บทที่ 2 เหมือนคนเป็นแฟน

หลังจากกดส่งข้อความไปไม่ถึงสามนาที หน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่ข้างกายก็สว่างวาบขึ้น มธุสรสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะปัดแก้วน้ำคริสตัลบนโต๊ะร่วงลงพื้น เธอรีบคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูด้วยใจที่เต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

[ปราณ : พรุ่งนี้เช้าหนูว่างค่ะ คุณน้าอยากจ้างหนูไปทำอะไรคะ หรือจะจ้างไปสวดมนต์แก้บนเรื่องที่หน้าทิ่มดินเมื่อวานดี]

มธุสรจิ๊ปากออกมาทันทีที่อ่านจบ ความรู้สึกเอ็นดูก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้ในความกะล่อนของอีกฝ่ายทันที

เด็กบ้า!! แซวไม่เลิกเลยนะ เดี๋ยวเหอะ

[มธุสร: หยุดเรียกฉันว่าคุณน้าสักที! แล้วก็ห้ามพูดเรื่องเมื่อวานอีก พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า มาพบฉันที่ร้านทองศรีรักษ์สวัสดิกุล สาขาใหญ่ ฉันมีงานด่วนจะให้เธอทำ]

[ปราณ: รับทราบค่ะคุณน้า (ขอเรียกแบบนี้นะคะ หนูว่าน่ารักดีออก) เดี๋ยวพรุ่งนี้ปราณจะไปสแตนด์บายรอหน้าร้านเลยค่ะ ฝันดีนะคะ]

มธุสรจ้องคำว่า ฝันดี บนหน้าจออยู่เนิ่นนาน ใบหน้าสวยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เธอโยนแท็บเล็ตลงบนเตียงนุ่มแล้วซุกหน้าลงกับหมอน พลางถอนหายใจยาว

ฝันดีงั้นเหรอ...มาบอกฉันทำไมเล่า

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ร้านทองศรีรักษ์สวัสดิกุล สาขาใหญ่

ร้านทองขนาดใหญ่ใจกลางเมืองย่านเศรษฐกิจดูคึกคักตั้งแต่เปิดทำการ บอดี้การ์ดและพนักงานในชุดเครื่องแบบยืนประจำจุดอย่างแข็งขัน ทันทีที่ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนและกางเกงยีนเข้ารูปก้าวเข้ามาในร้าน สายตาหลายคู่ก็จ้องมองอย่างสงสัย ปราณเดินยิ้มร่าเข้ามาพลางชูมือทักทายพี่เข้มที่ยืนเฝ้าประตูอยู่

“สวัสดีค่ะพี่ชายคนหล่อ หนูมาหาคุณน้า...อ้อ ไม่ใช่ค่ะ คุณนายมธุสรน่ะค่ะ”

พี่เข้มทำหน้าถมึงทึงตามหน้าที่ แต่ในใจกลับแอบงงว่าเด็กคนนี้ไปสนิทกับเจ้านายของเขาตั้งแต่ตอนไหน

“ชื่ออะไร”

“หนูชื่อปราณค่ะ”

 “คุณนายรออยู่ที่ห้องทำงานด้านใน ตามมา”

ปราณพยักหน้าเบา ๆ ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น การรับงานครั้งนี้ดูน่าสนใจกว่าครั้งไหน สาเหตุหลักก็เพราะ คนจ้างงานคือคนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้า

และคุณนายมธุสรคงไม่รู้เลยว่า การจ้างงานเด็กอย่างปราณ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเกาะติดหนึบที่ยิ่งกว่ากาวตราตุ๊กแกเสียอีก

เพราะไม่ง่ายเหมือนกันที่คนอย่างปราณจะถูกใจอะไรสักอย่างมากขนาดนี้

ภายในห้องทำงานที่รายล้อมด้วยกระจกนิรภัยและตกแต่งอย่างหรูหรา มธุสรนั่งอยู่ในมาดเจ้าของอาณาจักรผู้เคร่งขรึม วันนี้เธออยู่ในชุดสูทสีขาวครีมดูภูมิฐาน ผมทรงรวบตึงทำให้ดูสง่าจนน่าเกรงขาม ทันทีที่ปราณก้าวเข้ามา มธุสรก็แสร้งก้มมองเอกสารในมือทำเป็นไม่สนใจ

“โห...คุณน้าคะ นี่ห้องทำงานหรือราชวังคะเนี่ย ยิ่งคุณน้านั่งที่เก้าอี้กำมะหยี่สีแดงตัวนั้น ยิ่งดูเหมือนนางพญาเลยนะคะ”

ปราณพูดพลางเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องอย่างถือวิสาสะ สายตาของเธอดูตื่นเต้นกับทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้

มธุสรเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบจ้องเขม็ง “ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น เธอมาสายไปสองนาทีนะ”

“โธ่...รถติดน่ะค่ะคุณน้า นี่ปราณรีบซิ่งมอเตอร์ไซค์มาสุดชีวิตเลยนะคะเนี่ย” ปราณทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามพลางส่งยิ้มตาหยีให้ “แล้วงานด่วนที่ว่าคืออะไรคะ คงไม่ใช่งานให้พาไปหาหมอหรอกนะคะ”

“นี่! ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น”

ปราณหัวเราะคิกคัก เห็นคนตรงหน้าถลึงตาใส่เธอก็ยิ่งชอบใจ

“โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว คุณลูกค้ามีอะไรให้น้องปราณรับใช้คะ สั่งมาได้เลย”

มธุสรวางปากกาลงช้า ๆ เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไป ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ฉันเห็นในเพจเธอ...เธอรับจ้างดูแลสัตว์ป่วยและพาคนแก่ไปหาหมอใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ นอกจากรับจ้างทำบุญ หนูรับดูแลคนแก่กับสัตว์เลี้ยงด้วยค่ะ คุณน้าอยากให้หนูพาใครไปหาหมอเหรอคะ”

“เปล่าหรอก...” มธุสรเว้นจังหวะเล็กน้อย “พอดีบ้านสวนของฉันแถวชานเมือง มีสุนัขจรจัดแถวนั้นคลอดลูก ดูเหมือนมันจะป่วย ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปดู เลยอยากจ้างเธอไปจัดการดูแลพวกมันให้หน่อย”

มธุสรโกหกคำโต ความจริงไม่มีสุนัขจรจัดที่ไหนป่วยหรอก เธอเพียงแค่ให้บอดี้การ์ดไปสืบข้อมูลของปราณมานิดหน่อย แล้วก็ได้รู้มาว่าปราณรักสัตว์มาก มธุสรจึงให้ลูกน้องไปรับสัตว์มาจากบ้านพักสัตว์เลี้ยง เพื่อที่...จะได้มีเรื่องคุยกับปราณมากขึ้น

 “ได้เลยค่ะ งานถนัดหนูเลย” ปราณตอบอย่างกระตือรือร้น “แล้วคุณน้าจะไปกับหนูด้วยมั้ยคะ”

มธุสรส่ายหน้าทันที ราวกับเตรียมคำตอบของคำถามนี้ไว้แล้ว

“ฉันบอกแล้วไงว่ายุ่ง... แต่ฉันจะไปตรวจงานแน่ ถ้าเธอทำงานไม่เรียบร้อย ฉันจะรีวิวเพจเธอตามความจริง เธอได้เสียลูกค้ารายอื่นแน่”

“โห ขู่ซะด้วย” ปราณกอดอก นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบาย ๆ สีหน้าของคนเด็กกว่าไม่ฉายแววความกังวลเลยสักนิด “แต่เชื่อเถอะค่ะ คุณน้าไม่มีทางได้หักคะแนนเพจหนูหรอก”

“ก็ดี ถ้าเธอมั่นใจในผลงานของตัวเอง” มธุสรปั้นหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจเตรียมชุดลำลองสำหรับไปตรวจงานไว้ในรถเรียบร้อยแล้ว “อ้อ แล้วนี่...ค่าจ้างล่วงหน้า”

มธุสรเลื่อนซองจดหมายสีขาวหนาปึกไปให้ ปราณเปิดออกดูก็ต้องตาค้าง เมื่อเห็นปึกธนบัตรสีเทาจำนวนมากเกินกว่าค่าจ้างทั่วไปหลายเท่าตัว

“โหยคุณน้า อะไรกันคะเนี่ย”

สายตาของปราณเต็มไปด้วยความงุนงงอย่างใสซื่อ เธอไม่ได้ดูตื่นเต้นกับจำนวนเงินมากมายในซอง สายตากลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจมากกว่า

“ค่าจ้างของเธอไง ฉันจ่ายให้เลย”

“ค่าจ้างน่ะรู้ค่ะ แต่งานของปราณมีเรท และปราณก็ไม่ได้คิดแพงขนาดนี้หรอกค่ะ”

“แล้วเธอคิดเท่าไหร่”

ปราณลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินวนรอบห้องทำงานของมธุสร สายตามองดูรูปภาพวาดปลาคาร์ปที่ติดไว้ข้างฝาผนัง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย ๆ

“เรทงานของปราณ รับจ้างทำบุญครั้งละห้าร้อย รับจ้างดูแลคนแก่ ชั่วโมงละหนึ่งถึงสามร้อย ส่วนรับจ้างดูแลสัตว์เลี้ยง ขึ้นอยู่กับรายละเอียดของงานค่ะ ถ้าต้องค้างคืนเป็นเพื่อนน้องหมาน้องแมว กรณีเจ้าของไม่อยู่บ้าน คิดคืนละห้าร้อยบาท ถ้าสัตว์เลี้ยงเยอะก็บวกเพิ่มค่ะ คุณน้าจะให้ปราณดูแลแบบไหนคะ”

มธุสรมีสีหน้าเลิ่กลั่ก เธอไม่ได้เตรียมคำตอบเรื่องนี้ไว้ เพราะไม่คิดว่าปราณจะทำงานจริงจังขนาดนี้

“ว่าไงคะคุณน้า อยากให้ปราณดูแลแบบไหน”

คนเด็กกว่าเดินกลับมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานของมธุสร สายตาที่ส่งมานั้นต่างจากครั้งแรกที่เจอกันอย่างสิ้นเชิง เพราะดูเหมือนว่า แววตาของคนตรงหน้าที่มธุสรกำลังสบสายตาอยู่ตอนนี้ ฉายแววเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับจะบอกบางอย่าง

“ดูแลแบบ...เอ่อ แบบ”

มธุสรมองซ้ายมองขวา พยายามคิดหาเหตุผลที่ดูเป็นไปได้ จนในที่สุดเธอก็โพล่งออกไป “ดูแลแบบรายงานทุกชั่วโมง!”

“หืม” ปราณเลิกคิ้วพร้อมกับคลี่ยิ้มมุมปาก “ทุกชั่วโมงเลยเหรอคะ?”

“อื้ม ฉันบอกแบบไหนก็แบบนั้นแหละ ทำอะไร ที่ไหน ก็รายงานให้ฉันรู้ นี่คือรายละเอียดงานที่ฉันต้องการเพิ่ม เธอคิดเท่าไหร่ล่ะ”

ปราณไม่ตอบ เธอเพียงแค่เปิดซองใส่เงินดูอีกครั้ง แล้วหยิบธนบัตรสีเทาออกมาสามใบ

“สามพันก็เกินพอแล้วค่ะ ที่เหลือคุณน้าเก็บไว้ทำบุญกับวัดวาเถอะ คุณน้าชอบทำบุญกับวัดนี่คะ”

“ฉันจะทำกับใคร เท่าไหร่ มันก็เรื่องของฉัน”

“โอเค้...แต่กับปราณน่ะ แค่นี้พอค่ะ”

ปราณมองซองเงินสลับกับใบหน้าสวยของคุณนายร้านทอง ก่อนจะเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ว่าแต่ ไอการรายงานทุกชั่วโมงเนี่ย มันเหมือน...”

“เหมือนอะไร?” มธุสรหันไปถลึงตาใส่

“เหมือนคนเป็นแฟนกันเลยนะคะ”

“นี่!” คนอายุมากกว่าหน้าแดงก่ำ “แฟนบ้าแฟนบออะไร อย่างเธอน่ะ เป็นลูกฉันยังได้”

ปราณคลี่ยิ้มมุมปากกว้างกว่าเดิม ทิ้งสะโพกพิงกับขอบโต๊ะทำงานของมธุสร มือข้างหนึ่งเท้าลงบนโต๊ะ เอนตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

“แล้วใครบอกคุณน้าว่าปราณอยากเป็นลูกล่ะคะ”

“ปราณ!” มธุสรเลือดขึ้นหน้าจนแก้มแดงแจ๋ “พูดจาให้มันมีสัมมาคารวะบ้าง หมดธุระของเธอแล้ว ออกไปเลย ฉันจะทำงาน”

“โอเคค่ะโอเค ไปก็ได้ แล้วจะรายงานทุกความเคลื่อนไหวเลยนะคะ คุณน้า...คนสวย”

“ปราณ!!”

ยิ่งได้ยินคำชมและท่าทีลอยหน้าลอยตาของปราณ มธุสรก็ยิ่งรู้สึกถึงความร้อนผ่าวของแก้มทั้งสองข้าง เธอรีบดันหลังคนเด็กกว่าออกไปจากห้องทำงาน แล้วปิดประตูทันที

คนสวยบ้าบออะไร ฉันจะเลขห้าอยู่แล้ว เพ้อเจ้อ