พ่ายรักร้ายคุณชายตำรวจ

พ่ายรักร้ายคุณชายตำรวจ

last updateÚltima atualização : 2025-12-13
Por:  Kim NayeolCompleto
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 classificações. 3 avaliações
125Capítulos
3.1Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ "...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ" "ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมองคนตรงหน้าที่แสนจะพยศ "อย่านะพี่ธีร์ ไม่..." หึ... รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาที่มุมปากหยัก "เด็กแสบๆ อย่างเธอจะได้ไม่กล้า มาบอกเลิกฉันอีก" ธีร์ณัฐตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปจัดการปิดเสียงอันน่ารำคาญที่ออกจากปากคนตัวเล็ก

Ver mais

Capítulo 1

แนะนำตัวละคร

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

avaliações

Daonapha Chaimongkol
Daonapha Chaimongkol
ตอนที่ลงซำ้ คือ 66 มีลง 2 ตอน และตอนที่ 68 68.1
2025-12-09 11:29:46
0
0
Daonapha Chaimongkol
Daonapha Chaimongkol
ทำไมลงupdate ซำ้ เยอะจังคะ
2025-12-09 11:16:11
0
0
Daonapha Chaimongkol
Daonapha Chaimongkol
update ตอน 66 ลงซำ้ โดนตัดเหรียญ...แงแง
2025-12-06 11:13:31
0
0
125 Capítulos
พ่ายรักร้าย EP.1 เขตห้ามเข้า
ร่างบาง ใบหน้าสวยสดใส น่ารักหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิด จมูกหน่อย พอทุกอย่างมารวมอยู่บนตัว ข้าวตัง อรินทร์รันสาวน้อยกร้านโลกเหลี่ยมจัด ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ผมยาวสวยถูกถักเปียสองข้างแล้วนั้น ถ้าไม่รวมเรื่องพูดมากและปากจัดที่ไม่เกรงกลัวใคร ฉันคือดาวเด่นโรงเรียนสามปีซ้อนค่ะ นิสัยสนิทง่ายแต่ไม่ใช่ทุกคนนะคะ คนแถวๆ นี้มักจะเรียกฉันว่าเด็กแสบค่ะ จะซนจะแสบจริงไหมนั้นก็ขึ้นอยู่ที่ว่าคนที่เข้าหาฉันเอาด้านไหนมาแลก นี้ละค่ะคือนิสัยที่แท้จริงของฉันร่างบางในชุดนักเรียนขับมอไซค์เวสป้าคู่ใจสีชมพูมาจอดที่หน้าบ้านไม้ขนาดกลางสองชั้น วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ซึ่งทุกๆ วันศุกร์ฉันมักจะมาค้างที่บ้านคุณย่าเป็นประจำ ซึ่งบ้านฉันห่างจากบ้านคุณย่าประมาณ 10 กิโล และวันนี้ที่ฉันได้ขับเวสป้าคู่ใจมาที่นี่นั้นเพราะแอบคุณแม่มาค่ะ แต่โชคดีหน่อยพอมาถึงคุณย่าและคุณป้าไม่อยู่ วันนี้ฉันและเพื่อนๆ แถวนี้เรามีนัดกันที่น้ำตกท้ายหมู่บ้าน วันนี้ฉันและพวกไอ้เปี๊ยกและยัยน้อยหน่าเด็กข้างบ้านคุณย่าเราจะไปเล่นน้ำตกกัน ฉันที่ไม่ได้ไปเล่นที่นั้นนานแล้วตื่นเต้นไม่รู้ว่าจะมีคนเยอะไหม แต่ก่อนที่จะไปร่างบางในชุดนักเรียนก็ไม่ลืมที่จะเปลี่ย
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.2 ผู้กองหน้าหล่อ
ด้านธีร์ณัฐหลังจากเหตุการณ์เริ่มสงบลงแล้วนั้น ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งหลับตาพริบๆ ตัวสั่น ในอ้อมกอดของตน ธีร์ณัฐที่รู้สึกตัวว่ากอดหญิงสาวใบหน้าเรียวสวย ปากนิด จมูกหน่อย ธีร์ณัฐที่โอบกอดข้าวตังอยู่นั้น ร่างสูงถึงกับเสียอาการไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะนานแค่ไหนแล้วที่เข้าไปได้ใกล้ชิดกับสาวๆ แบบนี้ สายตาคมมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด แต่ก่อนที่ธีร์ณัฐจะโดนเสน่ห์ของคนในอ้อมแขนตกเข้าเต็มๆ ไปมากกว่านี้นั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนกลับเดินเข้ามา"ผู้กองครับ หัวหน้าคนร้ายหนีไปได้ครับ แต่ยังดีที่ได้ลูกน้องมันมา" เสียงจ่าเข้มทำให้ร่างสูงที่นั่งกอดร่างบางที่สั่นไหวนั้นรู้สึกตัว"เอาตัวไปโรงพัก" ด้านจ่าเข้มที่เห็นผู้กองหนุ่มนั่งโอบกับข้าวตังเช่นนั้น จ่าเข้มถึงกับชะงักเล็กน้อย"คนร้ายไปแล้วลืมตาขึ้นมาเถอะ" ด้านข้าวตังที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับลืมตาขึ้นมา ให้ตายเถอะใครจะคิดว่าผู้ชายที่เข้ามาช่วยฉัน เขาหล่อมาก นี้ขนาดอยู่ในชุดเสื้อนอกเครื่องแบบธรรมดายังเท่ห์และหน้าหล่อตะโกนแบบนี้ ทั้งหุ่นล้ำๆ ร่างหนาๆ ถ้ารู้ว่าโดนคนหล่อๆ นั่งกอดแบบนี้จะแกล้งหลับนานๆ ซะหน่อยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ดวงตากลมเล็กสบตาเข้ากับสาย
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.3 หนีเที่ยว
หลายชั่วโมงต่อมา ด้านข้าวตังหลังจากที่กลับมาถึงบ้านของคุณย่าแล้วนั้น ร่างบางที่อาบน้ำทานข้าวและเตรียมตัวจะเข้านอนนั้น แต่จู่ๆ เสียงสมาร์ตโฟนของเธอก็ดังขึ้นมาRrrrrrrr คุณแม่ด้านข้าวตังที่เห็นสายเรียกเข้าจากมารดาถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัยเพราะเธอพึ่งวางสายจากมารดาเมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง แต่เมื่อข้าวตังรับสายอีกครั้งนั้น[ข้าวตัง แม่บอกลูกกี่ครั้งแล้ว ไม่ให้ไปเล่นที่น้ำตกไงลูก รู้ไหมว่าช่วงนี้มันอันตรายมีการไล่ล่าจับยาเสพติด นี้ไม่คิดจะฟังแม่เลยใช่ไหม] ด้านข้าวตังที่ถูกคุณนายสายสุรีย์มารดาเอ่ยมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยถึงกับชะงัก[แม่รู้ได้ไงคะ][เราอะไปสร้างเรื่องอะไรที่น้ำตกอีก ถ้าไม่มีผู้กองธีร์ จ่าเข้ม จะเกิดอะไรขึ้น] มารดาเอ่ยด้วยเสียงนิ่งปนดุ[ข้าวก็ไม่ได้เป็นอะไรนิคะแม่ เขาฟ้องแม่เหรอ] น้ำเสียงอันหงุดหงิดของข้าวตังเอ่ยออกมา[ไม่ได้ฟ้อง จ่าเข้มเขาแค่เป็นห่วงหนู กลัวจะเป็นอันตราย] คุณนายสายสุรีย์เอ่ยด้วยเหตุผล[จ่าเข้มนี้จริงๆ] เสียงข้าวตังเอ่ยมาด่วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์[ถ้าลูกยังซน แอบไปที่น้ำตกอีก พรุ่งนี้แม่จะให้นนท์ไปรับลูกที่บ้านคุณย่า] เสียงของหญิงวัยห้าสิบต้นๆ เอ่ยกับลูกคน
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.4 ความใกล้ชิด
หลายชั่วโมงต่อมา ร่างบางในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้น และเสื้อยืดสีขาวเอวลอยที่แสนจะธรรมดา แต่พอไปอยู่บนร่างบางผิวขาวเอวเล็กของข้าวตังแล้วนั้น หนุ่มๆ ที่มาเที่ยวงานวัดที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องมองเหลียวหลัง เพราะร่างบางที่ยืนถือปืนพร้อมยิงเจ้าตุ๊กตาดุ้กดิ้กนั้น ใบหน้าสวยหวานจับใจ ด้านข้าวตังตอนนี้ฉันและยัยน้อยหน่าก็หนีออกมาเที่ยวเล่นที่งานวัด ซึ่งงานที่ถูกจัดขึ้นนั้นห่างจากบ้านคุณย่าประมาณ 5 กิโล ถึงจะห่างแต่นั้นก็ไม่ใช่อุปสรรคของคนหนีเที่ยวอย่างฉันหรอกนะมือเรียวของข้าวตังจับกระบอกปืนสายตาเล็งไปที่ตุ๊กตาสีชมพู และนี้เล่นหมดตังจะห้าร้อยบาทแล้วก็ไม่มีท่าทีว่าเธอและน้อยหน่านั่นจะได้สักตัว!! ปัง ปัง !! ก็ไม่โดนเป้าอีกตามเคย น้อยหน่าล่วงเข้าที่กระเป๋ากางเกง"พี่ข้าว เหลือหนึ่งร้อยบาทสุดท้ายแล้วนะ นี้พี่ข้าวไม่เหลือตังกินลูกชิ้นบ้างเหรอ" น้อยหน่าเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้า ที่ตอนนี้เธอและข้าวตังหมดตังกับการยิงตุ๊กตาไปหลายร้อยแต่ก็ไม่ได้ตุ๊กตามาถือโชว์สาวๆ แถวนี้สักตัว"เออ น่าสุดท้ายแล้ว ถ้าไม่ได้ลูกนี้ ฉันจะกลับแล้วจริงๆ" ข้าวตังเอ่ยกับรุ่นน้อง!! ปัง !!"ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนแน่เลย" ข้าวตังได้แต่มอง
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.5 หวั่นไหว
!! ปัง !!!! ปรึก !!"เรียบร้อย ขอบคุณค่ะ" ข้าวตังเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใด และยกนิ้วโป้งให้กับธีร์ณัฐอย่างชื่นชม จากนั้นไม่นานธีร์ณัฐก็เดินออกไป ข้าวตังและน้อยหน่าทั้งสองได้แต่มองตามธีร์ณัฐที่เดินไปยังร้านและซุ้มขายของต่างๆ พร้อมกับจ่าเข้ม!! อร้าย...พี่ข้าว เขาหล่อและเท่ห์มาก เล่นเอาซะฉันหยุดมองเขาไม่ได้เลย วันนั้นว่าหล่อแล้ว วันนี้แต่งตัวแบบหล่อตะโกน เท่ห์ไปอีกพี่""นั้นนะสิ ฉันนิแทบจะกลั้นกรี๊ดไว้ไม่ไหว ผู้กองบ้าอะไร หน้าคือหล่อมว๊าก" ข้าวตังเอ่ยด้วยสีหน้าสุดฟิน"หรือว่าเขาจะจีบพี่" น้อยหน่าเอ่ยมา เพราะเซ้นส์ของเธอรู้สึกแบบนั้นจริง"ถ้าเขาโสดไม่มีใคร พี่ก็ไม่ติดนะ" ข้าวตังเอ่ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอจะจีบเขาหรือเขาจะจีบเธอก่อนกันเถอะ"ดูสิน้ำหอมจากตัวเขากลิ่นยังไม่หลุดออกจากตัวพี่เลย""เมื่อกี้ที่เขากอดพี่ข้าวนะ ฉันนิอิจ...พี่สุดๆ เลยพี่ข้าว""แค่โอบยะ ...เขาไม่ได้กอดฉัน" ข้าวตังเอ่ยแก้เขิน"แต่เมื่อวานที่น้ำตกพี่ว่าเขากอดพี่นิ เรื่องจริงเหรอพี่ข้าว ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่พอเห็นเขาเข้าไปโอบแขนพี่นะ สายตาเขาดูหลงเสน่ห์พี่มาก ฉันนิหยุดมองหน้าพี่ผู้กองหน้าหล่อน
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.6 จูบที่ไม่ตั้งใจ
สัปดาห์ต่อมาด้านข้าวตังหลังจากที่ร่างบางกลับมาจากบ้านคุณย่า นี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ที่เธอไม่เจอกับผู้กองหน้าหล่อนั้น ร่างบางในชุดมัธยมปลาย ผมยาวถักเปียทั้งสองข้างที่ยืนรอผู้ปกครองมารับอยู่ข้างโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง แต่ขณะที่ข้าวตังจะเดินไปซื้อขนมนั้น จู่ๆ สายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดกางเกงยีนส์สีเข้มและเสื้อยืดสีขาว สวมทับด้วยแว่นตากันแดดสีชา ที่เดินออกจากร้านสะดวกซื้อตรงข้ามกับข้างโรงเรียนของเธอ"ว้าว ใครอะ โคตรหล่อเลยอะ แก" ยัยน้ำผึ้งที่ยืนอยู่กับฉันแต่สายตากับจ้องมองไปที่ผู้กองธีร์ณัฐ"ผู้กองธีร์" ข้าวตังเอ่ยตอบเพื่อน แต่ขณะที่ข้าวตังจะโบกมือคืนตังเขา แต่นั้นก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อธีร์ณัฐนั้นบึ้นรถออกไป ทั้งสองสาวข้าวตังและน้ำผึ้งได้แต่มองตามรถราคาหลายล้านที่วิ่งออกไป"ข้าวแกรู้จักเขาเหรอ" ด้านข้าวตัง หลายวันมานี้ที่เธอไม่ได้เจอหน้าหล่อๆ ของเขา วันนี้ทำเอาร่างบางในชุดมัธยมปลายถึงกับยิ้มไม่หุบ"รู้สิ ฉันรู้จักเขาดีเลยแหละ" เสียงหวานเอ่ยตอบเพื่อนของเธอ"อ๋อ ที่วันก่อนแกไม่ยอมรับรักไอ้ต้นน้ำ เพราะเขาคนนี้ปะ..." น้ำผึ้งที่เป็นเพื่อนสนิทข้าวตังตั้งแต่สมัยอนุบาล ที่สังเกตเห็นสีหน้าและ
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.7 จูบแรก NC18+
ด้านธีร์ณัฐ ปากบางจิ้มลิ้มที่สัมผัสเข้ากับปากของตน ทั้งสองร่างตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ ด้านข้าวตังให้ตายเถอะนี้เป็นจูบแรกของฉัน ถึงจะเป็นอุบัติเหตุแต่นั้นเธอก็ไม่คิดจะเสียใจ ปากหยักหนาใบหน้าอันหล่อเหลาของคนตรงหน้านั้นน่าลิ้มลองจนยากจะถอย ทั้งที่เธอเป็นคนถอนจูบออกจากเขาได้ แต่นั้นข้าวตังกับไม่คิดจะทำด้านธีร์ณัฐใบหน้าสวยหวานสดใส กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ติดปลายจมูกของตนชวนให้หลงไหล จากที่คิดจะขยับปากออกจากสัมผัสของคนด้านบน แต่การกระทำกับตรงข้าม เรียวลิ้นร้อนกับแทรกเข้าที่โพรงปากของคนตัวเล็กเกินจะหักห้ามใจ เรียวลิ้นร้อนตวัดเข้าโพรงปากของคนตัวเล็กจนห้ามความรู้สึกนี้ไม่ได้ด้านข้างตังที่ถูกเรียวลิ้นร้อนของคนด้านบน ใบหน้าหล่อเหลาใต้ร่างรุกจูบสัมผัสเข้าที่ปากบางของเธออย่างช่ำชองนั้น ข้าวตังเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธแต่กับปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนของคนมากประสบการณ์ นั้นตักตวงความหอมหวานจากปากของเธอ เพราะลึกๆ เธอเองก็ต้องการให้เขานั้นจูบเธอเช่นกัน ด้านธีร์ณัฐที่คิดว่าเด็กสาวนั้นจะปฏิเสธและต่อต้านตนนั้น แต่กับคิดผิด กับเป็นข้าวตังที่ปล่อยให้เขาจูบเธออยู่เช่นนั้นด้านธีร์ณัฐจากที่คิดจะถอนตัว แต่กับถึงขั้นเลยเถิ
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.8 บรรยากาศเป็นใจ
ด้านข้าวตังหลังจากที่ขึ้นขี่หลังผู้ของธีร์แล้วนั้น แขนเรียวเล็กโอบเข้าที่ต้นคอของคนตัวโต"ผู้กองให้ฉันขี่หลังแบบนี้ ไม่หนักเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยที่ข้างหูของคนตัวโต ด้านธีร์ณัฐที่ถูกเด็กดื้อใบหน้าสวยถามเช่นนั้นถึงกับหลุดยิ้มขึ้นมาที่มุมปากหยัก"เมื่อกี้เธอนอนทับตัวฉัน หนักกว่านี้อีก" เสียงเข้มหลุดเอ่ยออกมา ด้านข้าวตังที่ถูกแขวะเช่นนั้นใบหน้าสวยที่ยิ้มกริ่มถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน"ถ้าผู้กองหนักก็เดินสิคะจะได้ถึงรถฉันเร็วๆ" แต่นั้นยิ่งเธอเร่งเขา แต่คนขี้แกล้งกับยิ่งเดินช้า ราวกับว่าเขาไม่ได้หนัก แต่กับอยากให้เธอนั้นขี่หลังแบบนี้นานๆ ซะอีก ทั้งที่ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร แต่มันกับเกิดขึ้นกับเธอ ธีร์ณัฐที่จะหันไปตอบ แต่ในจังหวะนั้นคนที่ต่อปากต่อคำกับโน้มใบหน้าลงมาที่บ่าไหล่ ปากบางจิ้มลิ้ม!! จุ๊บ !! สัมผัสเข้าที่แก้มของคนตัวโตเข้าอย่างเต็มๆ!! อุ้ย...!! ทำให้ร่างสูงที่ขาจะก้าวเดินต่อนั้นถึงกับหยุดชะงัก"วันนี้ฉันโดนเด็กดื้อขโมยทั้งจูบทั้งหอม ถึงสองครั้งติด เธอช่วยตอบฉันหน่อยสิข้าวตังว่าฉันควรจัดการกับเด็กดื้อคนนั้นยังไงดี" ธีร์ณัฐหันมาถามใบหน้าสวยที่อยู่บนหลังของตน ด้านข้าวตังที่ถู
Ler mais
พ่ายรักร้าย EP.9 ข่าวดีและข่าวร้าย
ด้านธีร์ณัฐหลังจากที่ร่างสูงพาข้าวตังขับรถกินลมชมวิวไปได้สักพักแล้วนั้น ร่างสูงก็มาส่งเธอที่บ้าน สร้างความตกอกตกใจให้กับคุณย่าและคุณป้า ที่ผู้กองใบหน้าอันหล่อเหลาขับรถมาส่งหลานสาวสุดที่รัก คำตอบที่ได้ข้าวตังลื่นล้มที่ลำห้วย ธีร์ณัฐบังเอิญเจอเข้าพอดี"ขอบคุณผู้กองมากนะคะ ที่มาส่งข้าวตัง" คุณป้าหญิงวัยห้าสิบปลายๆ เอ่ยกับผู้กองธีร์ณัฐ"ไม่เป็นไรครับ พอดีผมบังเอิญเจอเธอลื่นล้ม เลยพามาส่งนะครับ" ธีร์ณัฐเอ่ยกับป้าของข้าวตัง"ข้าวเดินยังไง ถึงได้เจ็บหนักแบบนี้ลูก" เสียงของคุณย่าเอ่ยกับหลานสาว"ก็ทางมันลื่นนี้คะคุณย่าใครจะไปรู้ว่าตรงนั้นมันลื่น" ข้าวตังเอ่ยตอบขณะที่คุณย่านั้นนวดฝ่าเท้าให้กับเธอ"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" แต่ขณะที่ธีร์ณัฐจะเดินไปขึ้นรถที่จ่าเข้มมารับนั้น"ผู้กองธีร์ ของคุณนะคะที่มาส่งฉัน" ข้าวตังเอ่ยกับเขา ธีร์ณัฐกับไม่ตอบร่างสูงกับพยักหน้าให้กับเธอด้านข้าวตังที่เห็นเช่นนั้น ใบหน้าสวยถึงกับชะงัก เชอะ ต่อหน้าคนอื่น ต่อหน้าลูกน้องไม่รู้จะเก๊กไปถึงไหน แค่ตอบฉันมันยากนักหรือไง ข้าวตังที่ธีร์ณัฐไม่ตอบเมินเฉยต่อเธอ จู่ๆ ฉันกับรู้สึกหงุดหงิดที่เขาไม่ตอบทั้งที่ก่อนหน้านี่เขายังต่อปา
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status