บทที่ 7

เยี่ยนโจวไม่พูดต่อ เขากระชับปลายผ้าแดงในมือแล้วหันกลับไปด้านหน้า

บนเก้าอี้ประธาน เซียวจิ่งเหวินนั่งตัวตรงอยู่ข้างภรรยา ใบหน้าอดีตขุนนางยังมีเค้าคมเข้ม แม้สุขภาพช่วงหลังทำให้ดูอ่อนล้ากว่าเดิม เมื่อเห็นว่าทุกคนพร้อม เขาจึงพยักหน้าให้ผู้ดำเนินพิธี

เสียงขานเริ่มต้นดังขึ้น

ลี่ชาค่อย ๆ เคลื่อนไหวตามคำบอกของแม่สื่อ ทุกครั้งที่ก้มตัว เครื่องประดับบนศีรษะจะดึงรั้งจนต้นคอตึง แต่สิ่งที่ทำให้นางอึดอัดกว่ากลับเป็นความรู้สึกว่า กำลังทำพิธีผูกชีวิตกับชายคนหนึ่งทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร

เมื่อหันไปคำนับกัน นางเห็นชายเสื้อแดงของเยี่ยนโจวหยุดอยู่ตรงหน้า

ลี่ชาก้มลงช้า ๆ

ชายหนุ่มทำเช่นเดียวกันอย่างถูกต้อง ไม่มีท่าทีล้อเล่นหรือจงใจให้นางขายหน้า ทว่าเมื่อกลับมายืนตรง เขาก็ถอยห่างออกไปตามเดิม

เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นรอบโถง

ยังไม่ทันพ้นช่วงถวายคำนับผู้ใหญ่ ลี่ชาก็ได้ยินเสียงสตรีจากด้านข้าง

“นับว่าเจิ้งถังส่งบุตรสาวมาได้ถูกบ้านจริง ๆ ต่อไปมีลูกหลานเป็นขุนนาง คงไม่ต้องเหนื่อยนับเงินอยู่หลังร้านแล้ว”

มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ตามมา

“แม่ค้าแต่งเข้าบ้านขุนนาง ย่อมเป็นวาสนาของนาง”

ชิงเถาซึ่งยืนเยื้องอยู่ด้านหลังชะงักมือ แต่ลี่ชายังคงถือถ้วยชามั่นคง

นางยื่นให้เซียวจิ่งเหวินก่อน

“เชิญท่านพ่อดื่มชาเจ้าค่ะ”

เขารับถ้วยไป มองเจ้าสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวให้รักษาธรรมเนียมและช่วยดูแลเยี่ยนโจวให้ดี

ไม่มีถ้อยคำหยาบคาย แต่ก็ไม่มีคำใดถามถึงนางเช่นกัน

เมื่อถึงเหอซูหลัน ถ้วยชาถูกปล่อยให้อยู่กลางอากาศนานขึ้นเล็กน้อย

“เข้าจวนนี้แล้ว ต้องรู้จักวางตนให้เหมาะสม เรื่องค้าขายที่เคยเห็นมาในเรือนเดิม บางอย่างก็ควรเก็บไว้ที่นั่น”

ลี่ชาถือถ้วยต่อไปจนมารดาสามียอมรับ ก่อนตอบสั้น ๆ

“เจ้าค่ะ”

นางยังไม่คิดถกเถียงว่าจวนนี้ซื้ออาหาร ผ้า และเครื่องเรือนจากคนประเภทใด

มีแขกอยู่เต็มโถง อีกทั้งนางยังไม่มีข้อมูลมากพอ การเอาชนะด้วยคำพูดในตอนนี้อาจทำให้คนฟังสะใจชั่วครู่ แต่ไม่ช่วยให้นางอยู่ได้อย่างปลอดภัยขึ้น

หลังจากนั้นญาติผู้ใหญ่ทยอยเข้ามาให้คำสอน บางคนแสดงความยินดีตามมารยาท บางคนถือโอกาสพูดถึงชาติกำเนิดของนางอีกหลายครั้ง

ลี่ชาจดจำเสียงและรายละเอียดเล็ก ๆ ของคนเหล่านั้นไว้ หญิงผู้หัวเราะเสียงแหลมสวมรองเท้าปักดอกสีม่วง ชายที่พูดว่าพ่อค้าคิดแต่กำไรมีแหวนหยกวงใหญ่ สตรีอีกคนซึ่งเริ่มถามว่าสินเดิมมีเงินเท่าใดกลับไม่เคยเอ่ยชื่อของนางเลยสักครั้ง

เมื่อออกจากโถง นางค่อยถามชิงเถาถึงชื่อและความสัมพันธ์ทีละคน

เด็กสาวตอบพลางเหลือบมองนายสาวอย่างกังวล

“คุณหนูจำไปทำไมหรือเจ้าคะ”

“วันหลังจะได้รู้ว่าควรพูดกับใครอย่างไร”

นางไม่ได้ตั้งใจตอบโต้ทุกคำดูถูก เพียงไม่อยากยิ้มให้ใครด้วยความไว้ใจ ทั้งที่คนผู้นั้นอาจกำลังคิดถึงเงินในหีบของนางมากกว่าชีวิตของนางเอง

ภายในเรือนหอ จุดเทียนแดงไว้สองเล่ม ผ้าปูเตียงกับม่านล้วนเป็นสีมงคล มีถาดอาหารวางอยู่บนโต๊ะและหีบสินเดิมบางส่วนเรียงชิดผนัง

ลี่ชานั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง เมื่อแม่สื่อออกไปจัดของด้านนอก นางจึงถามทันที

“ตรวจหีบแล้วหรือยัง”

ชิงเถาพยักหน้า

“จำนวนและตราผนึกครบเจ้าค่ะ ผู้ดูแลหลิวกำลังให้คนช่วยตรวจรายการข้างใน เขาบอกว่าจะไม่กลับจนกว่าจะเรียบร้อย”

ลี่ชาค่อยผ่อนลมหายใจ

“ฝากขอบคุณเขาด้วย แล้วให้เขากินอาหารก่อน อย่าปล่อยให้คนของเราหิว”

“เจ้าค่ะ”

เมื่อชิงเถาขยับจะออกไป นางเรียกไว้อีกครั้ง

“ขอของกินให้ข้าหน่อย”

เด็กสาวนิ่งไป ก่อนรีบหยิบขนมจากถาดมาส่งให้

ลี่ชาเลิกผ้าคลุมขึ้นพอให้กินได้ ขนมชิ้นเล็กหวานจนต้องจิบน้ำตาม แต่พอมีอาหารลงท้อง ความมึนศีรษะก็ค่อยลดลง

นางไม่อยากหมดสติอีกครั้งในสถานที่ซึ่งยังไม่มีใครไว้ใจได้

รอจนผ่านไปพักใหญ่ ประตูเรือนจึงเปิดออก

เยี่ยนโจวกลับมาพร้อมกลิ่นสุราอ่อน ๆ เขาไม่ได้เมา เพียงถูกแขกผลัดกันรั้งให้ดื่มแสดงความยินดีจนปลีกตัวออกมาไม่ได้

แม่สื่อรีบกล่าวถ้อยคำมงคลก่อนเชิญเขานั่ง ช่วงพิธีในห้องหอยังเหลืออีกเล็กน้อย แต่เยี่ยนโจวเห็นเจ้าสาวนั่งหลังตรงผิดธรรมชาติก็ขมวดคิ้ว

“นางนั่งอยู่เช่นนี้มาตลอดหรือ”

“เป็นธรรมเนียมเจ้าค่ะ ต้องรอคุณชายกลับมาเปิดผ้าคลุม”

เขาเหลือบมองเครื่องประดับหนักที่ดันผ้าอยู่เหนือศีรษะนาง ก่อนบอกให้ทุกคนออกไปรอด้านนอกสักครู่

แม่สื่อลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมถอยไปพร้อมหญิงรับใช้

ชิงเถาหันมองนายสาว ลี่ชาพยักหน้าให้ นางจึงค่อยเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย

ประตูไม้ปิดลง

ในห้องเหลือเพียงเสียงไส้เทียนไหม้เบา ๆ กับลมหายใจของคนสองคน

เยี่ยนโจวยืนอยู่ห่างจากเตียงหลายก้าว เขามองร่างในชุดแดง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“เรื่องวันนี้มีบางอย่างไม่เรียบร้อย เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจมากนัก”

ลี่ชานิ่งไปชั่วครู่ ตั้งแต่หน้าเกี้ยวจนถึงโถงพิธี มีเรื่องไม่เรียบร้อยมากกว่าหนึ่งอย่าง นางไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องใด และยิ่งไม่รู้ว่าเขาเห็นทั้งหมดแล้วหรือยัง เยี่ยนโจวกำลังจะเดินไปหยิบคันชั่งสำหรับเปิดผ้าคลุม ทว่าหญิงสาวกลับยกมือขึ้นเสียก่อน

ผ้าสีแดงถูกดึงออกอย่างช้า ๆ ดวงหน้าขาวนวลปรากฏใต้แสงเทียน คิ้วเรียวได้รูป ดวงตาคู่งามมีร่องรอยอ่อนล้า แต่เมื่อเงยขึ้นมองเขากลับมั่นคงจนเยี่ยนโจวหยุดฝีเท้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นนางใกล้ถึงเพียงนี้

ลี่ชาพับผ้าคลุมวางลงข้างตัว ก่อนขยับศีรษะเพื่อคลายความเมื่อย แล้วหันมาสบตาชายผู้เป็นสามีอย่างเต็มที่

“เรามาคุยเรื่องหย่ากันเถอะ”