บทที่ 4 คำสัญญาในวันผลิบาน

เสียงเพลง "รางวัลแด่คนตั้งใจ" ดังแว่วมาจากลำโพงของโรงเรียนสลับกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะปนสะอื้นของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในวันปัจฉิมนิเทศ เสื้อนักเรียนสีขาวของทุกคนต่างเต็มไปด้วยรอยปากกาเมจิกที่เขียนข้อความอวยพรและคำสัญญาว่าจะไม่ลืมกัน

​แต่สำหรับ ‘นับดาว’ เสื้อนักเรียนของเธอยังคงสะอาดสะอ้าน มีเพียงรอยปากกาสีน้ำเงินเข้มตรงอกซ้าย ใกล้กับตำแหน่งของหัวใจ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นว่า

​‘ดาวคือดวงใจของวิน... ตลอดไป’

​“เขียนอะไรซึ้งขนาดนี้เนี่ยวิน เพื่อนๆ มาอ่านขำตายเลย” นับดาวก้มลงมองอกเสื้อตัวเองพลางแก้มแดงระเรื่อ เธอเงยหน้ามอง ‘อาชวิน’ แฟนหนุ่มร่างสูงที่วันนี้หล่อเหลาเป็นพิเศษในชุดนักเรียนที่รีดเรียบกริบ แม้ที่มุมปากจะมีรอยช้ำเล็กๆ ที่เขาอ้างว่าซุ่มซ่ามเดินชนประตูมาเมื่อวันก่อนก็ตาม

​“ใครจะขำก็ช่างเขาเสิ วินเขียนจากใจจริงๆ นะ” อาชวินยิ้มอบอุ่น มือหนาเอื้อมไปจัดคอเสื้อและลูบผมเปียที่ผูกโบสีขาวของเธออย่างทะนุถนอม “แล้วดาวล่ะ ไม่เขียนให้วินหน่อยเหรอ?”

​นับดาวอมยิ้มก่อนจะหยิบปากกาเคมีสีดำขึ้นมา เธอขยับเข้าไปใกล้จนชิดอกแกร่งของเขา ประคองสาบเสื้อนักเรียนตรงอกซ้ายของอาชวินไว้ แล้วตวัดเขียนข้อความด้วยความตั้งใจ

​‘ขอให้อาชวินของนับดาวมีความสุขในทุกๆ วัน... ดาวจะอยู่ข้างๆ วินเสมอ’

​อาชวินมองลายมือระเบียบเรียบร้อยนั้นแล้วขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาต้องลอบกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอเพื่อไม่ให้นับดาวสังเกตเห็นความอ่อนแอ วันนี้เป็นวันที่นับดาวมีความสุขที่สุด เพราะผลการสอบคัดเลือกตรงเข้ามหาวิทยาลัยประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว และนับดาวสอบได้อันดับต้นๆ ของคณะรัฐศาสตร์ สาขาการปกครอง มหาวิทยาลัยชื่อดัง ซึ่งเป็นก้าวแรกสู่เส้นทางโรงเรียนนายร้อยตำรวจหญิงตามที่เธอฝันไว้

​“ดาวเก่งมากเลยนะรู้มั้ย วินภูมิใจในตัวดาวที่สุดเลย” อาชวินพูดเสียงนุ่ม

​“ก็เพราะมีติวเตอร์ดีคอยคุมต่างหากล่ะ วินเองก็ต้องตั้งใจเรียนบริหารนะ เรียนจบแล้วจะได้มาช่วยคุณลุงบริหารงานอสังหาฯ ไวๆ ไง ดาวจะเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ส่วนวินก็เป็นนักธุรกิจใหญ่ เราจะสร้างอนาคตไปด้วยกันนะ” นับดาวกอดเอวหนาของเขาไว้แล้วซบหน้าลงกับอกแกร่ง วาดฝันถึงอนาคตที่สวยงามราวกับวิมานในอากาศ

​อาชวินกอดตอบเธอแน่น... แน่นเสียจนกังวลว่าร่างบางจะแหลกสลาย เขาไม่กล้าบอกความจริงกับเธอเลยว่า ในขณะที่เธอกำลังก้าวเข้าสู่โลกของแสงสว่างและความถูกต้อง ตัวเขาเองกลับก้าวลึกดิ่งลงสู่เหวแห่งความมืดมิดจนไม่เห็นทางกลับ

​เมื่อคืนนี้ พ่อของเขาเพิ่งจะพาลูกน้องศิษย์สายตรงมาทำพิธี 'กรีดเลือดสาบาน' รับเขาเข้าสู่ตำแหน่งรองประธานบริหารเครือธุรกิจอัครเดชโภคินอย่างเป็นทางการ ซึ่งเบื้องหลังคือการคุมเส้นทางการเงินของคาสิโนและเว็บพนันทั้งหมดในเครือ มือคู่นี้ของเขาที่ใช้กอดเธอ... มันแปดเปื้อนจนไม่มีวันซักออกได้อีกแล้ว

​ช่วงค่ำหลังจากงานเลี้ยงสังสรรค์ของโรงเรียนจบลง อาชวินขับรถมอเตอร์ไซค์พานับดาวแยกตัวออกมาที่จุดชมวิวบนเนินเขาหลวง ซึ่งเป็นสถานที่ลับที่มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่รู้ ท้องฟ้าคืนนี้มืดสนิทและเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความเย็นมาปะทะผิวกาย

​“โห... วันนี้ดาวเยอะจังเลยวิน สวยมากเลย” นับดาววิ่งนำหน้าไปเกาะรั้วกั้นพลางเงยหน้ามองฟ้า ตาโตเปล่งประกายล้อแสงดาว

​อาชวินเดินตามหลังมาเงียบๆ เขาไม่ได้มองท้องฟ้า แต่มองแผ่นหลังบางของคนรักที่เขาแสนหวงแหน เขาถอดเสื้อคลุมแจ็คเก็ตตัวนอกออกแล้วเดินเข้าไปสวมทับจากด้านหลังเพื่อบังลมให้เธอ พร้อมกับสวมกอดเอวบางไว้หลวมๆ

​“ดาว... วินมีของจะให้” อาชวินล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมา เปิดออกให้เห็นสร้อยคอทองคำขาวบางเฉียบที่มีจี้รูป 'ดวงอาทิตย์ล้อมดวงดาว' ดวงอาทิตย์วงนอกทำจากโลหะขัดเงาโอบอุ้มดวงดาวดวงเล็กที่ทำจากเพชรเม็ดงามไว้ตรงกลางอย่างอ่อนโยน

​“อุ๊ย สวยจังเลยวิน... มันแพงมากมั้ยเนี่ย? วินไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ” นับดาวตาโตด้วยความตกใจผสมความซาบซึ้ง

​“วินแอบออมเงินค่าขนมตั้งหลายเดือนแน่ะ เพื่อวันปัจฉิมของดาวเลยนะ” เขามุสาคำโต ทั้งที่ความจริงสร้อยเส้นนี้สั่งทำพิเศษจากร้านเพชรชื่อดังด้วยเงินปันผลก้อนแรกจากการคุมบ่อนมหาศาล แต่อาชวินรู้ดีว่านับดาวไม่ชอบของหรูหราที่ได้มาโดยมิชอบ เขาจึงต้องสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาเพื่อความสบายใจของเธอ

​“มา... วินใส่ให้นะ”

​อาชวินรวบผมเปียยาวของเธอไปไว้ด้านข้าง นิ้วหนาบรรจงเกี่ยวตะขอสร้อยคออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของเขาแตะถูกผิวต้นคอขาวระหงทำให้นับดาวขนลุกซู่ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา มือเล็กแตะที่จี้รูปดวงอาทิตย์ล้อมดาวเบาๆ

​“ขอบคุณนะวิน ดาวจะใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลาเลย จะไม่ถอดเลยสักวันเดียว” เธอยิ้มหวานจนตาปิด

​“อืม... ใส่ไว้คอยเตือนใจนะ ว่าไม่ว่าดาวจะอยู่ที่ไหน หรือวันข้างหน้าวินจะกลายเป็นใคร... วินจะคอยปกป้องดาวอยู่ห่างๆ เสมอเหมือนดวงอาทิตย์ที่โอบกอดดวงดาวไว้” แววตาของอาชวินสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้

​นับดาวสัมผัสได้ถึงความนัยบางอย่างในน้ำเสียงของเขา เธอเอื้อมมือไปประคองใบหน้าคมสัน “วิน... วันนี้วินพูดแปลกๆ อีกแล้วนะ มีอะไรปิดบังดาวหรือเปล่า? ช่วงนี้วินดูลึกลับ แถมชอบมีรอยแผลกลับมาตลอดเลย”

​อาชวินหัวใจกระตุก เขารีบจับมือเธอลงมาจูบที่หลังมือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “ไม่มีอะไรหรอกครับ วินแค่ใจหายที่จะต้องห่างกับดาวช่วงมหาลัยไง เรียนคนละที่ แถมดาวต้องฝึกหนักในค่ายอีก วินคงคิดถึงดาวจนเป็นบ้าแน่ๆ”

​“โธ่... คิดมากไปได้ ถึงจะเรียนคนละที่แต่เราก็ยังเป็นแฟนกันนี่นา วันเสาร์อาทิตย์ดาวก็ออกมาหาได้” นับดาวเขย่งเท้าขึ้นไปจูบที่ซอกคอเขาเบาๆ เป็นการปลอบใจ

​กลิ่นหอมละมุนและสัมผัสออดอ้อนของนับดาวปลุกปั่นอารมณ์รักและแรงปรารถนาในใจของชายหนุ่มให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อาชวินรั้งเอวบางเข้ามาประชิดกาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปมอบรสจูบที่ทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

​ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันอย่างโหยหา ลิ้นเรียวสอดประสานแลกเปลี่ยนความหวานท่ามกลางเสียงลมพายุบนยอดเขา อาชวินช้อนร่างบางขึ้นแนบอกแล้วพาเธอเดินตรงไปยังเบาะหลังของรถยนต์คันหรูของครอบครัวที่เขาแอบขับออกมาในคืนนี้

​ภายในรถที่ปิดไฟจนมืดสลัว มีเพียงแสงดาวและแสงไฟจากตัวเมืองเบื้องล่างที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาจางๆ อาชวินค่อยๆ เอนร่างของนับดาวลงบนเบาะหลังที่ถูกปรับให้เอนราบ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยไออุ่นตวัดถอดเสื้อแจ็คเก็ตและเสื้อนักเรียนของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามแน่นหนาตามประสาคนฝึกศิลปะการต่อสู้มาอย่างหนัก

​“วิน... ดาว...” นับดาวครางชื่อเขาด้วยความรู้สึกซาบซ่านเมื่อมือหนาเลื่อนเข้าไปสัมผัสผิวเนื้อนุ่มใต้เสื้อนักเรียนของเธอ กระดุมเสื้อนักเรียนตัวสวยถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ

​อาชวินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง พรมจูบต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกอิ่ม สัมผัสที่นุ่มนวลสลับกับความเร่าร้อนทำให้นับดาวแผ่นหลังลอยพ้นเบาะ มือเล็กขยำเส้นผมหนาของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน เสียงครางหวานสอดประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ในความเงียบสงัด

​“ดาว... จำไว้นะ วินรักดาว รักดาวคนเดียว” อาชวินพร่ำบอกประโยคเดิมซ้ำๆ ราวกับต้องการให้มันสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ บทรักครั้งสุดท้ายในวัยมัธยมดำเนินไปอย่างเนินนานและลึกซึ้ง ท่วงทำนองที่สอดประสานเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและการทะนุถนอม ราวกับอาชวินต้องการใช้วิมานรักแห่งนี้เป็นป้อมปราการกักขังความบริสุทธิ์ของเธอไว้ไม่ให้ความมืดมิดของเขาเอื้อมไปถึง

​จนกระทั่งคลื่นอารมณ์พัดพาทั้งคู่ไปถึงฝั่งฝันอันสูงสุด อาชวินทรุดกายลงนอนกกกอดร่างบางที่กำลังหอบหายใจถี่ไว้ในอ้อมแขน นำผ้าห่มผืนหนามาคลุมกายให้เธอเพื่อกันความหนาวเย็นจากลมภายนอก

​นับดาวซบหน้าลงกับอกแกร่ง นิ้วเรียวเกลี่ยรอยสักเล็กๆ รูปไม้กางเขนตรงข้อมือของเขาที่เธอเพิ่งสังเกตเห็น “วินแอบไปสักมาเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

​อาชวินชะงัก รีบชักข้อมือกลับเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “อ๋อ... สักแฟชั่นน่ะดาว เห็นเพื่อนๆ เขาฮิตกัน วินเลยลองดูบ้าง ไม่ชอบเหรอ?”

​“เปล่าหรอก... แค่รู้สึกว่าช่วงนี้วินดูโตเป็นผู้ใหญ่เร็วจัง สลัดลุคเด็กหลังห้องออกไปหมดเลย” นับดาวพึมพำพลางหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ยิ้มรับความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เธอคิดว่าเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดในชีวิต

​อาชวินมองใบหน้ายามหลับใหลของแฟนสาว นิ้วหนาเผลอลูบที่จี้สร้อยคอที่เขาเพิ่งสวมให้เธอ แววตาของเขาดับวูบลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง รอยสักรูปกางเขนตรงข้อมือของเขาไม่ใช่แฟชั่น... แต่มันคือสัญลักษณ์สลักตราของ ‘ผู้สืบทอดตระกูลมาเฟียอัครเดชโภคิน’ ที่ไม่มีวันลบออกได้ตลอดชีวิต

​‘ขอโทษนะดาว... ที่วินต้องก้าวเข้าสู่โลกสีดำเพื่อเป็นกำลังใจและปกป้องดาวจากพวกเดรัจฉานพวกนั้น วินจะยอมเป็นคนบาป เพื่อให้ดาวได้เป็นตำรวจที่ขาวสะอาดที่สุด... แม้ว่าวันข้างหน้า วินอาจจะต้องเป็นคนที่ดาวหันปากกระบอกปืนเข้าใส่ก็ตาม’

​น้ำตาหนึ่งหยดของลูกผู้ชายที่ชื่ออาชวินไหลซึมลงบนเส้นผมของนับดาวในความมืด ค่ำคืนสุดท้ายของวัยมัธยมจบลงพร้อมกับรอยร้าวในใจของเขาที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ รอวันที่จะระเบิดออกเมื่อถึงเวลาที่ต้องปล่อยมือจากเธอในรั้วมหาวิทยาลัย