บทที่ 8

ข้อตกลงหกเดือน

“เรามาคุยเรื่องหย่ากันเถอะ”

เซียวเยี่ยนโจวหยุดมืออยู่ข้างคันชั่งซึ่งเตรียมไว้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

เขาคิดว่าตนฟังผิด

ด้านนอกยังมีเสียงแขกหัวเราะอยู่ไกล ๆ เทียนแดงสองเล่มเพิ่งเผาไหม้ไปไม่มาก บนโต๊ะมีจอกสุรามงคลที่ยังไม่มีใครแตะต้อง แต่หญิงสาวซึ่งเพิ่งคำนับฟ้าดินร่วมกับเขากลับกำลังพูดถึงการแยกทาง

“เจ้าว่าอะไรนะ”

ลี่ชาวางผ้าคลุมหน้าที่พับแล้วลงบนเตียง

“ข้าอยากตกลงเรื่องหย่าไว้ก่อน”

“หลินลี่ชา วันนี้เป็นวันแต่งงานของเรา”

“ข้าทราบ”

“แล้วเจ้าพูดเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร”

น้ำเสียงของเขากดต่ำลง ลี่ชาสังเกตเห็นกรามที่ขบแน่นกับมือซึ่งวางอยู่ข้างลำตัว นางไม่ได้คิดว่าเขาจะยินดีรับฟัง เพียงแต่ท่าทีโกรธขนาดนี้ทำให้ต้องเลือกคำพูดให้รอบคอบขึ้น

“เพราะเราเพิ่งแต่งงานกัน จึงควรคุยให้เข้าใจก่อนจะใช้ชีวิตร่วมกัน”

เยี่ยนโจวหัวเราะสั้น ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ

“คนอื่นคุยกันว่าจะอยู่ร่วมกันอย่างไร เจ้าเริ่มต้นด้วยการขอหย่า?”

“หากท่านต้องการการแต่งงานครั้งนี้จริง ข้าคงไม่เริ่มด้วยเรื่องนั้น”

เขามองนางนิ่ง

“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่ต้องการ”

ลี่ชาไม่ได้ตอบทันที นางยกมือแตะเครื่องประดับบนศีรษะ น้ำหนักที่กดมาทั้งวันทำให้หนังศีรษะเจ็บจนแทบไม่อยากขยับ

“ข้าขอถอดสิ่งนี้ก่อน คุยทั้งที่ปวดคอคงไม่รู้เรื่อง”

ท่าทีของนางทำให้เยี่ยนโจวยิ่งพูดไม่ออก

เขากำลังโกรธจนแน่นอก แต่นางกลับเอียงศีรษะหาตำแหน่งปิ่นอย่างจริงจัง ราวกับเรื่องที่เพิ่งเอ่ยไม่ต่างจากการจัดที่นั่งรับประทานอาหาร

ลี่ชาดึงปิ่นออกได้หนึ่งชิ้น อีกชิ้นกลับเกี่ยวเส้นผมจนต้องหยุด นางสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนลองใหม่

“เรียกสาวใช้เข้ามา”

เยี่ยนโจวกล่าวในที่สุด

นางเงยหน้ามองเขา

“ได้หรือ”

“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้า”

ลี่ชาจึงเรียกชิงเถาเข้ามา เด็กสาวมองใบหน้าคุณชายใหญ่แล้วรีบก้มหน้าช่วยปลดมาลา ใช้เวลาไม่นานน้ำหนักบนศีรษะก็หายไป เหลือเพียงปิ่นเรียบ ๆ ยึดมวยผมไว้

“เอาเครื่องประดับใส่กล่อง แล้วออกไปรอข้างนอกก่อน”

ชิงเถารับคำอย่างลังเล ก่อนถอยออกไปพร้อมกล่องไม้

เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง ลี่ชาลุกจากเตียงมานั่งที่โต๊ะ เว้นเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามให้เขา

เยี่ยนโจวไม่ได้นั่งทันที

“ตอนนี้คงบอกได้แล้วว่าใครพูดอะไรกับเจ้า”

ลี่ชาประสานมือบนตัก

“ฟางจวินมาพบข้าก่อนเข้าพิธี”

แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“นางพูดว่าอย่างไร”

“นางบอกว่าคนที่ท่านอยากแต่งด้วยไม่ใช่ข้า และหลังจากตระกูลเซียวผ่านช่วงลำบากไป ท่านก็จะหย่าเพื่อแต่งกับหญิงที่เหมาะสมกว่า”

“เหลวไหล”

คำตอบออกมาแทบจะทันที

“ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น”

ลี่ชามองหน้าเขาอย่างพิจารณา ความโกรธในดวงตาคู่นั้นดูไม่ได้เกิดจากการถูกเปิดเผยความลับ หากคล้ายคนเพิ่งทราบว่ามีผู้นำชื่อตนไปกล่าวอ้าง

“ท่านไม่เคยรับปากว่าจะแต่งกับนางหรือ”

“ไม่เคย”

“รวมถึงการขอให้นางรอ?”

“ข้าไม่เคยขอให้ใครรอทั้งนั้น”

เยี่ยนโจวดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้ามนาง

“มารดาของนางเป็นสหายเก่าของท่านแม่ ข้าจึงรู้จักนางมาตั้งแต่เด็ก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าเคยสู่ขอหรือให้คำมั่นเรื่องแต่งงาน”

ลี่ชาค่อยพยักหน้า

“เช่นนั้นข้าจะไม่ถือว่าคำพูดของนางเป็นความตั้งใจของท่าน”

ความขุ่นเคืองของเยี่ยนโจวคลายลงเล็กน้อย อย่างน้อยหญิงสาวตรงหน้าก็ยังรับฟังเขา ไม่ได้ตัดสินจากคำพูดผู้อื่นเพียงฝ่ายเดียว

แต่ประโยคถัดมากลับทำให้สีหน้าเขาเย็นลงอีกครั้ง

“ส่วนเรื่องหย่า ข้ายังอยากตกลงไว้”

“ข้าเพิ่งบอกเจ้าไปว่าฟางจวินพูดไม่จริง”

“นางพูดไม่จริงเรื่องหนึ่ง ไม่ได้แปลว่าท่านกับข้ารู้จักกันมากขึ้น”

ลี่ชาหยุดเล็กน้อย ก่อนถาม

“ก่อนวันนี้ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเป็นคนอย่างไร”

เยี่ยนโจวไม่ได้ตอบ

เขารู้ว่านางเป็นบุตรสาวคนเดียวของหลินเจิ้งถัง รู้ว่าบิดานางทำการค้าและเตรียมสินเดิมมากมาย รู้ว่ามารดาตนเห็นว่านางเรียบร้อยจนสอนง่าย

แต่หากถามว่านางชอบอะไร เกลียดอะไร หรือคาดหวังสิ่งใดจากการแต่งงาน เขาตอบไม่ได้สักข้อ

“ข้าก็ไม่รู้จักท่านเช่นกัน” นางกล่าว “ท่านพ่อเลือกครอบครัวนี้ให้ข้า ผู้ใหญ่ของท่านยอมรับการแต่งงาน เราสองคนจึงได้มาอยู่ในห้องเดียวกัน แต่ข้าไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือโดยหวังเพียงว่าวันหนึ่งทุกอย่างคงดีขึ้นเอง”

“ข้าไม่ได้เป็นคนไร้ความรับผิดชอบ เมื่อแต่งเจ้าเข้ามาแล้ว ย่อมดูแลตามหน้าที่”

“ข้าขอบคุณ แต่ท่านอยากแต่งงานกับข้าหรือไม่”

คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไป

เยี่ยนโจวหันมองจอกสุราบนโต๊ะ ก่อนกลับมาสบตานาง

“ท่านพ่อท่านแม่ต้องการให้ข้ามีครอบครัวเรียบร้อยก่อนเข้ารับราชการ ข้าเห็นว่าเป็นเรื่องสมควร จึงรับปาก”

“ข้าเข้าใจแล้ว”