บทที่ 106

ขณะที่พูด ซือเยี่ยนก็ยื่นกุญแจรถให้สืออวี๋

สืออวี๋เอื้อมมือไปรับ พยักหน้าแล้วตอบ “ค่ะ”

ทั้งคู่ขึ้นรถ หลังจากสืออวี๋สตาร์ทเครื่อง เธอก็พบว่ามันขับง่ายกว่าเดิมมาก

“รู้สึกยังไงบ้างครับ?”

“ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนได้รถคันใหม่เลยค่ะ แม้แต่ตอนเร่งเครื่องก็ยังลื่นไหลกว่าเดิม”

“คุณรู้สึกไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของสืออวี๋ก็จอดลงหน้าร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ทั้งสองเพิ่งก้าวลงจากรถและเดินเข้าไปในร้านอาหาร ก็เห็นซ่งจื่อเฉียนกับหานเชี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

หานเชี่ยนกำลังก้มหน้าเช็ดน้ำตา ส่วนซ่งจื่อเฉียนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย มองเธออย่างไร้ความรู้สึก

สืออวี๋ประหลาดใจเล็กน้อย เพราะในวันเกิดของซ่งจื่ออิน ตอนที่ซ่งจื่อเฉียนออกมาช่วยเธอแก้ต่าง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนิทกับหานเชี่ยน ไม่เหมือนคนที่จะนัดออกมากินข้าวกันเป็นการส่วนตัว

เธอกำลังลังเลว่าจะเข้าไปทักทายดีไหม ซ่งจื่อเฉียนก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นพวกเขาพอดี

เขาดูนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แล้วโบกมือให้พวกเขา

สืออวี๋หันไปมองซือเยี่ยน “คุณซือ เราเข้าไปทักทายเขาสักหน่อยดีกว่าค่ะ”