คุณตำรวจครับ...มาจับผมสิ

​ท่ามกลางเสียงจอแจในโรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง ‘นับดาว’ เด็กสาวเจ้าของดวงตากลมโตฉายแววฉลาดหลักแหลม กำลังนั่งขะมักเขม้นกับการเขียนสรุปวิชาฟิสิกส์อยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวเดิมใต้ต้นหูกวาง ริมฝีปากบางพึมพำสูตรคำนวณเบาๆ อย่างมีสมาธิ เธอคือเด็กเรียนแถวหน้าของห้องที่ใครๆ ต่างก็เกรงใจในความเป๊ะและระเบียบวินัย

​จนกระทั่งแรงสะกิดที่ไหล่พร้อมกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ที่คุ้นเคยทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น

​“ดาว... ข้อนี้ทำยังไงนะ อธิบายให้ฟังหน่อยดิ วินอ่านสามรอบแล้วยังไม่เข้าหัวเลย”

​เจ้าของเสียงทุ้มคือ ‘อาชวิน’ แฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งลงข้างๆ เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่ระเบียบจัดจนผิดวิสัยเด็กผู้ชายทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นมองมาที่เธออย่างอ้อนๆ อาชวินไม่ใช่คนหัวช้า แต่เขาชอบหาเรื่องให้แฟนสาวคนเก่งได้ขยับมาใกล้ๆ เพื่อติวหนังสือให้เขาเสมอ

​“วิน! ดาวบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ตั้งใจอ่านโจทย์ก่อน ถ้ามัวแต่เล่นแบบนี้จะสอบเข้ามหาลัยพร้อมดาวได้ไง” นับดาวดุไม่จริงจังนัก แต่มือก็ดึงสมุดของเขามาดู

​“ก็มีแฟนเก่งขนาดนี้ วินจะกลัวอะไรล่ะครับ” อาชวินยิ้มกว้างพลางเท้าคางมองหน้าแฟนสาว “ดาวอยากเรียนต่อตำรวจจริงๆ เหรอ? งานมันเหนื่อยนะ แถมอันตรายด้วย วินเป็นห่วง”

​นับดาวหยุดปากกาในมือ แววตามุ่งมั่นฉายชัด “อืม ดาวอยากช่วยคน อยากทำสิ่งที่ถูกต้อง ดาวว่ามันเท่ดีออก วินไม่อยากเห็นดาวในชุดเครื่องแบบเหรอ?”

​อาชวินนิ่งไปชั่วอึดใจ รอยยิ้มดูจะเฝื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “...เท่สิ ดาวของวินใส่ชุดอะไรก็สวยที่สุดอยู่แล้ว”

​เขาลูบหัวเธอเบาๆ โดยที่นับดาวไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มที่ดูเหมือนคุณชายแสนดีนั้น อาชวินกำลังแบกความลับที่หนักอึ้ง พ่อของเขาไม่ใช่แค่นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อย่างที่เขาหลอกเธอ แต่เป็น ‘หัวหน้าองค์กรเงามืด’ ที่กุมอำนาจธุรกิจสีเทาทั้งหมดของเมืองนี้ไว้

​ทุกเย็นหลังจากเดินไปส่งนับดาวขึ้นรถเมล์กลับบ้าน อาชวินจะต้องเปลี่ยนจากชุดนักเรียนไปสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเพื่อเข้าประชุมในห้องลับที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่และกลิ่นคาวเลือด เขาถูกฝึกให้จับปืนและเรียนรู้กลโกงธุรกิจก่อนจะเรียนรู้วิธีแก้โจทย์แคลคูลัสเสียอีก

​“ดาวสัญญาได้ไหม...” อาชวินพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่ทั้งคู่เดินจูงมือกันไปตามทางเดินริมรั้วโรงเรียนที่มีดอกเฟื่องฟ้าบานสะพรั่ง

​“หืม? สัญญาอะไรคะ?”

​“ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น... อย่าเลิกรักวินนะ อย่าลืมว่าวินเคยเป็นวินของดาวแบบนี้ตลอดไป”

​นับดาวหัวเราะร่าพลางกระชับมือที่กุมกันไว้แน่น “พูดเป็นพระเอกลิเกไปได้ ดาวไม่ทิ้งวินหรอกน่า เราจะเรียนจบมหาลัยไปด้วยกัน แล้วดาวจะจับวินแต่งงานทันทีที่ดาวได้ยศร้อยตำรวจตรีเลย คอยดูสิ!”

​อาชวินยิ้มตาม แต่ในใจเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาขยะแขยงโลกมืดที่ตัวเองเกิดมา และโหยหาแสงสว่างจากนับดาวเหลือเกิน แต่ยิ่งนับดาวขยับเข้าใกล้ความฝันในการเป็นตำรวจมากเท่าไหร่ ความจริงที่ว่า ‘เราอยู่คนละโลก’ ก็ยิ่งกรีดลึกลงในใจเขามากขึ้นเท่านั้น

​วันเวลาผ่านไป ความรักของทั้งคู่เบ่งบานท่ามกลางกองสมุดเล่มหนาและเสียงหัวเราะ นับดาวคือคนเดียวที่ทำให้อาชวินรู้สึกว่าเขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ 'ทายาทมาเฟีย' ที่ต้องแบกรับความคาดหวังอันโหดเหี้ยม

​แต่ความลับมักจะมีรอยร้าวเสมอ... วันหนึ่งหลังจากเลิกเรียน อาชวินถูกดักพบโดยกลุ่มชายชุดดำหน้าโรงเรียน นับดาวที่ลืมของไว้บนห้องเรียนเดินกลับมาเห็นเข้าพอดี เธอเห็นอาชวินยืนคุยกับชายร่างยักษ์ที่มีรอยสักโผล่พ้นแขนเสื้อ ท่าทางของอาชวินในตอนนั้นดูเย็นชาและน่าเกรงขามจนเธอเกือบจำไม่ได้

​"วิน! นั่นใครน่ะ?" นับดาวตะโกนเรียกด้วยความสงสัย

​อาชวินสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบส่งสัญญาณให้ชายพวกนั้นถอยไป ก่อนจะหันมาหาเธอด้วยรอยยิ้มเดิม "อ๋อ... ลูกน้องของคุณพ่อน่ะครับ เขาเอาเอกสารสำคัญมาให้วินเซ็นแทนน่ะ พอดีคุณพ่อไม่ว่าง"

​"ลูกน้องคุณพ่อ? ทำไมหน้าตาดูดุจัง เหมือนพวกนักเลงเลย" นับดาวถามพลางมองตามรถสีดำที่ขับออกไป

​"พวกบอดี้การ์ดน่ะดาว ธุรกิจอสังหาฯ บางทีก็มีคู่แข่งเยอะ คุณพ่อเลยต้องเข้มงวดหน่อย" เขาโกหกอย่างลื่นไหลพร้อมกับโอบไหล่เธอให้เดินไปทางอื่น "ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ดาวอยากกินไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนไม่ใช่เหรอ?"

​นับดาวพยักหน้าและลืมเรื่องนั้นไปอย่างง่ายดาย เพราะความเชื่อใจที่เธอมีให้อาชวินนั้นสูงยิ่งกว่ากำแพงใดๆ เธอเชื่อมาตลอดว่าผู้ชายที่คอยซับเหงื่อให้เธอตอนติวหนังสือ และคนเดียวที่จำได้ว่าเธอชอบกินรสอะไร... ไม่มีทางจะเป็นคนไม่ดีไปได้

​โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ในกระเป๋าเป้ของอาชวินที่เขาสะพายอยู่ตอนนั้น ไม่ได้มีแค่สมุดจดศัพท์ภาษาอังกฤษที่เธอให้เขาไปท่อง... แต่มันมี 'ซองเงินก้อนโต' จากเว็บพนันที่เขาเพิ่งไปเก็บมาตามคำสั่งของพ่อ

​อาชวินมองแผ่นหลังของนับดาวที่เดินนำหน้าไปพลางฮัมเพลงอย่างมีความสุข เขากำสายกระเป๋าแน่นจนมือสั่น

​‘ดาว... วินขอโทษนะที่ต้องหลอกดาว แต่ถ้าดาวรู้ความจริง... ดาวจะยังยิ้มแบบนี้ให้วินอยู่ไหม?’