Masukจาก "รักแรก" ในวัยขาสั้นคอซอง สู่ "ศัตรูหมายเลขหนึ่ง"ที่กฎหมายต้องกำจัด'นับดาว'เชื่อมาตลอดว่าความรักและความฉลาดของเธอจะนำพา 'อาทิตย์' ชายหนุ่มผู้เป็นโลกทั้งใบของเธอไปสู่ชีวิตที่ดีได้ เธอเคี่ยวเข็ญจนเขาเรียนจบ แต่ในวันที่เธอสอบติดตำรวจและอนาคตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขากลับบอกเลิกและหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ไร้คำตอบนานนับสิบปีหลายปีผ่านไป นับดาวกลายเป็นนายตำรวจหญิงฝีมือฉกาจที่ได้รับมอบหมายให้ทลายเครือข่ายมาเฟียข้ามชาติที่ทรงอิทธิพลที่สุด ทว่ายิ่งสืบลึกเข้าไปในเงามืด หัวใจเธอกลับยิ่งสั่นคลอน เมื่อปลายนิ้วที่เคยสัมผัสกันในห้องเรียน กลับกลายเป็นมือคู่เดียวกันที่กุมบังเหียนอาณาจักรสีเทาทุกรูปแบบ ทั้งบ่อนพนัน นักฆ่า และการค้ามนุษย์ในโลกที่ความถูกต้องต้องมาก่อนหัวใจ เธอมีหน้าที่ต้องจับเขาเข้าคุก แต่เขาผู้กลายเป็นราชาโลกมืดกลับส่งยิ้มที่คุ้นเคยมาให้พร้อมคำท้าทาย.."ถ้าอยากได้ตัวผม... ก็ไล่ให้ทันสิครับคุณตำรวจ"เมื่อคนหนึ่งล่าเพื่อ "หน้าที่" แต่อีกคนหนีเพื่อ"ปกป้อง"บทสรุปของเส้นขนานที่เปื้อนคราบเลือดและน้ำตานี้จะจบลงที่กุญแจมือหรือความตาย?
Lihat lebih banyakเสียงเพลง "รางวัลแด่คนตั้งใจ" ดังแว่วมาจากลำโพงของโรงเรียนสลับกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะปนสะอื้นของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในวันปัจฉิมนิเทศ เสื้อนักเรียนสีขาวของทุกคนต่างเต็มไปด้วยรอยปากกาเมจิกที่เขียนข้อความอวยพรและคำสัญญาว่าจะไม่ลืมกัน แต่สำหรับ ‘นับดาว’ เสื้อนักเรียนของเธอยังคงสะอาดสะอ้าน มีเพียงรอยปากกาสีน้ำเงินเข้มตรงอกซ้าย ใกล้กับตำแหน่งของหัวใจ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นว่า ‘ดาวคือดวงใจของวิน... ตลอดไป’ “เขียนอะไรซึ้งขนาดนี้เนี่ยวิน เพื่อนๆ มาอ่านขำตายเลย” นับดาวก้มลงมองอกเสื้อตัวเองพลางแก้มแดงระเรื่อ เธอเงยหน้ามอง ‘อาชวิน’ แฟนหนุ่มร่างสูงที่วันนี้หล่อเหลาเป็นพิเศษในชุดนักเรียนที่รีดเรียบกริบ แม้ที่มุมปากจะมีรอยช้ำเล็กๆ ที่เขาอ้างว่าซุ่มซ่ามเดินชนประตูมาเมื่อวันก่อนก็ตาม “ใครจะขำก็ช่างเขาเสิ วินเขียนจากใจจริงๆ นะ” อาชวินยิ้มอบอุ่น มือหนาเอื้อมไปจัดคอเสื้อและลูบผมเปียที่ผูกโบสีขาวของเธออย่างทะนุถนอม “แล้วดาวล่ะ ไม่เขียนให้วินหน่อยเหรอ?” นับดาวอมยิ้มก่อนจะหยิบปากกาเคมีสีดำขึ้นมา เธอขยับเข้าไปใกล้จนชิดอกแกร่งของเขา ประคองสาบเสื้อนักเรียนตรงอกซ้ายของอา
เช้าวันต่อมาที่โรงเรียน บรรยากาศระหว่าง ‘อาชวิน’ และ ‘นับดาว’ เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ภายนอกทั้งคู่จะยังทำตัวเป็นนักเรียน ม.6 ที่ตั้งใจอ่านหนังสือสอบเหมือนเดิม แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม รอยประทับจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงอุ่นซ่านอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่ นับดาวนั่งจัดระเบียบชีทสรุปวิชาสังคมศึกษาเพื่อเตรียมตัวสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์ แววตาของเธอเป็นประกายเมื่อพูดถึงอนาคต “วิน รู้มั้ยว่าปีนี้โรงเรียนนายร้อยตำรวจรับผู้หญิงเพิ่มด้วยนะ ดาวตรวจเช็กระเบียบการมาหมดแล้ว ถ้าดาวสอบติด... ดาวคงได้ช่วยคนเยอะแยะเลย” อาชวินที่กำลังควงปากกาเล่นอยู่ข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์แล้วรู้สึกจุกในอก “ดาวชอบความถูกต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?” “อืม... ดาวว่าโลกเราถ้าไม่มีกฎหมาย มันคงวุ่นวายน่าดู ดาวอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สังคมมันดีขึ้นไง วินล่ะ... เรียนบริหารจบมาแล้ว อยากทำอสังหาฯ กับคุณพ่อจริงๆ เหรอ?” “คงงั้นมั้งดาว... วินเลือกอะไรมากไม่ได้หรอก” อาชวินตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะหันไปเห็นชายแปลกหน้าสองคนที่ยืนอยู่นอกรั้วโรงเรียน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็
บรรยากาศช่วงหลังเลิกเรียนในวันฝนตกหนักดูสลัวและเงียบเหงากว่าปกติ เสียงสายฝนที่กระทบหลังคาอาคารเรียนดังสนั่นจนกลบเสียงทุกอย่าง ‘นับดาว’ นั่งอยู่ภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปีที่ 6 ที่เหลือเพียงเธอและ ‘อาชวิน’ เพียงสองคนเท่านั้น ไฟในห้องถูกปิดไปแล้วเพื่อประหยัดไฟตามระเบียบโรงเรียน มีเพียงแสงสลัวจากท้องฟ้าภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาพอให้เห็นเงาร่างของกันและกัน “วิน... ข้อนี้มันยากจัง ดาวอธิบายรอบที่สามแล้วนะ วินยังทำไม่ได้อีกเหรอ?” นับดาวบ่นอุบพลางขยับแว่นสายตา เธอไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางที่เธอกำลังตั้งอกตั้งใจนั้นอยู่ในสายตาของอาชวินตลอดเวลา อาชวินไม่ได้มองสมุดโจทย์ที่อยู่ตรงหน้า แต่อารมณ์เขากำลังพลุ่งพล่าน วันนี้เขาเพิ่งถูกพ่อตำหนิเรื่อง "ความอ่อนแอ" และสั่งให้เขาไปร่วมงานที่เขาไม่อยากทำ แสงสว่างเดียวที่เขาอยากจะยึดเหนี่ยวไว้ตอนนี้มีเพียงผู้หญิงตรงหน้าเท่านั้น “ดาว...” เสียงทุ้มเรียกเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปจับมือที่กำลังถือปากกาของเธอไว้ “หืม? มีอะไร...” ไม่ทันที่นับดาวจะพูดจบ อาชวินก็โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากบางของเธออย่างแผ่วเบาแต่โหยหา นับดาวเบิกตาโวอย่างตกใจใ
ท่ามกลางเสียงจอแจในโรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง ‘นับดาว’ เด็กสาวเจ้าของดวงตากลมโตฉายแววฉลาดหลักแหลม กำลังนั่งขะมักเขม้นกับการเขียนสรุปวิชาฟิสิกส์อยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวเดิมใต้ต้นหูกวาง ริมฝีปากบางพึมพำสูตรคำนวณเบาๆ อย่างมีสมาธิ เธอคือเด็กเรียนแถวหน้าของห้องที่ใครๆ ต่างก็เกรงใจในความเป๊ะและระเบียบวินัย จนกระทั่งแรงสะกิดที่ไหล่พร้อมกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ที่คุ้นเคยทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น “ดาว... ข้อนี้ทำยังไงนะ อธิบายให้ฟังหน่อยดิ วินอ่านสามรอบแล้วยังไม่เข้าหัวเลย” เจ้าของเสียงทุ้มคือ ‘อาชวิน’ แฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งลงข้างๆ เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่ระเบียบจัดจนผิดวิสัยเด็กผู้ชายทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นมองมาที่เธออย่างอ้อนๆ อาชวินไม่ใช่คนหัวช้า แต่เขาชอบหาเรื่องให้แฟนสาวคนเก่งได้ขยับมาใกล้ๆ เพื่อติวหนังสือให้เขาเสมอ “วิน! ดาวบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ตั้งใจอ่านโจทย์ก่อน ถ้ามัวแต่เล่นแบบนี้จะสอบเข้ามหาลัยพร้อมดาวได้ไง” นับดาวดุไม่จริงจังนัก แต่มือก็ดึงสมุดของเขามาดู “ก็มีแฟนเก่งขนาดนี้ วินจะกลัวอะไรล่ะครับ” อาชวินยิ้มกว้างพลางเท้าคางมองหน้าแฟนสาว “ดาวอยากเรียนต่อต