บทที่ 9

คำตอบของนางไม่มีการประชด ไม่มีแม้แต่ร่องรอยผิดหวังอย่างที่เขาคิดว่าจะเห็น

กลับเป็นเขาเองที่รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างประหลาด

“เจ้าเข้าใจอะไร”

“ท่านทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ ส่วนข้าก็แต่งตามคำตัดสินใจของท่านพ่อ ไม่มีใครได้เลือกจากความรู้สึกของตนเอง”

ลี่ชาเลื่อนจอกสุราซึ่งขวางอยู่ไปด้านข้าง

“ข้าจึงเสนอให้เราใช้เวลาหกเดือนอยู่ร่วมกันในนามสามีภรรยา เมื่อครบกำหนดแล้วค่อยแยกทางด้วยความยินยอม”

เยี่ยนโจวมองนางอย่างเคร่งขรึม

“เหตุใดต้องหกเดือน”

“หากแยกทางในวันนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายย่อมไม่ยอมฟัง แขกยังอยู่เต็มจวนด้วยซ้ำ ข้าต้องการเวลาจัดการเรื่องที่อยู่และกิจการของตน ท่านเองก็มีเรื่องงานที่กำลังเตรียมตัว เราไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างวุ่นวายในคืนเดียว”

นางคิดเรื่องนี้มาระหว่างรอเขา

ทันทีที่เกิดความสงสัยว่าการแต่งงานอาจเกี่ยวข้องกับเงิน นางก็รู้ว่าต้องเตรียมทางออก แต่การเดินออกจากจวนในชุดเจ้าสาวโดยไม่มีข้อตกลงใดย่อมสร้างปัญหาตามมาอีกมาก

เวลาหกเดือนอาจไม่ทำให้นางเข้าใจโลกนี้ทั้งหมด อย่างน้อยก็เพียงพอให้เริ่มยืนได้ด้วยตนเอง

“ระหว่างนั้น ข้าจะรักษามารยาทต่อครอบครัวท่าน ไม่ทำให้ท่านเสียหน้าต่อหน้าผู้อื่น เรื่องในเรือนหากตกลงกันได้ ข้าก็พร้อมร่วมมือ”

“แล้วเมื่อครบกำหนด?”

“ข้าจะไม่เรียกร้องทรัพย์สินตระกูลเซียว ท่านคืนสินเดิมและเอกสารทั้งหมดของข้า พร้อมดำเนินการแยกทางให้เรียบร้อย เราไม่กล่าวหากัน ไม่สร้างเรื่องเท็จให้คนใดคนหนึ่งต้องเสียชื่อ”

เยี่ยนโจวเอนหลังช้า ๆ

เขาเคยเจรจากับคนมาหลายแบบ แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมานั่งฟังภรรยาแจกแจงเงื่อนไขการเลิกราในคืนแต่งงาน

ยิ่งฟังยิ่งชัดว่านางไม่ได้พูดเพราะอารมณ์ชั่ววูบ

นางกำลังวางแผนออกจากชีวิตเขาจริง ๆ

“แล้วหากระหว่างหกเดือนเจ้าสร้างปัญหาขึ้นมาเล่า”

“เขียนหน้าที่ของทั้งสองฝ่ายให้ชัดก็ได้ ท่านกังวลสิ่งใด บอกมา”

เขาจ้องนางอยู่พักหนึ่ง

“เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะไม่ยอม”

ลี่ชารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น แต่ยังคงสบตาเขา

“กลัว”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เขาชะงัก

“ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ไม่รู้จักคนในจวน และยังไม่รู้ว่าจะพึ่งท่านได้เพียงใด แต่ถ้าข้าไม่พูดในสิ่งที่ต้องการ ท่านก็ไม่มีทางรู้”

ความเงียบทอดตัวอยู่ระหว่างทั้งคู่

เยี่ยนโจวมองมือซึ่งวางประสานบนตักนาง นิ้วเรียวกำเข้าหากันแน่นกว่าน้ำเสียงที่ได้ยินเล็กน้อย

นางไม่ได้สงบอย่างที่เห็นทั้งหมด

กระนั้นก็ยังยืนยันจะคุยกับเขาจนจบ

“มีเงื่อนไขอื่นอีกหรือไม่”

ลี่ชาสูดลมหายใจ

“มี”

นางเว้นครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวชัดถ้อยชัดคำ

“ระหว่างนี้ หากท่านไม่ได้รักข้า ก็อย่าแตะต้องตัวข้า”

เยี่ยนโจวนิ่งสนิท

สายตาของเขาเผลอเลื่อนไปยังใบหน้านาง แสงเทียนอ่อนทำให้ดวงตาคู่นั้นดูสว่างกว่าตอนอยู่ในโถง ผมบางส่วนคลายจากมวยลงมาข้างแก้ม ขับให้หญิงสาวตรงหน้าดูอ่อนเยาว์กว่าท่าทีจริงจังขณะพูดเรื่องแยกทาง

เขายอมรับกับตนเองอย่างเสียไม่ได้ว่านางงดงาม

แต่ความรู้สึกพอใจที่ได้มองยังไม่ทันชัดเจน นางก็เป็นฝ่ายขีดเส้นกั้นไว้เสียก่อน

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไร”

“ข้ายังไม่รู้ จึงอยากตกลงกัน”

“ข้าไม่เคยคิดจะบังคับหญิงที่ไม่เต็มใจ”

ไหล่ของลี่ชาค่อยผ่อนลง

“เช่นนั้นเรื่องนี้ก็คงตกลงกันได้”

เยี่ยนโจวกลับยิ่งหงุดหงิดกับท่าทีโล่งใจนั้น

นางกลัวเขาขนาดนี้เชียวหรือ หรือมั่นใจว่าตนเองจะไม่มีวันต้องการอยู่กับเขา

“เอากระดาษมา”

ลี่ชาเงยหน้าทันที

“ท่านยอม?”

“เจ้าต้องการให้เขียนไว้ไม่ใช่หรือ”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้น

“ข้าไม่จำเป็นต้องบังคับให้ใครอยู่ และไม่คิดรั้งคนที่อยากไป”

ลี่ชาเก็บคำถามอื่นไว้ก่อน นางเดินไปยังโต๊ะเล็กริมหน้าต่างซึ่งมีเครื่องเขียนจัดไว้ แล้วหยิบกระดาษกับพู่กันกลับมา

ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อเริ่มจุ่มหมึก

ความทรงจำของหลินลี่ชาทำให้นางรู้จักตัวอักษร แต่การควบคุมพู่กันให้ได้ดังใจกลับไม่ง่าย ปลายเส้นแรกหนากว่าที่คิดจนต้องหยุดมอง

เยี่ยนโจวเหลือบเห็น ก่อนยื่นมือมา

“ข้าเขียนเอง เจ้าพูดมา”

นางยอมส่งพู่กันให้โดยไม่ฝืน

เขาเขียนวันเดือนปีและชื่อทั้งสองคน ก่อนบันทึกข้อตกลงทีละข้อ ลี่ชาอ่านตามอย่างตั้งใจ เมื่อมีข้อความไม่ชัดก็ขอให้แก้ เยี่ยนโจวเริ่มต้นด้วยความโมโห แต่เมื่อเห็นว่านางตรวจทุกประโยคจริงจัง ก็เลิกคิดว่าเป็นเพียงการลองใจ

“เรื่องสินเดิม ให้ระบุว่าเงิน ของใช้ เครื่องประดับ ร้านค้า และเอกสารที่นำมาล้วนอยู่ในการดูแลของข้า หากมีการยืม ต้องได้รับความยินยอมก่อน”

พู่กันในมือเขาหยุดชั่วครู่

“ไม่มีใครยืม ก็ไม่จำเป็นต้องเขียน”

“เขียนไว้แล้วก็ไม่เสียหาย”

เขามองนาง ก่อนก้มลงเขียนต่อ ลี่ชาไม่ได้เอ่ยชื่อมารดาเขา แต่เยี่ยนโจวยังจำเหตุการณ์หน้าจวนได้ จึงไม่อาจตำหนิว่านางคิดมากโดยไม่มีเหตุ เมื่อร่างเสร็จ ทั้งคู่ตรวจอีกครั้ง ก่อนเขาจะคัดเพิ่มให้มีข้อความตรงกันสองฉบับ