All Chapters of คือรักที่โหยหา: Chapter 1 - Chapter 10

คือรักที่โหยหาบทที่ 2 ถอดเสื้อผ้าของเธอออกนิรินนั่งอยู่ในห้องคนเดียว ด้วยความห่อเหี่ยวหัวใจ เธอนั่งอยู่บนเตียงที่หรูหรา หากเป็นในยามเวลาปกติ เธอคงมีความสุขที่ได้นั่งอยู่บนเตียงในฝัน หากแต่ในเวลานี้ มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานใจยิ่งนัก เพราะเธอกำลังสับสนว่าที่ต้องมานั่งเสียใจอยู่ในตอนนี้ เป็นเพราะเธออยากออกไปจากที่นี่ หรือว่าเธอไม่อยากให้เขาเดินจากไปแบบนี้กันแน่ เมื่อนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงไม่นาน น้ำตาก็ไหลพรากออกมา ดวงตาหวานเยิ้มเพราะความง่วงงุน มองไปยังนาฬิกาที่บัดนี้มันเป็นเวลาตีหนึ่ง เข้าไปแล้ว และหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เผลอหลับไปบนเตียงที่นุ่ม และห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำ โดยที่หลอดไฟยังคงเปิดเอาไว้อย่างเดิม ทั่วทั้งห้องจึงสว่างไปด้วยหลอดไฟที่เป็นโทนสีอบอุ่นสบายตา หลังจากนั้นไม่นานเสียงประตูห้องนอนที่โอ่โถง ก็ค่อย ๆ ถูกแง้มออกอย่างแผ่วเบา และมันก็ถูกปิดไว้ตามเดิม ก่อนที่ผู้ที่เข้ามาจะค่อย ๆ ย่องเดินอย่างแผ่วเบา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นฮาริธเขาตั้งใจจะไปนอนยังห้องทำงานของเขาที่อยู่ข้างกัน และเขาได้เผลอหลับไปเพราะความเมา แต่ก็ต้องส

คือรักที่โหยหาบทที่ 4 ความจริงเปิดเผยชายปริศนาที่มีผ้าโพกศรีษะยาวแถมยังมีผ้าปิดหน้า พานิรินมาหลบอยู่ยังกลุ่มต้นไม้ขนาดหย่อม เขาปล่อยอูฐให้มันเดินอย่างอิสระ “ไป เดินไปขึ้นรถ อย่าส่งเสียงเป็นอันขาด เพราะในประเทศนี้ผมจะยิงใครก็ได้เข้าใจไหม” เขาใช้ภาษาอังกฤษกับเธอ นั่นหมายถึงเขารู้มาก่อนแล้วว่านิรินเป็นชาวต่างชาติ ชายแปลกหน้าแกล้งเดินโอบกอดนิรินราวกับเป็นคู่รัก ส่วนอีกมือเขากระชับปืนไว้แน่น ปลายกระบอกจี้ไปที่เอวอย่างที่พร้อมจะลั่นไกได้ทุกขณะ “เอ่อ คุณเป็นใคร” นิรินถามในขณะที่กำลังเดินอย่างหวาดกลัว พร้อมกันนั้นเธอยื่นมือไปข้างหลังหงายฝ่ามือ พับนิ้วโป้งเข้าหาฝ่ามือ หลังจากนั้นพับนิ้วที่เหลือมาปิดทับนิ้วโป้งเอาไว้ นิรินทำอย่างนั้นอยู่หลายครั้ง เพื่อเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือแบบสากล ไม่นานเธอก็ขึ้นไปนั่งบนรถกระบะคันหนึ่ง ที่ติดฟิล์มกระจกทึบจนมองไม่เห็นคนข้างใน ชายคนขับที่คอยท่าอยู่ก่อนแล้วรีบออกรถไปทันที “จะพาฉันไปที่ไหน แล้วมาจับตัวฉันทำไม ฉันไม่ได้รู้จักใครที่นี่เลย” นิรินพยายามพูดอธิบาย เพราะคิดว่าพวกเขาอาจจับคนผิด

คือรักที่โหยหาบทที่ 6 สารภาพรักสายตาที่ส่งมอบมาให้กับเธอนั้นช่างน่าขนลุกยิ่งนัก จนฮาริธต้องกระแอมขึ้นเสียงดัง “อะแฮ่ม… “อืม…ดูเหมือนว่าห้องนี้จะแคบเสียแล้วหละ งั้นลุงต้องขอตัวกลับก่อนนะหลาน ขอให้อยู่ในความคุ้มครองของพระเจ้า” ขณะที่ท่านลุงซาอีดเตรียมท่าจะเดินจากไป แต่ก็ยังหันกลับมามองที่นิรินอีก “ดูแลคนรักของเธอให้ดีดีด้วยนะนิริน” นิรินรีบลุกขึ้นยืนค้อมศรีษะลงเป็นการตอบรับ ซึ่งการแกล้งเป็นคนรักของฮาริธ ไม่มีใครรู้นอกจากฮาริธและนิรินเท่านั้น แล้วลุงซาอีดก็เดินออกจากประตูไป แต่ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก ผู้ที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับดอกไม้ช่อโตหนึ่งช่อ มันทำให้นิรินต้องตกตะลึงในความสวยของผู้ที่กำลังก้าวเข้ามา “สวยมาก” เธอเผลออุทานออกมาเป็นภาษาไทย ร่างที่ได้สัดส่วนและสูงราวกับนางแบบ มองดูนิรินอย่างผิวเผิน ก่อนจะมองไปยังผู้ที่นอนป่วยอยู่ และเธอก็ส่งยิ้มให้กับเจ้าชายแห่งโอบาบา ก่อนที่เธอจะเดินมายืนเคียงข้างเจ้าชายอัยมาน เจ้าชายอัยมานรีบแนะนำขึ้นทันที “ นี่คือคนรักของผม เธอชื่อซ

คือรักที่โหยหาบทที่ 8 คุณเป็นแฟนกับผมนะซูเซียวรีบปลดเปลื้องผ้าออกจนหมด แต่ยังหลงเหลืออยู่เพียงหนึ่งชิ้น ไม่เพียงแค่นั้นเธอยัง ค่อย ๆ บรรจงถอดเสื้อและกางเกงของอัยมานออกอย่างแช่มช้า ทุกการขยับเนื้อตัวของเธอ มันช่างเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ซุ่มซ่อนอยู่ในกายสาว อัยมานเพ่งมองเนื้อเนินที่มีผ้าปิดทับไว้ พร้อมนิ้วชี้ที่สอดเข้าไปที่ขอบ กกน ตัวจิ๋วลายลูกไม้สีขาว ทำท่าจะปลดให้เลื่อนลงมาให้หมด “อย่าค่ะ อย่าเพิ่งสิคะ ใจเย็น ๆ ก่อน” เมื่อชายชาตรีที่ต้องการจะจับคลึงส่วนล่างของเธอบ้าง แต่ซูเซียวยังทำท่าทางเหมือนอยากจะสงวนเอาไว้เพียงครู่ก็ตาม แต่อัยมานก็ยังใช้มือใหญ่บีบเค้นและลูบคลำไปยังส่วนล่างที่โหนกนูนนั้นทันที ท่าทางหื่นกระหาย ซูเซียวก็ช่างเกิดอารมณ์กำหนัดขึ้นมาได้อีกอย่างง่ายดาย เมื่อโดนอัยมานลูบจับบีบและคลึงไปในส่วนที่ควรจะคลึง เธอปล่อยเสียงที่เสียวกระสันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ องคชาตของเขาที่มันผงาดง้ำอยู่ก่อนหน้าแล้ว บัดนี้ มันมีขนาดที่มหึมาขึ้นมาอีกจากอารมณ์กำหนัดที่เพิ่มขึ้นของเขา ซูเซียวลูบคลึงจับส่วนที่มันผงาดง้ำออกมาด้วยความหมั่นเ

คือรักที่โหยหาบทที่ 9 เจ้าชายอัยมานเรียกพบช่วงสายของวันต่อมา เสียงรถยนต์จอดลงที่หน้าบ้าน ก่อนที่มือขวาของฮาริธ จะวิ่งไปเปิดประตูรถให้ ขวามือหนุ่มคนนี้มีชื่อว่าคอลิด เขาเป็นชายร่างสูงสมส่วนคมคาย “สวัสดีครับคุณซาร่า” หญิงสาวสวยแต่งกายงามระหงษ์ราวกับเป็นเจ้าหญิงเชิดใบหน้าที่รั้นใส่ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินคำทักทายนั้น แต่เมื่อก้าวเดินเข้าไปในบ้านได้เท่านั้น เธอก็หันกลับมา นั่นเองคอลิดจึงรู้สึกมีตัวตนขึ้นมา “ฮาริธอยู่ใช่ไหม” ซาร่าถาม “อยู่ครับแต่อยู่กับ” คอลิดพูดถึงตรงนี้ หญิงสาวหุ่นสูงเพรียวก็รีบเดินจากไปทันที เธอเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างคนที่คุ้นเคยกับสถานที่เป็นอย่างดี แต่ยังไม่ทันมีใครไปเอ่ยเรียก เจ้าบ้านก็เดินเข้ามาที่ห้องรับแขกนั้นอย่างทันท่วงที ฮาริธเขาเดินควงแขนมากับนิริน แล้วทั้งสองก็นั่งลงที่โซฟาซึ่งอยู่คนละฝั่งกับผู้มาเยือน “สวัสดีค่ะ คุณซาร่า” นิรินกล่าวทักทาย สาวผู้มาเยือนมองเธอด้วยหางตาเพียงแวบหนึ่ง แล้วยิ้มออกมากลิ่นกระดังงา“สวัสดีค่ะคุณนิริน สบายดีไหมคะ” ซาร่าเอ่ยถาม“สบายดีค่ะ” นิร