บทที่ 3

เจ้าสาวไม่เคยรู้จักเจ้าบ่าวจริง ๆ การแต่งงานเป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ ฝ่ายหญิงมีทรัพย์สินมาก ส่วนฐานะของฝ่ายชายยังไม่ชัดเจน

นี่ยังไม่นับว่าคนที่นั่งอยู่ในเกี้ยวเวลานี้ไม่ใช่หญิงสาวที่พวกเขาตกลงรับเข้าตระกูลแต่แรก

ความปวดขมับกลับมาเล็กน้อย นางหลับตาลง เห็นภาพหลินเจิ้งถังยืนอยู่หน้าเรือนในความทรงจำ ชายผู้นั้นพยายามยิ้มขณะกำชับให้บุตรสาวรู้จักอดทนเมื่อไปอยู่บ้านสามี แต่พอถึงเวลาส่งขึ้นเกี้ยวกลับจับมือนางไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ

อย่างน้อยหลินลี่ชาก็ยังมีบ้านให้กลับ ความคิดนั้นช่วยให้หัวใจที่เต้นสับสนสงบลงได้บ้าง ม่านอวี้ค่อย ๆ สวมผ้าคลุมหน้ากลับดังเดิม

“ชิงเถา หากถึงจวนแล้วมีใครต้องการรับหีบไปโดยไม่ตรวจบัญชี เจ้าเรียกผู้ดูแลหลิวทันที”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วอย่าอยู่ห่างข้า”

คราวนี้เด็กสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ความเร็วของขบวนเริ่มลดลง เสียงอวยพรริมถนนดังหนาแน่นขึ้น ก่อนเกี้ยวจะหยุดสนิท ม่านอวี้ตั้งตัวรับแรงกระเทือน มือทั้งสองวางประสานบนตัก

ถึงแล้ว…เสียงเครื่องดนตรียังคงบรรเลงต่อ แต่หลังจากนั้นกลับไม่มีผู้ใดเข้ามาใกล้เกี้ยว นางได้ยินคนด้านนอกขยับตัว ตามด้วยเสียงกระซิบที่พยายามกดให้เบาลง นางรอ... น้ำหนักของเครื่องประดับเริ่มกดจนต้นคอเมื่อย ทว่าพื้นไม้หน้าเกี้ยวก็ยังเงียบ ไม่มีเสียงฝีเท้าของคนที่ควรมารับเจ้าสาว

“เหตุใดยังไม่เชิญลง” เสียงผู้ดูแลหลิวดังขึ้นจากด้านหลัง

“รอสักครู่ ผู้ดูแลจวนกำลังเข้าไปแจ้งแล้ว”

“ขบวนมาถึงตามฤกษ์ที่กำหนด เหตุใดจึงเพิ่งเข้าไปแจ้ง”

เสียงพูดคุยรอบข้างเบาลงอีก ม่านอวี้รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป แม้มองไม่เห็นใบหน้าผู้คนด้านนอก นางขยับนิ้วซึ่งกำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัวให้คลายออก

“ชิงเถา”

สาวใช้เข้ามาชิดหน้าต่างเกี้ยวทันที

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

“ถึงจวนเซียวแล้วใช่หรือไม่”

“ถึงแล้วเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าบ่าวล่ะ”

ชิงเถาเงียบไปนานกว่าทุกครั้ง ก่อนตอบด้วยเสียงเบาจนแทบกลืนหายไปกับดนตรี

“คุณชายใหญ่ยังไม่ออกมารับเจ้าค่ะ”

สะใภ้ที่ไม่มีใครยินดี

“คุณชายใหญ่ยังไม่ออกมารับเจ้าค่ะ”

ลี่ชานั่งนิ่งอยู่หลังผ้าคลุมหน้า ปลายนิ้วซึ่งวางบนตักเย็นลงเล็กน้อย นางแยกไม่ออกว่าความอึดอัดในอกเป็นความรู้สึกของตน หรือเป็นสิ่งที่หลงเหลือจากเจ้าของร่างเดิม

หญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง จากบ้านที่คุ้นเคยมาอยู่หน้าเรือนของคนแปลกหน้า แต่คนที่ควรออกมาต้อนรับกลับปล่อยให้นางรออยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน

หากเป็นหลินลี่ชาคนเดิม เวลานี้คงเริ่มคิดว่าตนทำสิ่งใดผิด

เฉินม่านอวี้กลับอยากรู้ว่าเขาติดธุระจำเป็น หรือจงใจแสดงให้เห็นตั้งแต่หน้าประตูว่านางมีความสำคัญเพียงใด

“ผู้ดูแลจวนว่าอย่างไร”

“บอกว่ากำลังไปตามเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็รออีกสักครู่”

ชิงเถามองลอดช่องม่านเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณหนูไม่โกรธหรือเจ้าคะ”

“โกรธแล้วทำให้เขาออกมาเร็วขึ้นหรือไม่”

เด็กสาวส่ายหน้า

“ถ้าเช่นนั้นช่วยดูให้ข้าหน่อยว่า หีบสินเดิมยังอยู่ครบหรือไม่”

ชิงเถารีบหันไปมอง ก่อนตอบว่าผู้ดูแลหลิวยังยืนเฝ้าขบวนอยู่ด้านหลัง ลี่ชาจึงพยักหน้าและปล่อยให้ม่านปิดลงตามเดิม

บทที่ 3

เสียงเครื่องดนตรีซึ่งบรรเลงต่อเนื่องมานานเริ่มขาดช่วง คนเป่าเครื่องเป่าต้องหยุดพักหายใจ ส่วนคนตีกลองเหลือบมองประตูจวนเป็นระยะ แขกที่ยืนรออยู่หน้าบ้านเริ่มจับกลุ่มกระซิบ

“เจ้าสาวมาถึงแล้ว เหตุใดเจ้าบ่าวยังไม่ออกมา”

“หรือว่าฤกษ์ยังไม่ถึง”

“ขบวนมาช้ากว่าฤกษ์เสียที่ไหน ข้ายืนดูมาตั้งแต่ต้น”

ผู้ดูแลหลิวได้ยินคำเหล่านั้น ใบหน้าซึ่งเคยยิ้มแย้มค่อย ๆ เคร่งขรึมลง เขาขยับเข้าไปหาชายวัยกลางคนในชุดผู้ดูแลจวนอีกครั้ง

“รบกวนท่านเข้าไปเรียนคุณชายใหญ่ด้วย หากมีเหตุขัดข้องประการใด อย่างน้อยควรออกมาแจ้งกัน”

“เชิญท่านใจเย็นก่อน ข้าจะไปดูอีกครั้ง”

ชายผู้นั้นหันกลับเข้าจวนแทบจะทันที

คราวนี้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็เคลื่อนออกมาจากประตูใหญ่ พร้อมเสียงคนกล่าวเรียกคุณชายใหญ่ดังขึ้นโดยรอบ

เซียวเยี่ยนโจวหยุดอยู่หน้าบันได

ชุดเจ้าบ่าวสีแดงขับให้ใบหน้าคมคายดูโดดเด่น ทว่าแววตาของเขาไม่มีความเบิกบานอย่างคนในวันมงคล ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ขณะสายตากวาดผ่านขบวนหีบซึ่งทอดยาวอยู่บนถนน

เมื่อครู่มารดาเรียกเขาไปพูดถึงการต้อนรับญาติผู้ใหญ่จนล่วงเวลา พอผู้ดูแลเข้ามาแจ้งว่าเกี้ยวเจ้าสาวมาถึงแล้ว เขาจึงเพิ่งรู้ว่าขบวนรออยู่ด้านนอกระยะหนึ่ง

เขาไม่พอใจการแต่งงานครั้งนี้ แต่ก็ไม่เคยคิดให้เจ้าสาวต้องยืนรอหน้าจวน

“เหตุใดไม่แจ้งข้าให้เร็วกว่านี้”

ผู้ดูแลก้มหน้าลง

“ข้าน้อยให้คนเข้าไปเรียนแล้วขอรับ คงคลาดกันระหว่างทาง”

เยี่ยนโจวมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนเดินลงบันได เสียงดนตรีกลับมาบรรเลงพร้อมกันอีกครั้ง แม่สื่อรีบเข้าประจำที่ด้วยสีหน้าราวกับทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นตั้งแต่ต้น