บทที่ 6

“เจ้ารู้ได้อย่างไร”

ฟางจวินเงียบไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะแผ่วเบา

“เจ้าคงยังไม่รู้เรื่องในจวนเซียวมากนัก”

“จึงได้ถามเจ้า”

คำตอบนั้นเรียบง่ายจนหญิงงามต้องมองผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวอีกครั้ง

นางเคยได้ยินว่าบุตรสาวตระกูลหลินเรียบร้อย พูดน้อย และเชื่อฟังบิดามาก งานเลี้ยงครั้งหนึ่งที่เคยพบกัน หลินลี่ชายังไม่กล้าแม้แต่เงยหน้ามองคนถาม

นางจึงคิดว่าพูดเพียงเท่านี้ อีกฝ่ายก็คงเสียขวัญจนไม่กล้าถามต่อ

“ข้ารู้จักพี่เยี่ยนโจวมาตั้งแต่เด็ก” ฟางจวินกล่าว “เข้าออกจวนนี้จนรู้จักคนแทบทุกคน ท่านป้าก็เอ็นดูข้าไม่ต่างจากบุตรสาว เรื่องใดควรเป็นอย่างไร ย่อมมองออกบ้าง”

“แล้วเขาบอกเจ้าหรือไม่ว่าไม่อยากแต่งกับข้า”

รอยยิ้มบนริมฝีปากฟางจวินจางลง

“บางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดก็เข้าใจกันได้”

ลี่ชาปล่อยมือจากแขนชิงเถา ก่อนประสานไว้บนตักตามเดิม

“เช่นนั้นสิ่งที่เจ้ากำลังบอก เป็นสิ่งที่เจ้าเข้าใจเองหรือ”

“เจ้าคิดว่าข้ามาพูดเช่นนี้เพราะอยากหาเรื่องหรือ”

น้ำเสียงของฟางจวินแข็งขึ้นเล็กน้อย หญิงรับใช้ที่ยืนอยู่ไกลออกไปเหลือบมองมา แต่เมื่อเห็นสีหน้านางก็รีบก้มหน้าลง

ฟางจวินสูดลมหายใจ ก่อนลดเสียงอีกครั้ง

“ข้าเพียงเห็นว่าเจ้าควรเตรียมใจ ตระกูลเซียวมีเกียรติ มีชื่อเสียง แต่ช่วงนี้กิจการบางส่วนไม่ราบรื่น การแต่งงานกับบุตรสาวพ่อค้าที่มีสินเดิมมากย่อมช่วยได้ไม่น้อย”

ปลายนิ้วลี่ชาหยุดเคลื่อนไหว นางนึกถึงคำตอบคลุมเครือของชิงเถา เรื่องผู้ดูแลจวนที่มาถามถึงหีบสินเดิมหลายครั้ง และท่าทีของเหอซูหลันซึ่งตำหนิความใหญ่โตของขบวน แต่กลับไม่เคยปฏิเสธสิ่งที่ขนมาด้วย

“เจ้ากำลังบอกว่าพวกเขาต้องการเงินของข้า”

ฟางจวินไม่ตอบทันที ท่าทางนั้นราวกับกำลังลังเลเพราะไม่อยากทำร้ายจิตใจคนฟัง

“เมื่อผ่านช่วงลำบากไปแล้ว พี่เยี่ยนโจวก็ต้องมีภรรยาที่เหมาะสมกับเส้นทางข้างหน้า เขากำลังจะเข้ารับราชการ คนที่ยืนข้างเขาควรเข้าใจธรรมเนียมและมีครอบครัวที่ช่วยส่งเสริมกันได้”

“แล้วข้าจะเป็นอย่างไร”

“หากเจ้าวางตัวดี ย่อมแยกทางกันได้โดยไม่เสียหน้า บิดาเจ้ามีทรัพย์สินมาก คงไม่ปล่อยให้เจ้าลำบากอยู่แล้ว”

ชิงเถากำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

ลี่ชากลับถามต่อด้วยน้ำเสียงเดิม

“เรื่องหย่าแล้วแต่งกับผู้อื่น เซียวเยี่ยนโจวเป็นคนรับปากเจ้าเองหรือไม่”

ฟางจวินเม้มริมฝีปาก

ชั่วครู่หนึ่ง โถงด้านข้างเงียบจนได้ยินเสียงถ้วยชากระทบกันจากลานรับรอง

“ข้ากับเขามีความผูกพันมาหลายปี” นางตอบในที่สุด “บางอย่างเจ้าซึ่งเพิ่งมาวันนี้คงไม่เข้าใจ”

ลี่ชาพยักหน้าเล็กน้อย

“ข้าเข้าใจแล้ว”

ฟางจวินยกมุมปากขึ้นอีกครั้ง คิดว่าคำพูดของตนเริ่มได้ผล ทว่าเจ้าสาวกลับกล่าวต่อ

“ขอบคุณที่มาแจ้ง ข้าจะถามเขาเอง”

“เจ้าจะเอาเรื่องนี้ไปถามเขา?”

คราวนี้ความตกใจหลุดออกมาอย่างปิดไม่มิด

“เป็นเรื่องระหว่างข้ากับสามี หากไม่ถามเขา ข้าควรถามใคร”

ฟางจวินมองนางนิ่ง ริมฝีปากขยับคล้ายจะพูดอะไรอีก แต่เสียงแม่สื่อดังเข้ามาจากทางเดินเสียก่อน

“ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ เชิญเจ้าสาวไปยังโถงพิธี”

หญิงงามถอยออกไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว เมื่อแม่สื่อเข้ามาถึง นางก็กลับมามีรอยยิ้มอ่อนหวานตามเดิม

“ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสาว กลัวนางนั่งรอแล้วจะตื่นเต้น”

ลี่ชาไม่ได้แก้คำพูดนั้น

ชิงเถาประคองนางลุกขึ้น ขณะเดินผ่านฟางจวิน กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนยังคงอยู่ใกล้จมูก แต่นางไม่มีอารมณ์ชื่นชมมันอีกแล้ว

“คุณหนู อย่าเชื่อนางทั้งหมดนะเจ้าคะ”

ชิงเถากระซิบเมื่อพ้นโถงออกมา

“ข้ายังไม่ได้เชื่อ”

“แต่เรื่องที่นางพูด”

“จำไว้ก่อน เรื่องใดจริงค่อยตรวจทีหลัง”

คำพูดนั้นช่วยให้สาวใช้สงบลงได้บ้าง ทว่าสำหรับลี่ชา ความหนักในอกกลับยังไม่คลาย

หากฟางจวินพูดเท็จ นางต้องรับมือกับหญิงสาวซึ่งคิดแย่งตำแหน่งภรรยาตั้งแต่วันแรก

แต่หากพูดจริง คนทั้งจวนอาจกำลังรอให้นางนำทรัพย์สินเข้ามา โดยไม่ได้ตั้งใจมอบสิ่งใดนอกจากชื่อสกุลให้ชั่วคราว

ไม่ว่าทางใด นางก็ยังไว้ใจที่นี่ไม่ได้

เมื่อก้าวเข้าโถงใหญ่ เสียงสนทนารอบตัวเบาลง

ลี่ชามองเห็นผ่านช่องใต้ผ้าคลุมเพียงพื้นหินสะอาด ขาเก้าอี้ และชายเสื้อของแขกที่ยืนอยู่สองด้าน แม่สื่อพานางไปหยุดข้างเจ้าบ่าว ก่อนวางปลายผ้าแดงลงในมืออีกครั้ง

เซียวเยี่ยนโจวยืนอยู่ทางซ้าย

“เดินไหวหรือไม่”

คำถามนั้นดังพอให้นางได้ยินคนเดียว

“ไหว”

“อีกไม่นานก็เสร็จแล้ว”

ลี่ชาหันหน้าไปทางเขาเล็กน้อย

นางไม่รู้ว่าเขาหมายถึงการที่นางต้องทนกับเครื่องประดับหนักบนศีรษะ หรือหมายถึงหน้าที่ของตนเองที่ใกล้จบลง