تسجيل الدخولمشاركة
7.ไม่มีการแข่งขันที่ยุติธรรมหรอก
تاريخ النشر:
2025-01-03 21:26:14วะ..ว่าไงนะ เจ้าของไร่พูนสุข? เธอมาที่นี่ได้ไม่นานแต่ได้เจอกับเจ้าของไร่ทั้งสองแล้วเหรอเนี่ย..
อลิสาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เธอมองเห็นต้นองุ่นขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางไร่แห่งนี้ นั่นมันต้นองุ่นร้อยปีที่อาจจะมีไหทองของยาย!! หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลยให้ตายเถอะ “รีบเปลี่ยนชุดสิ จะไปส่ง” เขาส่งเสื้อและกระโปรงมาให้เธอ อลิสาขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะว่าเขา..มีเสื้อผ้าผู้หญิงได้ยังไง “ของหลาน พี่สาวออสการ์ไง” “แล้วหนูใส่ได้เหรอคะ หลานพี่จะไม่ว่าหนูใช่ไหม?” “ใส่ๆ ไปเหอะ หากว่าช้ากว่านี้ก็ไม่ต้องใส่อะไรแล้ว แก้ผ้าอยู่ที่นี่แทน” “ใส่ค่ะใส่ ใส่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” เธอรีบคว้าเสื้อผ้าบนมือของเขาก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า และแน่นอน เสื้อผ้าของเด็กมอปลายกับคนอายุเกือบจะสามสิบ.. มันคนละแนวกันเลย กระโปรงสั้นนี่คืออะไรกันเนี่ย? แถมเสื้อยังเป็นเสื้อผูกคอแบบโป๊มาก “ไม่ไหวค่ะ หนูขอยืมเสื้อพี่ได้ไหมคะ เสื้ออันนี้มัน..เกินไปหน่อย” เตลองซ์อมยิ้ม เขาจงใจให้เธอขอยืมเสื้อของเขาอยู่แล้ว เพราะว่าเขารู้ดีว่าเสื้อที่ให้เธอไป เธอจะไม่ยอมใส่มันอย่างแน่นอน “ได้สิ อย่าลืมเอามาคืนด้วยนะ” “ค่ะจะเอามาคืนแน่นอน” เธอจะมาที่นี่อีก เพื่อมาหาเบาะแสเกี่ยวกับไหทองของยาย หลังจากจัดการเรื่องชุดเสร็จแล้ว เขาก็พาเธอขับรถเพื่อมาที่ไร่อุดมรัก “อ่า..เรื่องซาเล้งของพี่แป้น” “ไม่เป็นไรเรื่องนั้นเดี๋ยวพี่จัดการเอง พอดีพี่รวยน่ะ” “.....” หากว่ารวยมากนักก็ขอยืมเงินสักล้านสองล้านได้ไหมคะ..ถึงอยากจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปแต่มันพูดได้ที่ไหนกันล่ะโว้ย!! “ค่ะ หากว่าเป็นแบบนั้นหนูก็ขอบคุณพี่มากนะคะ” พอเรามาถึงท้ายไร่ คนงานบางส่วนก็เริ่มเมากันแล้ว อลิสาเดินไปหาพี่ส้มแป้น และพี่ส้มแป้นก็พาเธอเดินไปแนะนำกับหัวหน้าคนงานต่างๆ ทั้งไร่ของเราและที่ไร่อื่น “เจ้าของงานมาช้านะ..” อลิสาหันไปตามเสียงก็พบกับ..พี่จองชัย อ่า..วันนี้ก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ “อ่า..ขอโทษด้วยนะคะพอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” เธอขี่ซาเล้งตกคลอง จากที่ตั้งใจแต่งตัวสวยมาหาเขา กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธออยู่ในเสื้อยืดสีดำกางเกงสีน้ำเงินเข้มที่เป็นเอวยางยืด ผมที่ตั้งใจไดร์ตรงมาก็ยุ่งจนต้องม้วนๆ เอาไว้ข้างบน เครื่องสำอางที่บรรจงแต่งแต้มมาแบบบางๆ ก็ลบออกจนหมด... ให้ตายเถอะ ตอนนี้เธอกำลังหน้าสดอยู่..ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย เธอควรจะให้คุณเตไปส่งเธอที่บ้านสิ เพื่อที่จะได้มีเวลาจัดการกับตัวเองอีกสักหน่อย “งั้นเหรอ เราไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ” จะ..จริงเหรอ อลิสายกยิ้มที่มุมปากด้วยความเขินอาย “ไม่เจอกันนานเลย เป็นไงบ้างไอ้ชัย งานที่ไร่ไปได้สวยเลยใช่ไหม?" เหมือนว่าเธอจะลืมอะไรบางอย่างไป บางอย่างที่ว่านั่นก็คืองานนี้ไม่ได้มีแค่พี่จองชัยแต่มีคุณเตลองซ์ด้วยนะสิ “แน่นอนอยู่แล้ว ลิสานี่เตลองซ์เป็นเจ้าของไร่พูนสุข..” “ไม่เป็นไรๆ พอดีกูกับน้องรู้จักกันแล้ว แบบสนิทสนมเลยด้วย” ใบหน้าของอลิสามันเปลี่ยนไปในยามที่เธอพูดคุยกับจองชัย และนั่นทำให้เขาไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ผู้หญิงชอบผู้ชายแสนดีอย่างจองชัยสินะ ถึงได้ทำท่าทางเขินอายแบบนั้นออกมาทั้งๆ ที่เขาก็ยืนอยู่แบบนี้ อลิสายกมือขึ้นมาปาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากใบหน้า เขาจะเน้นย้ำความสนิทอะไรขนาดนั้น แล้วบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี่มัน..คืออะไรกัน? จองชัยเลิกคิ้วขึ้นมามองหน้าของอลิสาเมื่อเตลองซ์บอกกับเขาว่าหมอนั่นค่อนข้างสนิทกับเธอมาก ไม่รู้ทำไม ในใจของถึงได้รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย เมื่อเขาได้รับรู้ว่าเตลองซ์สนิทสนมกับอลิสามากกว่าเขา “ลิสาทานอะไรมารึยัง มาทางสิพี่จะพาเราไปกินเนื้อย่างตรงนั้น สมัยเด็กเราชอบกินเนื้อย่างมากเลยนี่” อลิสาส่งยิ้มให้กับพี่จอง เธอพยักหน้าเบาๆ และกำลังคิดว่าจะออกไปจากตรงนี้ดีกว่า เธอไม่สามารถทานทนกับสายตาของพี่เตลองซ์ได้ ให้ตายเถอะนี่แค่วันแรก..เธอจะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากกว่าก็ไม่ได้ด้วยเพราะว่ายังมีภารกิจตามหาไหทองของยายอยู่ ทว่าเมื่ออลิสากำลังจะเดินตามจองชัยออกไป มือของเธอก็ถูกเตลองซ์คว้าเอาไว้ เขาจงใจจับข้อมือของเธอข้างที่ได้รับบาดเจ็บ เพราะต้องการให้อลิสาหันมามองเขา “อะ..โอ้ย!” ความเจ็บปวดแร่นริ้วขึ้นมาตามข้อมือของเธอ เมื่อเขาออกแรงบีบแขนเธอให้มันแน่นมากยิ่งขึ้น “เห็นไหม..พี่บอกเธอแล้วไงว่ามันจะเจ็บ บอกให้ไปโรงพยาบาลก็ไม่เชื่อ แล้วคืนนี้จะนอนทนปวดไหวเหรอ..” เตลองซ์ฉุดรั้งร่างกายของอลิสาให้เข้ามาอยู่ในอ้มแขนของเขาก่อนที่เขาจะจุมพิตลงไปบนหน้าผากของเธอเบาๆ โดยที่สายตาของเขา จ้องมองอยู่บนใบหน้าของจองชัย มือของจองชัยกำแน่น เขาละสายตาจากอลิสาและเตลองซ์เพื่อหันไปมองทางอื่น เราเป็นเพื่อนกันมานานและเขารู้ว่าคนแบบเตลองซ์ หมอนี่ไม่มีทางแข่งกันแบบยุติธรรมอยู่แล้ว ตอนแรกเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าเตลองซ์มันจะต้องชอบอลิสาแน่ๆ หรือไม่หมอนั่นแค่ต้องการเอาชนะเขา เพราะคุณตารุ่งของเขา และปู่สุขของเตลองซ์ต่างก็อยากจะเกี่ยวดองกับคุณยายอุดม อลิสารู้สึกได้เลยว่าใบหน้าของเธอมันจะต้องแดงมากแน่นๆ เพราะว่าจมูกของเธอในยามนี้มันฝังลงไปในอกแกร่งของเขา.. กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงมันยิ่งทำให้เธอใจสั่น “หวังว่าวันนี้คงจะไม่ได้กลิ่นข้าวมันไก่แล้วนะ..” “มะ..ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” “ไม่ใช่แบบนั้นอะไรก็เมื่อวันก่อน เธอยังบอกว่าพี่น่ากินเหมือนข้าวมันไก่เลย...แล้วพอได้ลองกินอร่อยแบบที่คิดไหมล่ะ?” อลิสาเลือกที่จะผลักเขาออกไป คราวนี้เตลองซ์ยอมปล่อยมือออกจากร่างกายของเธออย่างว่าง่าย พอได้เห็นใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีแดงไปถึงใบหูของเธอแล้ว บอกตามตรงว่าเขารู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังเดินนำจองชัยสักสามสี่ก้าวไปแล้ว อลิสาหอบหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติของตัวเอง ในระหว่างที่เธอกำลังตามหาเสียงของเธออยู่ มือของพี่จองก็ยื่นมือมาจับแขนของเธอเอาไว้เบาๆ รอยแผลนั่นมีเลือดซึมออกมาจากการถูกบีบเมื่อครู่..แล้วจองชัยเลือกที่จะใช้ริมฝีปากของเขาเป่าไปเบาๆ บนแผลของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมามองสบตาเธอก่อนจะแลบลิ้นออกมาเพื่อเลียลงไปบนรอยเลือดที่ไหลซึมอยู่อย่างช้าๆ
أحدث فصل
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 32.ห้ามคืนคำ (จบ)
“พูดก็พูดเถอะ เรื่องของแกมันเหมือนกับในละครหลังข่าวเลยวะลิสา” สกายพูดพร้อมกับหมุนตัวของลิสาเบาๆ เพราะตรวจดูความเรียบร้อย วันนี้เพื่อนของเธอสวยมากกว่าทุกวันเลย อลิสาอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กระโปรงยาวฟูฟ่อง ที่บนเรือนผมสวมมงกุฎดอกไม้เอาไว้ ส่วนที่มือก็ถือช่อดอกไม้เล็กๆ ไว้ด้วย “นั่นสินะ บางทีเราก็คิดนะว่าเหมือนเราเกิดมาเพื่อแต่งงานกับพี่เตเลย..” โรงแรมของเธอสร้างเสร็จก่อนปีใหม่สองเดือน แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเพจของโรงแรมเปิดตัวก็มียอดจองเข้าพักยาวจนถึงปีหน้าเลย อาจจะเพราะผู้คนโหยหาธรรมชาติ อีกทั้งพี่ไคโรยังมีความสามารถในการสร้างโรงแรมของเราออกมาได้เหมือนกับอยู่ที่อิตาลีจริงๆ เลย เรื่องนั้นต้องยกความดีความชอบให้เขา และเรื่องฤกษ์แต่งงานก็เป็นพี่ไคโรเหมือนเดิมที่หาวันที่ดีที่สุดแบบที่เร็วที่สุดตามความต้องการของพี่เตลองซ์ได้ “พรหมลิขิตสุดๆ ไปเลย” สกายพูดพร้อมกับจับมือของอลิสาเอาไว้ “ขอให้แกมีความสุขมากๆ นะ” ส่วนอีกด้านเป็นพี่อาร์มที่เข้าไปแสดงความยินดีกับเตลองซ์ “ให้ตายเหอะ นี่อย่าบอกนะว่าได้แต่งงานกันเพราะกู เหลือเชื่อจริงๆ เลย” เตลองซ์หัวเราะ เขาตบไหล่ของอาร์มเบ
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 31.โชคชะตา NC
ร่างกายของเรากอดก่ายกันอย่างแนบชิดกระทั่งไม่มีช่องว่างของอากาศแทรกผ่าน ฝ่ามือของเขาบีบเคล้นความนุ่มนิ่มทั้งสองข้างที่ชวนให้หลงใหลจนมันปริออกมาตามง่ามนิ้ว ปลายยอดสั่นระริกถูกเคล้นคลึงจากฝ่ามือของเขา สลับกับการใช้ปลายนิ้วบี้ลงไป.. “อา..” ช่องทางด้านล่างร้อนผ่าวเต้นตุบๆ ดูเหมือนจะยั่วเย้าปลายนิ้วที่กำลังสอดลึกเข้าไปด้านใน ชั่วพริบตาเมื่อถูกปลุกเร้าทั้งด้านบนด้านล่างพร้อมๆ กัน ร่างกายของเธอก็สั่นกระตุกเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องครางที่ดังสนั่น “ชอบให้ใช้นิ้วขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่า..คิดถึงพี่จนทนไม่ไหว” เขาหมุนตัวเพื่อให้เธอหันหน้ามามองเขา เตลองซ์รูดรั้งแก่นกายขึ้นลงเบาๆ ก่อนจะกดสะโพกของอลิสาลงไป.. “อะ..อึ่ก” เขาไม่ยินยอมให้เธอได้พักแม้เพียงเสี้ยวนาที ฝ่ามือหนาใหญ่กำลังลูบไล้ไปตามสีข้าง ส่วนใบหน้าของเขาก็ฝังลงไปบนเนินเนื้อนุ่มนิ่มก่อนจะออกแรงดูดดึงมันเบาๆ ความตื่นตัวร้อนผ่าวเบียดแทรกเข้ามาช้าๆ แล้วฝังลึกเข้ามาในกายเรื่อยๆ จนสุดท้าย ร่างกายกำลังถูกเติมเต็มอีกครั้งหลังจากที่เธอพึ่งจะเสร็จสมไป ความรู้สึกต่างๆ ยิ่งไวต่อสัมผัสมากกว่าครั้งไหนๆ อลิสาบดเบียดสะโพกลงไปยังแท่งร้อนเผาก่อ
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 30.พูดเล่นที่ไหน
อลิสามองแผ่นหลังของพี่จองชัยและคุณเบลินดาที่เดินเคียงข้างกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มหวังว่าคำพูดของเธอมันจะสามารถสะเทือนกำแพงในใจของพี่จองชัยได้ไม่มากก็น้อยทะเลาะกันแทบเป็นแทบตายเพราะต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งๆ ที่ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนผิด ถ้ายอมหันหน้ามาคุยกันตั้งนานก็คงไม่ต้องทะเลาะกันยาวนานมากขนาดนี้“กลับบ้านกันเถอะครับ พี่ง่วงแล้ว”“ที่นี่บ้านลิสาค่ะ จะกลับไปไหนได้อีก”เตลองซ์หน้ามุ่ย“งั้นขึ้นห้องกันเถอะครับ..เมียจ๋า ไม่ว่าจะยังไงคืนนี้พี่ไม่ยอมนอนคนเดียวแน่นอน พี่นอนคนเดียวมาหลายคืนแล้วนะ เมื่อวานลิสาก็อ้างว่าติดงาน เดี๋ยวนี้ติดงานมากกว่าพี่อีกเหรอครับ”จะว่าไป..เธอไม่ได้ไปอยู่กับเขานานแล้วเหมือนกัน“ก็ได้ค่ะ รอก่อนนะคะ เดี๋ยวลิสาช่วยไฉไลเก็บจานก่อน”“ได้เลยครับ เพื่อเมียนานแค่ไหนก็รอ”อลิสาหันหน้ามาหาเตลองซ์ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาหาเขาแล้วหอมแก้มเขาเบาๆ“ไปนั่งรอตรงนั้นเลยค่ะ”เธอชี้ไปที่เก้าอี้เพื่อให้เขาไปนั่งรอดีกว่ามายืนรอแบบนี้ เตลองซ์ยกมือขึ้นมาถูแก้มเบาๆ ตรงที่ลิสาพึ่งจะจุมพิตไปเมื่อครู่ ใบหน้าของเขาในตอนนี้คงกำลังยิ้มอยู่สินะ เขารู้สึกร้อนไปทั่วทั้งหน้าเลยอลิสาไม่ได้
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 29.ไม่ปล่อยมือ
จองชัยจับมือของเบลินดาเอาไว้“วันนี้พอเท่านี้เถอะครับ เรากลับกันเถอะ”เมื่อจองชัยพูดจบเขาก็จูงมือของเบลินดาออกไปจากที่นี่“ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นตัวต้นเรื่องแท้ๆ มาทำท่าเหมือนรู้สึกผิดงั้นเหรอไอ้จอง ทุเรศฉิบหายเลยว่ะ”จองชัยหันหลังกลับมามองหน้าของเตลองซ์“เออ กูมันทุเรศ แล้วยังไงล่ะ? หากว่ามึงมั่นใจในความรักของมึงทำไมจะต้องกลัว..”เตลองซ์ทำท่าจะถลาเข้าไปหาจองชัยแต่อลิสาเอาตัวเข้ามาขวางไว้ เธอมองหน้าเตลองซ์ด้วยสายตาโกรธเคืองเล็กน้อย“ไปขอโทษคุณเบลินดาแบบตั้งใจมากกว่านี้ค่ะ”อลิสาชี้นิ้วไปที่คุณเบลินดาเพื่อให้เตลองซ์ไปขอโทษเธอ ทว่าเตลองซ์กลับขมวดคิ้วมองหน้าของอลิสา“ลิสา..นี่พี่เป็นคนผิดงั้นเหรอ?”“หากถามลิสาก็ผิดทั้งคู่นั้นแหละ เพราะอย่างนั้นพี่เตไปขอโทษของลินดา หลังจากนั้นคุณลินดาก็ขอโทษพี่เตนะคะ ไม่เหนื่อยงั้นเหรอ โกรธแค้นกันมาเป็นสิบๆ ปีแบบนี้ ให้มันพอแค่นี้และหลังจากนี้ไปก็สนใจแค่ความสุขของตัวเองเถอะค่ะ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องการแก้แค้นหรือว่าอะไรแล้ว..นับจากนี้ไปใครมีความสุขมากกว่าคนนั้นชนะค่ะ”เตลองซ์เม้มปากเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปหาเบลินดาที่กำลังทำท่าจะร้องไห้ออกมา“ผม..ขอโทษครับ หวังว่
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 28.เราน่ะไม่เคยรักกันเลย
เบลินดากำมือแน่นเมื่อเธอมองเห็นคุณปู่สุขมองหน้าของอลิสา สายตาเอ็นดูแบบนั้นในตอนที่เธอเป็นแฟนกับเตลองซ์ เธอไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้งเดียว“ผมได้ข่าวมาว่าหุ้นส่วนอีกคนเป็นคนที่อลิสาแอบชอบมาตั้งแต่สมัยมหาลัย..แต่เธอไม่เคยบอกกล่าวความในใจออกไปเลย”เบลินดาส่งเสียงร้องเหอะออกมา“พึ่งรู้ว่านายเองก็มีประโยชน์เหมือนกันนะจองชัย อย่าบอกนะว่าที่นายทุ่มเทช่วยพี่ทำลายเต เพราะว่านายชอบอลิสา?”ความรู้สึกในใจมันขุ่นมัวไปหมดจนไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจนหรือเต็มปากได้ ว่าตกลงแล้วเขารู้สึกอย่างไรกับอลิสากันแน่รักเธอ หรือว่าต้องการเธอมาเพื่อจะให้คุณตาภูมิใจในตัวเขา“แต่นายจะรู้สึกยังไงมันไม่สำคัญหรอกนะจองชัย เพราะว่าพี่จะทำลายความรักครั้งนี้ของเตลองซ์เอง จะทำทุกทางเพื่อไม่ให้หมอนั่นมีความสุขกับคนรักเหมือนกับที่มันทำกับพี่”อลิสาเดินไปดูปลาก็พบว่ามันถูกเผาจนได้ที่แล้ว เธอใช้กรรไกรตัดหนังออกเบาๆ เพื่อให้ง่ายต่อการทานแล้วใช้ให้คนยกปลาเผาไปให้คุณตาและคุณยายที่อยู่บนบ้าน“น่าทานสุดๆ เลยพี่ลิสา พี่ทำกับข้าวเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”ไฉไลพูดพร้อมกับทำจมูกขยับไปมาเพื่อสุดดมกลิ่นปลาเผาที่หอมฟุ้งไปทั่วไร่“ไม่ขนาด
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 27.มั่นคง
สายลมในยามเย็นพัดผ่านใบหน้าของคุณยายอุดมไป คุณยายหันไปมองหน้าของคนที่คุณยายรักจนสุดหัวใจครั้งหนึ่งเราเคยจะหนีตามกันไป หนีไปจากที่นี่เพื่อให้ได้ใช้ชีวิตในฐานะของคนรักแต่ทว่าที่บ้านของคุณยายไม่มีใครอีกแล้ว หากว่าคุณยายหนีไปคุณแม่ของคุณยายก็จะต้องอยู่คนเดียวเพราะอย่างนั้นคุณยายจำต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงคอเพื่อแต่งงานกับคุณตาเสริมส่วนคุณปู่สุขก็ต้องกลับไปแต่งงานกับคนที่ทางครอบครัวบอกว่าดี..ย่ารตีเป็นผู้หญิงที่ดีสำหรับครอบครัวของคุณปู่สุข แต่ไม่ได้ดีสำหรับคุณปู่เลยเมื่อคลอดลูกคนแรกเราก็หย่ากันในทัน หลังจากนั้นคุณปู่ก็เลี้ยงลูกมาโดยลำพังและพอมีเตลองซ์ ปู่ก็อยู่กับเตลองซ์สองคนเพราะเจ้าลูกชายตัวดีไปอยู่กับแม่ของมันส่วนคุณยายอุดม ลูกสาวของยายคลอดอลิสาทิ้งไว้ให้ก่อนที่จะหนีไปกับผู้ชาย หลังจากนั้นอีกสิบปีคุณตาก็เสียชีวิตคุณยายไม่โกรธเคืองลูกสาวเลย เพราะว่าอลิสาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดของคุณยาย เด็กน้อยที่มีรอยยิ้มเจิดจ้าราวกับแสงของดวงตะวันเหมือนกับว่าหน้าที่สุดท้ายของคุณปู่สุขและคุณยายอุดมคือการส่งหลานให้ถึงฝั่งฝัน..“ได้สิ หากว่าพี่ต้องการให้ฉันไปอยู่ด้วย ฉันก็จะไปอยู่กับพี่..จะไปสร้างภา
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 5.ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
อลิสารวบผมเอาไว้ด้านหลังเพื่อมัดเป็นหางม้า เธอแต่งหน้าอ่อนๆ แบบที่ไม่ให้คนอื่นจับโปะได้ว่าแต่งหน้า ส่วนเสื้อ สวมเดรสไม่น่าจะดีเพราะว่านี่คืองานเลี้ยงต้อนรับที่จัดขึ้นมาในไร่..ต้องแต่งตัวให้ไม่มากไป ไม่น้อยไป..ไม่มากไป ไม่น้อยไปแล้วมันจะต้องแต่งแบบไหนกัน?สุดท้ายอลิสาสวมเสื้อครอปสีดำเอาไว้ด้านใน แล
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 4.คนแก่ที่ชอบทะเลาะกัน
“อย่าเดินข้ามไปนะครับ สะพานมันเก่าแล้ว”อลิสาหันไปตามเสียงก็พบกับเจ้าของใบหน้าที่ทำเอาเธออึ้งไปเลย นี่คนงานไร่ของเราหล่อขนาดนี้เลยงั้นเรอะ“อะ..เอ่อ ขอบคุณค่ะ”เขาส่งยิ้มให้เธอเมื่อเขามองเห็นใบหน้าที่เงอะงะของเธอ ทว่ารอยยิ้มนั้นมันคุ้นตาอย่างน่าประหลาด เหมือนกับรอยยิ้มแสนหวานในความทรงจำพี่ชายที่แก้
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 3.ถังแตกของจริง
รุ่งเช้าเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว อลิสาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เธอคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วแต่พอเดินออกมาที่ด้านนอกกลับพบยายที่กำลังนั่งดูข่าวเช้าอยู่พร้อมกับแก้วนมอุ่นๆอลิสาเดินไปหายายพร้อมกับนั่งลงข้างๆ เก้าอี้แล้วโอบกอดยายเอาไว้“ตื่นแล้วเหรอ ตื่นสายนะเราน่ะ ตื่นสายแบบนี้จะทำงานที่นี่ได้ยังไงกัน ส้ม
คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ?? 2.กลับบ้าน
อลิสาไม่ค่อยเข้าใจโชคชะตาของตัวเองเท่าไหร่นัก เธอเป็นถึงดาวคณะในตอนเรียน เป็นผู้หญิงที่มีคนตามจีบเยอะแยะ ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงได้ไม่เคยมองใครมาก่อนเลย สายตาของเธอมองที่เขาเพียงคนเดียวมาโดยตลอด..มั่นคงในความรักแต่กลับขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกเขาว่าเธอแอบชอบเขามาเนิ่นนานหลายปีมากขนาดนี้อลิสาปรือตาขึ้นมาม
قد تعجبك أيضًا
ม่านหมอก
นิยายของเนม121.8K وجهات النظرในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ70.5K وجهات النظرท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น642.8K وجهات النظرประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89162.8K وجهات النظرWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie63 وجهات النظرขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน73 وجهات النظرเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา215 وجهات النظرครามคนเลว
ทิพยเวช104 وجهات النظر
