​บทที่ 3 รอยร้าวในแสงตะวัน

​เช้าวันต่อมาที่โรงเรียน บรรยากาศระหว่าง ‘อาชวิน’ และ ‘นับดาว’ เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ภายนอกทั้งคู่จะยังทำตัวเป็นนักเรียน ม.6 ที่ตั้งใจอ่านหนังสือสอบเหมือนเดิม แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม รอยประทับจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงอุ่นซ่านอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่

​นับดาวนั่งจัดระเบียบชีทสรุปวิชาสังคมศึกษาเพื่อเตรียมตัวสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์ แววตาของเธอเป็นประกายเมื่อพูดถึงอนาคต

​“วิน รู้มั้ยว่าปีนี้โรงเรียนนายร้อยตำรวจรับผู้หญิงเพิ่มด้วยนะ ดาวตรวจเช็กระเบียบการมาหมดแล้ว ถ้าดาวสอบติด... ดาวคงได้ช่วยคนเยอะแยะเลย”

​อาชวินที่กำลังควงปากกาเล่นอยู่ข้างๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์แล้วรู้สึกจุกในอก “ดาวชอบความถูกต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?”

​“อืม... ดาวว่าโลกเราถ้าไม่มีกฎหมาย มันคงวุ่นวายน่าดู ดาวอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สังคมมันดีขึ้นไง วินล่ะ... เรียนบริหารจบมาแล้ว อยากทำอสังหาฯ กับคุณพ่อจริงๆ เหรอ?”

​“คงงั้นมั้งดาว... วินเลือกอะไรมากไม่ได้หรอก” อาชวินตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะหันไปเห็นชายแปลกหน้าสองคนที่ยืนอยู่นอกรั้วโรงเรียน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เขาจำรอยสักที่คอของพวกมันได้... พวกมันคือคนของแก๊ง ‘มังกรโลกันต์’ คู่อริตัวฉกาจของพ่อเขา

​“ดาว... วินลืมของไว้ที่รถ เดี๋ยววินมานะ ดาวนั่งรอตรงนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด”

​“อ้าว วิน! มีอะไรหรือเปล่า ท่าทางรีบร้อนจัง” นับดาวมองตามแฟนหนุ่มด้วยความสงสัย

​อาชวินรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทางหลังโรงเรียน เขาอ้อมไปประจันหน้ากับชายสองคนนั้นในมุมอับสายตา

​“พวกมึงมาทำอะไรที่นี่?” เสียงของเขาที่เคยอ่อนโยนกับนับดาว บัดนี้เย็นเยียบจนน่าขนลุก

​“แหม่... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ‘นายน้อย’ แห่งตระกูลอัครเดชโภคิน” หนึ่งในพวกมันเหยียดยิ้ม “นายใหญ่สั่งให้พวกเรามาดูหน้า ‘จุดอ่อน’ ของมึงหน่อย เห็นว่าหวงนักหวงหนานี่นา... เด็กผู้หญิงตากลมๆ คนนั้นน่ะเหรอ?”

​พลั่ก!

​ไม่ทันที่มันจะพูดจบ หมัดหนักๆ ของอาชวินก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของมันจนล้มคว่ำ เขาตามเข้าไปกระชากคอเสื้อแล้วกดมันแนบกับกำแพง แววตาของเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ

​“ถ้ามึงแตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย... กูจะเผาแก๊งพวกมึงให้ไม่เหลือซาก กลับไปบอกนายมึงว่า อย่าล้ำเส้น!”

​อาชวินสะบัดมันทิ้งอย่างไม่ใยดี เขาหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัว... กลัวว่าความมืดในชีวิตเขาจะลามไปถึงนับดาว เขาพยายามเช็ดรอยเลือดที่ติดอยู่ที่กำปั้นกับกางเกงนักเรียนอย่างลนลาน ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินกลับไปหานับดาว

​ช่วงเย็นวันนั้น หลังจากเลิกเรียนอาชวินอาสาไปส่งนับดาวที่บ้านเหมือนทุกวัน แต่ครั้งนี้เขาดูเหม่อลอยและคอยมองกระจกหลังรถมอเตอร์ไซค์อยู่ตลอดเวลา

​“วินเป็นอะไรหรือเปล่า? วันนี้วินดูแปลกๆ นะ” นับดาวถามขณะที่ลงจากรถหน้าบ้าน

​อาชวินถอดหมวกกันน็อกออก เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนับดาวเหมือนพยายามจะเก็บภาพนี้ไว้ให้นานที่สุด “ดาว... วินรักดาวนะ รักมากจริงๆ”

​“รู้แล้วค่ะ... บอกรอบที่ล้านแล้วมั้งเนี่ย” นับดาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสังเกตเห็นรอยแดงที่หลังมือของเขา “อุ๊ย! วิน มือไปโดนอะไรมา? ทำไมบวมแบบนี้ล่ะ?”

​“อ๋อ... เมื่อกลางวันวินซุ่มซ่ามไปกระแทกขอบโต๊ะน่ะ ไม่เป็นไรหรอก” เขาโกหกคำโตอีกครั้ง

​ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในช่วงนี้เหมือนยืนอยู่บนปากเหว ยิ่งนับดาวแสดงความบริสุทธิ์ใจและอุดมการณ์ของตำรวจออกมามากเท่าไหร่ อาชวินยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนบาปมากขึ้นเท่านั้น

​คืนนั้น... หลังจากนับดาวหลับไปแล้ว อาชวินแอบขับรถไปที่โกดังของพ่อ เขาไม่ได้ไปเพื่อเรียนรู้งานอสังหาฯ แต่เขาไปเพื่อ ‘พิสูจน์ตัวตน’

​“พ่อ... ผมจะรับงานนี้เอง งานที่พ่อบอกว่าต้องกำจัดแก๊งมังกรโลกันต์”

​พ่อของเขามองลูกชายด้วยสายตาพึงพอใจ “คิดได้แล้วเหรออาชวิน? ไหนว่าอยากเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาไง”

​“ผมจะเป็นอะไรก็ได้... ถ้ามันหมายถึงการที่ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับคนของผมอีก” อาชวินกำหมัดแน่น แววตาของเขาดับวูบไป ไม่เหลือความสดใสของเด็กนักเรียนอีกต่อไป มีเพียงปีศาจร้ายที่กำลังตื่นขึ้นเพื่อปกป้องนางฟ้าของเขา

​วันต่อมา นับดาวชวนอาชวินไปติวหนังสือที่ห้องสมุดประชาชน บรรยากาศเงียบสงบทำให้นับดาวเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อาชวินที่เคยกวนประสาทและขี้เล่น บัดนี้เขานิ่งขรึมและชอบมองเหม่อไปที่หน้าต่าง

​“วิน... ถ้าดาวสอบติดนายร้อย แล้ววินไปเรียนบริหาร... เราจะยังมาเจอกันแบบนี้ใช่มั้ย?”

​อาชวินดึงนับดาวเข้าไปกอดจากทางด้านหลังท่ามกลางชั้นหนังสือที่ไร้ผู้คน เขาฝังจมูกลงบนผมหอมๆ ของเธอ “วินจะพยายาม... ดาวสัญญาได้มั้ย ว่าถ้าวันหนึ่งวินทำอะไรผิดพลาดไป ดาวจะยกโทษให้วิน”

​“ทำไมพูดเหมือนจะไปทำความผิดล่ะ?” นับดาวหัวเราะพลางหันมามองหน้าเขา “แต่เอาเถอะ... ถ้ามันไม่ร้ายแรงเกินไป ดาวจะยกโทษให้ก็ได้ เพราะดาวรักวินที่สุดนี่นา”

​อาชวินเริ่มจูบเธออย่างโหยหาอีกครั้งในห้องสมุดที่เงียบกริบ เขาเบียดกายเข้าหาเธอจนแผ่นหลังของนับดาวพิงกับชั้นหนังสือไม้ มือหนาของเขาลูบไล้ไปตามเอวบางอย่างย่ามใจ

​“วิน... ที่นี่ห้องสมุดนะ...” นับดาวประท้วงเสียงสั่น แต่อารมณ์รักที่อาชวินมอบให้นั้นรุนแรงจนเธอไม่อาจต้านทานได้

​เขาอุ้มเธอขึ้นไปวางบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ เสื้อนักเรียนของทั้งคู่ยับย่นอีกครั้ง บทรักครั้งนี้เต็มไปด้วยความโหยหาและความหวาดกลัวในใจของอาชวิน เขาต้องการตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาคนเดียว ไม่ว่าในอนาคตมือคู่นี้จะเปื้อนเลือดแค่ไหน เขาก็อยากให้เธอจำเพียงสัมผัสที่อ่อนโยนนี้ไว้

​ความลับที่อาชวินแบกไว้กำลังเริ่มกัดกินหัวใจของเขา ในขณะที่นับดาวกำลังก้าวเดินไปหาแสงสว่าง... อาชวินกลับกำลังก้าวลึกลงไปในความมืดมิด เพื่อที่จะกลายเป็น "เกราะป้องกัน" ให้เธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เกราะใบนี้แหละที่จะเป็นสิ่งที่ทำร้ายเธอได้รุนแรงที่สุดในวันที่ความจริงถูกเปิดเผย