Todos os capítulos de คุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตื่นอีกที ข้าก็เป็นเจ้าสาวตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พร่าเลือนเป็นครั้งที่สามเฉินม่านอวี้ยกมือกดหัวคิ้ว ก่อนเลื่อนเอกสารกลับไปตรวจรายการเดิมอีกครั้ง เงินลงทุนก้อนใหญ่กำลังจะถูกนำเข้าที่ประชุมในเช้าวันพรุ่งนี้ แต่สมมติฐานรายได้ของโครงการกลับสูงเกินกว่าข้อมูลตลาดที่ฝ่ายวิจัยส่งมา หากปล่อยรายงานฉบับนี้ผ่านไปโดยไม่ทักท้วง ความเสียหายคงไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวเลขในตารางหญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอบอกเวลาเกือบตีสอง ใต้เวลามีข้อความจากมารดาค้างอยู่‘ทำงานเสร็จหรือยัง อย่าลืมกินข้าว’ม่านอวี้มองกล่องอาหารที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟ ข้าวเย็นชืดไปนานแล้ว ส่วนกาแฟแก้วที่สามเหลือเพียงคราบสีน้ำตาลติดก้นถ้วยเธอพิมพ์ตอบว่าใกล้เสร็จแล้ว แต่ยังไม่ทันส่ง สายเรียกเข้าจากหัวหน้าโครงการก็ปรากฏขึ้นเสียก่อน“ตรวจถึงไหนแล้วม่านอวี้ ทางกรรมการอยากได้ข้อสรุปก่อนแปดโมง”“ฉันพบปัญหาในประมาณการรายได้ค่ะ ต้องแก้สมมติฐานอย่างน้อยสองส่วน และควรเพิ่มกรณีที่ยอดขายต่ำกว่าเป้าเข้าไปด้วย”“เอาตัวเลขเดิมเข้าประชุมก่อนได้ไหม แล้วค่อยชี้แจงความเสี่ยงภายหลัง”ม่านอวี้หลับตาลงชั่วครู่“ถ้าข้อสรุปตั้งอยู่บนตัวเลขที่เราเองก็ไม่เชื

เจ้าสาวไม่เคยรู้จักเจ้าบ่าวจริง ๆ การแต่งงานเป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ ฝ่ายหญิงมีทรัพย์สินมาก ส่วนฐานะของฝ่ายชายยังไม่ชัดเจนนี่ยังไม่นับว่าคนที่นั่งอยู่ในเกี้ยวเวลานี้ไม่ใช่หญิงสาวที่พวกเขาตกลงรับเข้าตระกูลแต่แรกความปวดขมับกลับมาเล็กน้อย นางหลับตาลง เห็นภาพหลินเจิ้งถังยืนอยู่หน้าเรือนในความทรงจำ ชายผู้นั้นพยายามยิ้มขณะกำชับให้บุตรสาวรู้จักอดทนเมื่อไปอยู่บ้านสามี แต่พอถึงเวลาส่งขึ้นเกี้ยวกลับจับมือนางไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อยง่าย ๆอย่างน้อยหลินลี่ชาก็ยังมีบ้านให้กลับ ความคิดนั้นช่วยให้หัวใจที่เต้นสับสนสงบลงได้บ้าง ม่านอวี้ค่อย ๆ สวมผ้าคลุมหน้ากลับดังเดิม“ชิงเถา หากถึงจวนแล้วมีใครต้องการรับหีบไปโดยไม่ตรวจบัญชี เจ้าเรียกผู้ดูแลหลิวทันที”“เจ้าค่ะ”“แล้วอย่าอยู่ห่างข้า”คราวนี้เด็กสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ความเร็วของขบวนเริ่มลดลง เสียงอวยพรริมถนนดังหนาแน่นขึ้น ก่อนเกี้ยวจะหยุดสนิท ม่านอวี้ตั้งตัวรับแรงกระเทือน มือทั้งสองวางประสานบนตักถึงแล้ว…เสียงเครื่องดนตรียังคงบรรเลงต่อ แต่หลังจากนั้นกลับไม่มีผู้ใดเข้ามาใกล้เกี้ยว นางได้ยินคนด้านนอกขยับตัว ตามด้วยเสียงกระ

ลี่ชาไม่ได้กล่าวอะไรอีก นางยอมให้แม่สื่อจัดสายผ้าแดงสำหรับพิธีส่งเข้ามาในมือ ก่อนก้าวตามชายหนุ่มไปช้า ๆระหว่างเดินขึ้นบันได เยี่ยนโจวลดฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่านางต้องยกชายกระโปรง ชายเสื้อของเขาไหวผ่านแนวสายตาใต้ผ้าคลุมอยู่เป็นระยะนางจึงพอมองเห็นว่าเขารออยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียวอย่างน้อยคนผู้นี้ก็ยังฟังเหตุผลแต่การฟังเหตุผลเรื่องรับของหนึ่งครั้งยังบอกอะไรไม่ได้มาก นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามองการแต่งงานครั้งนี้อย่างไรเมื่อผ่านประตูใหญ่ เสียงพูดคุยภายในจวนชัดขึ้น แขกบางคนกล่าวชมชุดเจ้าสาว บางคนสนใจจำนวนสินเดิมมากกว่าคู่บ่าวสาวเสียอีกลี่ชาพยายามเก็บรายละเอียดผ่านเสียงจวนนี้มีแขกมาก คนรับใช้เดินกันขวักไขว่ แต่ผู้ต้อนรับกลับดูรีบร้อนราวกับไม่ได้ตกลงหน้าที่ไว้ก่อน นางได้ยินหญิงรับใช้คนหนึ่งถามว่าจะนำหีบไปเรือนใด ก่อนอีกคนตอบให้ยกตามผู้ดูแลไปคำสั่งของเยี่ยนโจวจึงช่วยได้มากกว่าที่เขาอาจคิด“ท่านย่าเจ้าบ่าวรออยู่ด้านในแล้ว ขอเชิญคุณชายไปรับผู้ใหญ่ก่อนเจ้าค่ะ”แม่สื่ออีกคนเดินเข้ามากล่าว เยี่ยนโจวส่งปลายสายผ้าในมือให้คนดูแลพิธี ก่อนหันมาทางเจ้าสาว“รออยู่ตรงนี้ก่อน”“ได้”คำตอบสั้นและชัดทำ

เยี่ยนโจวไม่พูดต่อ เขากระชับปลายผ้าแดงในมือแล้วหันกลับไปด้านหน้าบนเก้าอี้ประธาน เซียวจิ่งเหวินนั่งตัวตรงอยู่ข้างภรรยา ใบหน้าอดีตขุนนางยังมีเค้าคมเข้ม แม้สุขภาพช่วงหลังทำให้ดูอ่อนล้ากว่าเดิม เมื่อเห็นว่าทุกคนพร้อม เขาจึงพยักหน้าให้ผู้ดำเนินพิธีเสียงขานเริ่มต้นดังขึ้นลี่ชาค่อย ๆ เคลื่อนไหวตามคำบอกของแม่สื่อ ทุกครั้งที่ก้มตัว เครื่องประดับบนศีรษะจะดึงรั้งจนต้นคอตึง แต่สิ่งที่ทำให้นางอึดอัดกว่ากลับเป็นความรู้สึกว่า กำลังทำพิธีผูกชีวิตกับชายคนหนึ่งทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรเมื่อหันไปคำนับกัน นางเห็นชายเสื้อแดงของเยี่ยนโจวหยุดอยู่ตรงหน้าลี่ชาก้มลงช้า ๆชายหนุ่มทำเช่นเดียวกันอย่างถูกต้อง ไม่มีท่าทีล้อเล่นหรือจงใจให้นางขายหน้า ทว่าเมื่อกลับมายืนตรง เขาก็ถอยห่างออกไปตามเดิมเสียงแสดงความยินดีดังขึ้นรอบโถงยังไม่ทันพ้นช่วงถวายคำนับผู้ใหญ่ ลี่ชาก็ได้ยินเสียงสตรีจากด้านข้าง“นับว่าเจิ้งถังส่งบุตรสาวมาได้ถูกบ้านจริง ๆ ต่อไปมีลูกหลานเป็นขุนนาง คงไม่ต้องเหนื่อยนับเงินอยู่หลังร้านแล้ว”มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ตามมา“แม่ค้าแต่งเข้าบ้านขุนนาง ย่อมเป็นวาสนาของนาง”ชิงเถาซึ่งยืนเยื้องอยู่ด้านหลังชะงั

คำตอบของนางไม่มีการประชด ไม่มีแม้แต่ร่องรอยผิดหวังอย่างที่เขาคิดว่าจะเห็นกลับเป็นเขาเองที่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างประหลาด“เจ้าเข้าใจอะไร”“ท่านทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ ส่วนข้าก็แต่งตามคำตัดสินใจของท่านพ่อ ไม่มีใครได้เลือกจากความรู้สึกของตนเอง”ลี่ชาเลื่อนจอกสุราซึ่งขวางอยู่ไปด้านข้าง“ข้าจึงเสนอให้เราใช้เวลาหกเดือนอยู่ร่วมกันในนามสามีภรรยา เมื่อครบกำหนดแล้วค่อยแยกทางด้วยความยินยอม”เยี่ยนโจวมองนางอย่างเคร่งขรึม“เหตุใดต้องหกเดือน”“หากแยกทางในวันนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายย่อมไม่ยอมฟัง แขกยังอยู่เต็มจวนด้วยซ้ำ ข้าต้องการเวลาจัดการเรื่องที่อยู่และกิจการของตน ท่านเองก็มีเรื่องงานที่กำลังเตรียมตัว เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างวุ่นวายในคืนเดียว”นางคิดเรื่องนี้มาระหว่างรอเขาทันทีที่เกิดความสงสัยว่าการแต่งงานอาจเกี่ยวข้องกับเงิน นางก็รู้ว่าต้องเตรียมทางออก แต่การเดินออกจากจวนในชุดเจ้าสาวโดยไม่มีข้อตกลงใดย่อมสร้างปัญหาตามมาอีกมากเวลาหกเดือนอาจไม่ทำให้นางเข้าใจโลกนี้ทั้งหมด อย่างน้อยก็เพียงพอให้เริ่มยืนได้ด้วยตนเอง“ระหว่างนั้น ข้าจะรักษามารยาทต่อครอบครัวท่าน ไม่ทำให้ท่านเสียหน้าต่อหน้าผู