหยียบขั้นบันไดไปได้เพียงสามสี่ขั้นก็เท่านั้น

“เดี๋ยวก่อน นี่คุณกำลังโกรธผมอยู่หรือ”  เขาพูดออกไปด้วยเสียงที่เริ่มเย็นลง นิรินหยุดชะงักชั่วครู่ ก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดไปอย่างที่เธอตั้งใจว่าจะไม่สนใจในคำพูดของเขา

แต่แล้วเสียงก้าวขึ้นบันไดก็ดังขึ้นยังทิศทางเบื้องหลัง พร้อมกับมือใหญ่นุ่มที่ฉกฉวยข้อมือขวาของเธอ จนนิรินเกือบเซถลาล้มลงไป

เขาอุ้มร่างของเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับเธอเป็นตุ๊กตา

กลิ่นกระดังงา

“เมื่อคืนผมเมาและไม่ได้สติ ตอนนี้ผมหายเมาและมีสติ ผมจะสานต่อในสิ่งที่มันสะดุตไปตั้งแต่เมื่อคืน” 

พูดจบเขาก็อุ้มร่างของเธอเดินขึ้นไปบนห้อง นิรินพูดอะไรไม่ออก มัวแต่ตกตะลึงในคำพูดของเขา รวมทั้งพฤติกรรมเหล่านั้นของเขาด้วย เธอได้แต่มองตาคมของเขาปริบ ๆ ไปตลอดเส้นทางที่เขาเดิน

เขาวางเธอลงที่เตียงหรูอย่างที่ไม่เรียกว่าเบา หรือรุนแรงไป คราวนี้ฮาริธ เขาปลดเปลื้องชุดคลุมของเขาออก วันนี้เขาไม่ได้ใส่ผ้าโพกศรีษะ นิรินมองร่างของเขาอย่างตกตลิง เพราะทันทีที่ชุดคลุมกระเด็นออกจากร่าง

สัดส่วนความเป็นชายก็อวดโฉมอยู่ต่อหน้าเธอ กล้ามเป็นมัด ๆ ที่ไม่ใช่กล้ามท้องที่ใหญ่โตนัก แต่มันมีพอเป็นเสน่ห์อย่างน่าหลงใหล ตอนนี้เขามีอันเดอร์แวร์เพียงชิ้นเดียวที่อยู่ในกาย

แต่ฮาริธก็ไม่ได้หวังให้เธอจ้องมองเขานานนัก เขารีบโถมกายเข้าหาเธอด้วยความเร็ว แต่เขาก็หยุดชะงักลงดื้อ ๆ ทั้ง ๆ ที่ทั้งร่างของเขามาคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้ว

“ถอดเสื้อผ้าของเธอออกให้หมด อย่าให้ต้องเสียอารมณ์”

โปรดติดตามตอนต่อไป

กลิ่นกระดังงาค่ะ