บทที่ 5

ลี่ชาไม่ได้กล่าวอะไรอีก นางยอมให้แม่สื่อจัดสายผ้าแดงสำหรับพิธีส่งเข้ามาในมือ ก่อนก้าวตามชายหนุ่มไปช้า ๆ

ระหว่างเดินขึ้นบันได เยี่ยนโจวลดฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่านางต้องยกชายกระโปรง ชายเสื้อของเขาไหวผ่านแนวสายตาใต้ผ้าคลุมอยู่เป็นระยะ

นางจึงพอมองเห็นว่าเขารออยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว

อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ยังฟังเหตุผล

แต่การฟังเหตุผลเรื่องรับของหนึ่งครั้งยังบอกอะไรไม่ได้มาก นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามองการแต่งงานครั้งนี้อย่างไร

เมื่อผ่านประตูใหญ่ เสียงพูดคุยภายในจวนชัดขึ้น แขกบางคนกล่าวชมชุดเจ้าสาว บางคนสนใจจำนวนสินเดิมมากกว่าคู่บ่าวสาวเสียอีก

ลี่ชาพยายามเก็บรายละเอียดผ่านเสียง

จวนนี้มีแขกมาก คนรับใช้เดินกันขวักไขว่ แต่ผู้ต้อนรับกลับดูรีบร้อนราวกับไม่ได้ตกลงหน้าที่ไว้ก่อน นางได้ยินหญิงรับใช้คนหนึ่งถามว่าจะนำหีบไปเรือนใด ก่อนอีกคนตอบให้ยกตามผู้ดูแลไป

คำสั่งของเยี่ยนโจวจึงช่วยได้มากกว่าที่เขาอาจคิด

“ท่านย่าเจ้าบ่าวรออยู่ด้านในแล้ว ขอเชิญคุณชายไปรับผู้ใหญ่ก่อนเจ้าค่ะ”

แม่สื่ออีกคนเดินเข้ามากล่าว เยี่ยนโจวส่งปลายสายผ้าในมือให้คนดูแลพิธี ก่อนหันมาทางเจ้าสาว

“รออยู่ตรงนี้ก่อน”

“ได้”

คำตอบสั้นและชัดทำให้เขามองนางอีกครั้ง

ไม่มีคำถามว่าเขาจะไปนานหรือไม่ ไม่มีท่าทีหวาดหวั่นที่ต้องยืนอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้า นางเพียงขยับหลบให้หญิงรับใช้ซึ่งถือถาดเดินผ่าน แล้วหันไปถามสาวใช้เบา ๆ ว่าผู้ดูแลหลิวตามมาหรือยัง

ราวกับนางมีเรื่องที่ต้องใส่ใจมากกว่าท่าทีของสามี

เยี่ยนโจวขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนเดินจากไป

ชิงเถาประคองนายสาวเข้าไปพักตรงโถงด้านข้าง ที่นั่นเงียบกว่าลานรับรองและมีเก้าอี้ให้หย่อนกายนั่งชั่วคราว แม่สื่อออกไปดูความเรียบร้อยของพิธี เหลือหญิงรับใช้ของจวนยืนอยู่ห่างออกไปสองคน

“คุณหนู เจ็บคอหรือไม่เจ้าคะ เครื่องประดับหนักมาก”

“เมื่อยเล็กน้อย”

ชิงเถาขยับจะช่วยประคองมาลา แต่นางยกมือห้าม

“อย่าเพิ่งขยับ ประเดี๋ยวหลุดแล้วเจ้าจะลำบาก”

เด็กสาวเม้มปาก ก่อนกระซิบด้วยความอัดอั้น

“นายท่านเลือกของทุกอย่างให้ด้วยตนเอง แม้แต่ผ้าปูเตียงก็ยังให้บ่าวเอามาเทียบหลายผืน ไม่ได้อยากอวดผู้ใดเสียหน่อย”

ลี่ชาเงียบไป

ความทรงจำของชายวัยกลางคนที่ยืนส่งบุตรสาวหน้าเรือนกลับมาชัดขึ้นอีกครั้ง นางยังจำแววตาที่เขาพยายามซ่อนความห่วงใยได้

“ข้ารู้”

นางตอบเบา ๆ แล้วแตะหลังมือชิงเถา

“ของที่ท่านพ่อเตรียมมา ข้าจะดูแลให้ดี”

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังเข้ามาในโถง ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ หญิงรับใช้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปก้มทักอย่างคุ้นเคย

“คุณหนูฟาง”

ชิงเถาเงยหน้าขึ้นทันที

สตรีที่เดินเข้ามาสวมชุดสีอ่อน ปักดอกไม้เล็กละเอียดตามชายแขน ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มบางประดับอยู่ นางมองเจ้าสาวซึ่งนั่งตัวตรง ก่อนหยุดห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“ข้ามารบกวนหรือไม่”

ลี่ชาหันไปตามเสียง

“ท่านมีธุระหรือ”

หญิงสาวเลิกคิ้วน้อย ๆ คล้ายไม่คาดว่าจะได้รับคำถามเช่นนั้น

“ข้าฟางจวิน”

ชิงเถาขยับเข้ามาใกล้นายสาวอีกครึ่งก้าว

“ข้ามาร่วมงาน และคิดว่าควรเข้ามาทักเจ้าด้วยตนเอง” ฟางจวินกล่าว “เห็นเมื่อครู่ท่านป้าพูดไปหลายคำ เกรงว่าเจ้าจะไม่สบายใจ”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง”

“ท่านป้าเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ห่วงพี่เยี่ยนโจวมาก เจ้าต้องค่อย ๆ เรียนรู้นิสัยของนาง อยู่ที่นี่ไม่เหมือนอยู่เรือนเดิม คงไม่มีใครตามใจเจ้าได้ทุกอย่าง”

ลี่ชานั่งฟังจนจบ

อีกฝ่ายเรียกมารดาเจ้าบ่าวว่าท่านป้า เรียกเจ้าบ่าวอย่างสนิทสนม และพูดถึงการใช้ชีวิตในจวนราวกับตนเป็นเจ้าของบ้านคนหนึ่ง

“ข้าจะจำไว้”

ฟางจวินมองผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ความสงบนิ่งที่ได้กลับมาทำให้นางเริ่มไม่แน่ใจว่าคนใต้ผ้าคิดอะไร

นางจึงยิ้มบางแล้วก้าวเข้ามาใกล้

“มีอีกเรื่องหนึ่ง ข้าอยากบอกเจ้าไว้ก่อน จะได้ไม่คาดหวังสิ่งที่ทำให้ตนเองเสียใจภายหลัง”

ชิงเถาขยับปากจะห้าม แต่ลี่ชายกมือขึ้นเล็กน้อย ฟางจวินโน้มตัวลง เสียงของนางเบาพอให้ได้ยินกันเพียงตรงนั้น

“คนที่เขาอยากแต่งด้วย ไม่ใช่เจ้า”

คำเตือนจากหญิงงาม

“คนที่เขาอยากแต่งด้วย ไม่ใช่เจ้า”

เสียงของฟางจวินเบานัก แต่ชัดเจนพอให้ชิงเถาหน้าเปลี่ยนสี เด็กสาวขยับเข้ามาข้างนายสาวทันที หากลี่ชาไม่วางมือลงบนแขนนางไว้ คงได้ยินเสียงโต้เถียงดังออกไปถึงลานรับรองแล้ว

ใต้ผ้าคลุมสีแดง ลี่ชาหลุบตามองเงารองเท้าปักตรงหน้า

นางเพิ่งมาถึงจวนแห่งนี้ ยังไม่ได้กราบไหว้ผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ แต่มีคนมาแจ้งแล้วว่าสามีในอนาคตไม่ได้ต้องการนาง

คำพูดเช่นนี้อาจเป็นความจริง เป็นความเข้าใจผิด หรือเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายอยากให้นางเชื่อ

สิ่งแรกที่ควรทำจึงไม่ใช่ร้องไห้

14.