บทที่ 750

สายตาของชายหนุ่มร้อนแรง แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้งนั้นทำให้ไม่อาจเมินเฉยได้

เสิ่นชิงซูใช้มืออีกข้างตบไหล่เขาเบา ๆ “ปล่อยมือก่อนค่ะ การรักษาสำคัญกว่า”

ฟู่ซือเหยียนยอมปล่อยมือ ไม่ได้วอแวให้มากความ

เขาเพียงแค่อยากให้เสิ่นชิงซูรับรู้ถึงการตัดสินใจของเขาเท่านั้น

แต่เขาก็ไม่กล้าหวังสูง ว่าเสิ่นชิงซูจะยอมรับเขาได้ในทันที

เพราะถึงอย่างไร ระหว่างพวกเขาก็ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ยังพูดคุยกันไม่กระจ่าง

เสิ่นชิงซูกำชับพยาบาลอยู่สองสามประโยค ถึงได้เดินออกจากโถงแผนกฉุกเฉิน มุ่งหน้าไปยังแผนกผู้ป่วยใน

......

เฉียวซิงเจียมีไข้สูง และยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ตลอด

ฉินเยี่ยนเฉิงเฝ้าไข้อยู่ไม่ห่าง

เสิ่นชิงซูรู้สึกว่าตนเองควรต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

เธอมองไปทางฉินเยี่ยนเฉิง “หมอฉินคะ มีเรื่องหนึ่งที่ซิงซิงไม่อยากให้คุณรู้มาตลอด แต่ในเมื่อเรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ ฉันคงต้องบอกคุณแล้วล่ะค่ะ”

ฉินเยี่ยนเฉิงมองเสิ่นชิงซู ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีผุดวาบขึ้นมาในอก

“ซิงซิงป่วยเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ”

ฉินเยี่ยนเฉิงชะงักงัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงขยับปากเอ่ยถาม น้ำเสียงหนักอึ้ง “เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?”