บทที่24

ไม่นานนัก ในห้องนั่งเล่นที่มืดมิดก็มีเสียงที่ชวนให้คนเขินอายดังขึ้น

หลังจากสิ้นสุด เสินหลีก็พิงอยู่ในอ้อมกอดของเหลียงหยวนโจว “ประธานเหลียง คืนนี้คุณเป็นอะไรไปคะ? ดูไม่เหมือนปกติเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

มือของเหลียงหยวนโจวที่กำลังลูบเล่นเส้นผมของเธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่มีอะไร แค่คิดถึงคุณ”

เสินหลีก้มหน้าลง กอดเอวเขาแน่นขึ้น “ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน”

เสียงของผู้หญิงนุ่มนวลและอ่อนโอนยิ่งนัก แต่จู่ๆเหลียงหยวนโจวก็รู้สึกว่าน่าเบื่ออย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรไป

สืออวี๋เป็นฝ่ายถอยออกไปเอง ทั้งที่เขาควรจะรู้สึกสบายใจ แต่ในใจกลับมีความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก

เขาปล่อยเสินหลี ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

สีหน้าของเสินหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือกำผ้าห่มบนโซฟาแน่นโดยไม่รู้ตัว “ประธานเหลียง คืนนี้คุณไม่อยู่พักที่นี่เหรอคะ?”

เหลียงหยวนโจวติดเข็มขัดเสร็จ หันกลับมามองเธอจากมุมสูง “คุณนอนพักเถอะ ถ้ายังไม่สบาย พรุ่งนี้เช้าก็ไม่ต้องมาทำงาน”

“ประธานเหลียง……”

เสินหลีอยากจะรั้งเขาไว้ แต่เหลียงหยวนโจวกลับไม่แม้แต่จะเหลียวแล ผลักประตูออกไปโดยตรง

ไม่นาน ชั้นล่างก็มีเส