บทที่ 2 รอยประทับในความมืด

บรรยากาศช่วงหลังเลิกเรียนในวันฝนตกหนักดูสลัวและเงียบเหงากว่าปกติ เสียงสายฝนที่กระทบหลังคาอาคารเรียนดังสนั่นจนกลบเสียงทุกอย่าง ‘นับดาว’ นั่งอยู่ภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปีที่ 6 ที่เหลือเพียงเธอและ ‘อาชวิน’ เพียงสองคนเท่านั้น

​ไฟในห้องถูกปิดไปแล้วเพื่อประหยัดไฟตามระเบียบโรงเรียน มีเพียงแสงสลัวจากท้องฟ้าภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาพอให้เห็นเงาร่างของกันและกัน

​“วิน... ข้อนี้มันยากจัง ดาวอธิบายรอบที่สามแล้วนะ วินยังทำไม่ได้อีกเหรอ?” นับดาวบ่นอุบพลางขยับแว่นสายตา เธอไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางที่เธอกำลังตั้งอกตั้งใจนั้นอยู่ในสายตาของอาชวินตลอดเวลา

​อาชวินไม่ได้มองสมุดโจทย์ที่อยู่ตรงหน้า แต่อารมณ์เขากำลังพลุ่งพล่าน วันนี้เขาเพิ่งถูกพ่อตำหนิเรื่อง "ความอ่อนแอ" และสั่งให้เขาไปร่วมงานที่เขาไม่อยากทำ แสงสว่างเดียวที่เขาอยากจะยึดเหนี่ยวไว้ตอนนี้มีเพียงผู้หญิงตรงหน้าเท่านั้น

​“ดาว...” เสียงทุ้มเรียกเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปจับมือที่กำลังถือปากกาของเธอไว้

​“หืม? มีอะไร...”

​ไม่ทันที่นับดาวจะพูดจบ อาชวินก็โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากบางของเธออย่างแผ่วเบาแต่โหยหา นับดาวเบิกตาโวอย่างตกใจในคราแรก แต่สัมผัสที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักของแฟนหนุ่มทำให้เธอก็ค่อยๆ หลับตาลงและจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ

​อาชวินค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นไปประคองใบหน้าของเธอไว้ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนับดาวเหมือนยาระงับประสาทที่ทำให้เขาลืมโลกภายนอกที่โหดร้ายไปจนสิ้น เขาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้จนร่างกายแทบจะหลอมรวมกัน

​“วิน... นี่มันในห้องเรียนนะ...” นับดาวกระซิบเสียงสั่นขณะที่อาชวินเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของเธอ

​“ไม่มีใครเห็นหรอกดาว ฝนตกหนักขนาดนี้... วินแค่รักดาว รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว”

​อารมณ์วัยรุ่นที่พลุ่งพล่านบวกกับความรักที่สะสมมานาน ทำให้นับดาวโอนอ่อนไปตามสัมผัสของเขา อาชวินอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเรียนที่เธอใช้ติวหนังสือให้เขาเสมอ มือหนาค่อยๆ สัมผัสไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนักเรียนอย่างเบามือ

​เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวแข่งกับเสียงฝน ในห้องเรียนที่เคยเป็นสถานที่แห่งการเรียนรู้ บัดนี้กลายเป็นสถานที่แห่งความลับที่ลึกซึ้งที่สุด

​(ตัดเข้าสู่ฉาก NC อย่างละเมียดละไม)

​อาชวินค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นเทา แสงสลัวเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่ปรากฏแก่สายตา เขาพรมจูบไปทั่วไหล่บางอย่างแสนรัก นับดาวหลับตาพริ้มส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเมื่อความรู้สึกซ่านกระเซ็นไปทั่วร่าง

​บทรักที่เกิดจากความบริสุทธิ์ใจและการโหยหาที่พึ่งพิงทางใจดำเนินไปอย่างเนิบนาบแต่ทว่าเร่าร้อน ทุกสัมผัสที่อาชวินมอบให้นับดาว มันคือคำสัญญาที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ว่าเขายอมสละทุกอย่างเพื่อเธอได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันคือความรู้สึกผิดที่เขากำลังดึงดอกไม้ที่ขาวสะอาดอย่างเธอเข้ามาแปดเปื้อนในโลกของเขา

​“ดาว... เป็นของวินนะ...” เขาซิบที่ข้างหู

​“ดาว... ดาวรักวินนะ” เธอตอบกลับพร้อมกับสวมกอดเขาไว้แน่น

​ค่ำคืนนั้น หลังจากการทำรักที่เต็มไปด้วยความหมายสิ้นสุดลง อาชวินนั่งกอดนับดาวไว้บนตักท่ามกลางความมืด เขาช่วยเธอติดกระดุมเสื้อและจัดยูนิฟอร์มให้เรียบร้อยเหมือนเดิม

​“วินสัญญานะ... ว่าจะดูแลดาวให้ดีที่สุด” อาชวินจูบที่หน้าผากของเธอ

​นับดาวยิ้มอย่างมีความสุข เธอเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้อย่างสุดหัวใจ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ารอยประทับที่เขาฝากไว้บนร่างกายและหัวใจของเธอในวันนี้ จะกลายเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดเมื่อถึงวันที่เขากลายเป็นคนแปลกหน้าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวสลับกับแสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างห้องเรียนชั้นมัธยมปีที่ 6 ‘นับดาว’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะประจำของเธอ ลมพายุที่พัดแรงทำให้กิ่งไม้ข้างอาคารตีเข้ากับกระจกหน้าต่างดัง แกรก... แกรก... ยิ่งสร้างบรรยากาศวังเวงให้กับห้องเรียนที่เหลือเพียงคนสองคน

​“วิน... ฝนตกหนักขนาดนี้ พ่อจะมารับดาวได้มั้ยนะ” นับดาวพึมพำขณะเก็บหนังสือใส่กระเป๋า เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นไหวกับสายตาของ ‘อาชวิน’ ที่มองเธอมาครู่ใหญ่แล้ว

​อาชวินไม่ได้ตอบ เขาเดินไปลูบม่านปิดหน้าต่างทุกบานจนห้องที่สลัวอยู่แล้วมืดสนิทลงไปอีก มีเพียงแสงวูบวาบจากสายฟ้าภายนอกที่ทำให้เห็นเสี้ยวหน้าคมสันของเขาเป็นระยะ เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของนับดาว ก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมากุมไว้

​“วินเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมมือนิ่งจัง” นับดาวถามด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบและความสั่นเทาเล็กๆ ที่ปลายนิ้วของเขา

​“ดาว... ถ้าวันหนึ่งโลกที่ดาวฝันถึงกับโลกที่วินอยู่มันเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน ดาวจะยังกอดวินไว้แบบนี้มั้ย?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น

​“ทำไมพูดเรื่องเศร้าอีกล่ะ วินก็รู้ว่าดาวรักวินมากแค่ไหน...”

​อาชวินไม่รอให้เธอพูดจบ เขาโน้มตัวลงมาปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรงในคราแรก แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาในพริบตา จูบนี้ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่การแสดงความรักของวัยรุ่น แต่มันเหมือนการ ‘ขอร้อง’ ให้อยู่เคียงข้างกันในวันที่เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังดิ่งลงสู่เหว

​นับดาวส่งเสียงอื้ออึงในลำคอด้วยความตกใจ มือเล็กขยำเสื้อนักเรียนของเขาจนยับย่น แต่สัมผัสที่อบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดจากตัวอาชวินที่เธอคุ้นเคยก็ทำให้เธอค่อยๆ เคลิบเคลิ้มและโอนอ่อนตามไปในที่สุด

​อาชวินค่อยๆ อุ้มนับดาวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเรียนตัวที่เธอใช้ติวหนังสือให้เขาเสมอ สมุดโน้ตและปากกาถูกปัดกระจัดกระจายลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดี ในวินาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคนตรงหน้า

​

​มือหนาของอาชวินค่อยๆ เลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของนับดาวออกทีละเม็ดอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มและแก้มขึ้นสีระเรื่อ

​“ดาวสวยเหลือเกิน...” เขาซิบเบาๆ ก่อนจะประทับจูบลงบนลาดไหล่เนียนละเอียดนุ่มนวล ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา

​นับดาวรู้สึกถึงกระแสไฟที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกายเมื่อสัมผัสร้อนแรงของเขาแตะต้องผิวพรรณที่เธอหวงแหนมาตลอด แต่เพราะเป็นอาชวิน... เพราะเป็นคนที่เธอตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ เธอจึงยอมให้เขาทำตามแต่ใจ

​ในห้องเรียนที่เคยมืดสลัวกลับดูร้อนระอุด้วยเพลิงรักที่จุดติดขึ้น เสียงลมหายใจหอบถี่สอดประสานกับเสียงฝนภายนอก อาชวินพยายามอย่างยิ่งที่จะมอบสัมผัสที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะให้ได้ เขาต้องการสลักชื่อและตัวตนของเขาลงในหัวใจและร่างกายของนับดาว เพื่อให้เธอกลายเป็นของเขา... และเขาเป็นของเธออย่างสมบูรณ์

​“วิน... อย่าทิ้งดาวนะ” นับดาวกระซิบเสียงพร่าขณะที่โอบกอดคอเขาไว้แน่น

​“ไม่มีวัน... วินจะไม่มีวันทิ้งดาวเด็ดขาด” เขาโกหกทั้งน้ำตาที่คลอหน่วยตา อาชวินรู้ดีว่ายิ่งเขากอดเธอแน่นเท่าไหร่ หนทางข้างหน้าก็ยิ่งมืดมนมากขึ้นเท่านั้น แต่ในนาทีนี้ เขาขอเพียงแค่ให้ความทรงจำนี้คงอยู่ตลอดไป

​บทรักดำเนินไปอย่างเนิบนาบแต่ทว่าเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เอ่อล้น ทั้งคู่ต่างสำรวจและเรียนรู้ซึ่งกันและกันภายใต้ความเงียบสงัดของอาคารเรียน ทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวคือคำสัญญาที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นวาจา รอยประทับที่เขาฝากไว้บนผิวเนื้อของเธอนั้นเปรียบเสมือนตราบาปที่เขาเต็มใจจะแบกรับไว้คนเดียว

​เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนฝนเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาห้องเรียนที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง อาชวินนั่งซ้อนหลังนับดาวอยู่บนโต๊ะเรียน เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังและเอาคางเกยไหล่บางไว้

​เขากำลังช่วยเธอติดกระดุมเสื้อกลับคืนอย่างตั้งใจ นิ้วมือที่เคยจับปืนมาอย่างโชกโชนในโลกมืดกลับดูสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องสัมผัสกระดุมเล็กๆ ของคนรัก

​“ดาว... พรุ่งนี้วินไปส่งที่บ้านนะ” เขาพูดพลางจูบซับที่ขมับเธอ

​นับดาวพยักหน้าพลางอิงแอบอกแกร่ง “วิน... ดาวรักวินนะ ไม่ว่าวินจะเป็นยังไง ดาวก็จะอยู่ข้างวินตลอดไป”

​อาชวินกระชับกอดให้แน่นขึ้น เขาหลับตาลงเพื่อซึมซับความสุขสุดท้ายก่อนที่เขาจะต้องกลับไปสวมหน้ากากเป็นทายาทมาเฟียอีกครั้ง เขาไม่ได้ตอบคำสัญญาของเธอ แต่ในใจเขาร้องไห้อย่างหนัก

​ถ้าดาวรู้ว่ามือคู่นี้ที่เพิ่งสัมผัสดาว... มันเปื้อนเลือดมามากขนาดไหน ดาวจะยังพูดคำนี้ออกมาได้อยู่มั้ย?

​รอยยิ้มหวานของนับดาวในชุดนักเรียนที่ดูยับย่นเล็กน้อยนั้นงดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา และมันคือภาพที่อาชวินจะจดจำไว้จนวันตาย แม้ในวันที่เขาต้องกลายเป็นอาชญากรที่เธอต้องไล่ล่าก็ตาม