บทที่ 4

“คุณชาย เชิญรับเจ้าสาวเจ้าค่ะ”

ลี่ชาได้ยินเสียงฝีเท้าหยุดลงใกล้เกี้ยว

ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีคำอธิบาย มีเพียงเสียงชายหนุ่มกล่าวสั้น ๆ

“ถึงแล้ว ลงมาเถอะ”

นางหลุบมองปลายรองเท้าของตน ก่อนขยับตัวอย่างระมัดระวัง ชุดที่สวมหนักกว่าชุดทำงานหลายเท่า ทั้งเครื่องประดับบนศีรษะยังทำให้นางต้องคอยประคองต้นคอ

ชิงเถาเลิกม่านขึ้น แม่สื่อเข้ามาช่วยอีกด้าน

ลี่ชาเพิ่งก้าวออกจากเกี้ยว ปลายกระโปรงก็เกี่ยวกับขอบไม้เล็กน้อย ร่างของนางเซไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งจึงยื่นมารองใต้ข้อศอกอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือของชายหนุ่มมั่นคงและอุ่นกว่าที่คิด

“ระวัง”

นางยืนได้ตรงแล้วจึงกล่าวเบา ๆ

“ขอบคุณ”

เยี่ยนโจวชะงักเล็กน้อย ก่อนปล่อยมือเมื่อเห็นว่าสาวใช้ประคองนางเรียบร้อยแล้ว

น้ำเสียงนั้นสงบ ไม่มีความตัดพ้อจากการถูกปล่อยให้รอ และไม่มีอาการตื่นเต้นอย่างที่เขาเคยคาดไว้

เขาเคยพบหลินลี่ชาเพียงครั้งเดียว นางยืนอยู่ข้างบิดา ก้มหน้าจนแทบมองไม่เห็นดวงตา เมื่อผู้ใหญ่เอ่ยถามก็เพียงตอบรับเบา ๆ สองสามคำ

มารดาบอกว่านางเป็นเด็กว่าง่าย ไม่รู้เรื่องนอกเรือนนัก แม้ชาติกำเนิดไม่เหมาะสม แต่อย่างน้อยก็คงไม่ทำให้ครอบครัววุ่นวาย

หญิงสาวตรงหน้าดูสงบจริง ทว่ากลับเป็นความสงบอีกแบบหนึ่ง

นางไม่ได้รีบเดินตามทันที แต่หันหน้าไปทางด้านหลังเกี้ยวเล็กน้อย

“ชิงเถา ผู้ดูแลหลิวอยู่หรือไม่”

“อยู่เจ้าค่ะ”

“ให้เขานำบัญชีสินเดิมมาด้วย”

เยี่ยนโจวเหลือบมองสาวใช้ ก่อนหันกลับมาหาเจ้าสาว

“จะเอาบัญชีมาทำอะไรตอนนี้”

“ตรวจส่งมอบของ”

“คนของจวนจะจัดการเอง”

ลี่ชาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้มีผ้าคลุมกั้นอยู่ นางก็ยังหันมาทางเขาได้ตรงตำแหน่ง

“ข้ามีคนส่งของมา ทางจวนมีคนรับของ หากตรวจร่วมกันให้ครบตั้งแต่วันนี้ ภายหลังก็ไม่ต้องเสียเวลาถามกันว่าอะไรอยู่ที่ใด”

เยี่ยนโจวยังไม่ทันตอบ เสียงสตรีก็ดังมาจากเหนือบันได

“เจ้าสาวยังไม่ทันเข้าประตู ก็ห่วงแต่หีบเงินหีบทองเสียแล้วหรือ”

เหอซูหลันยืนอยู่กับหญิงรับใช้สองคน ชุดผ้าไหมสีเข้มและเครื่องประดับบนมวยผมเรียบร้อยสมฐานะ แต่แววตาซึ่งมองขบวนสินเดิมกลับไม่มีรอยยินดี

ลี่ชาหยุดอยู่กับที่

ไม่จำเป็นต้องเปิดผ้าคลุมหน้า นางก็เดาได้ว่าสตรีผู้นี้เป็นใคร

“ท่านแม่ เหตุใดออกมาถึงด้านนอก”

เยี่ยนโจวหันไปถาม

“คนเข้ามาบอกว่าขบวนหน้าจวนยาวจนแขกเดินเข้าออกลำบาก ข้าจึงออกมาดู”

เหอซูหลันกวาดตามองหีบไม้ซึ่งผูกผ้าแดงเรียงต่อกัน ก่อนกล่าวด้วยเสียงที่เบาลงเพียงเล็กน้อย

“งานแต่งควรยึดความเหมาะสมเป็นหลัก จัดใหญ่โตเกินฐานะก็มีแต่ทำให้คนมุงดู คนค้าขายคงชอบให้ผู้อื่นรู้ว่าตนมีเงิน”

ผู้ดูแลหลิวกำบัญชีในมือแน่น

หลินเจิ้งถังเตรียมสินเดิมให้บุตรสาวอย่างดีที่สุด แต่ไม่ได้จัดสิ่งใดเกินธรรมเนียม รายการทุกอย่างยังแจ้งให้ทางจวนเซียวรับทราบล่วงหน้าแล้วด้วย

เขาขยับจะพูด ทว่าเสียงของเจ้าสาวดังขึ้นก่อน

“หากขบวนกีดขวางประตู ขอให้ยกหีบเข้าไปวางในลานด้านข้างก่อนก็ได้เจ้าค่ะ”

น้ำเสียงนางราบเรียบ ไม่มีวี่แววจะโต้เถียง

เหอซูหลันมองนางอย่างพิจารณา

“เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ปล่อยให้ผู้ดูแลจัดการ เจ้าตามเยี่ยนโจวเข้าไปเถอะ อย่าทำให้เสียฤกษ์”

“ได้เจ้าค่ะ เพียงขอให้คนรับของตรวจจำนวนหีบและตราผนึกต่อหน้าผู้ดูแลหลิว รายการข้างในค่อยตรวจต่อในที่เหมาะสม หากยังไม่เรียบร้อยก็ให้คนของข้าอยู่รอ”

คำตอบสุภาพจนไม่มีประโยคใดหยิบมาตำหนิได้ง่าย แต่เหอซูหลันกลับรู้สึกเหมือนสิ่งที่ตนพูดไม่ได้รับการทำตามทั้งหมด

“เจ้าคิดว่าจวนเซียวจะทำของเจ้าหายหรือ”

ชิงเถาหดไหล่ทันที

ลี่ชากลับนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเดิม

“ของมีหลายหีบ คนขนก็หลายคน ข้าเกรงว่าคนทำงานจะจำสับสนเจ้าค่ะ มีรายการตรงกันไว้ ทุกฝ่ายจะได้สบายใจ”

นางไม่ได้พูดว่าของเหล่านี้มีราคาสูงเพียงใด และไม่ได้อ้างสิทธิของบุตรสาวพ่อค้าให้กลายเป็นเรื่องท้าทายฐานะผู้ใหญ่

เพียงแต่ไม่ยอมปล่อยสิ่งของทั้งหมดไปโดยไม่มีผู้รับผิดชอบ

เยี่ยนโจวมองมารดา แล้วหันไปเรียกผู้ดูแลจวน

“ให้คนตรวจจำนวนหีบและตราผนึกเดี๋ยวนี้ ลงชื่อรับไว้ทั้งสองฝ่าย ส่วนของข้างในตรวจต่อที่เรือนเจ้าสาว อย่าขนปะปนเข้าคลังกลาง”

เหอซูหลันหันขวับมามองบุตรชาย

เขากล่าวต่ออย่างสงบ

“ทำให้เรียบร้อยเสียวันนี้ ต่อไปจะได้ไม่ต้องรื้อค้นกันอีก”

ผู้ดูแลจวนรับคำทันที ผู้ดูแลหลิวจึงค่อยคลายมือจากสันบัญชีและก้มศีรษะคารวะ

“ขอบคุณคุณชายขอรับ”