เขาคนนั้นเหมือนใครคนหนึ่ง

เขาคนนั้นเหมือนใครคนหนึ่ง

last update최신 업데이트 : 2025-06-06
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
47챕터
819조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพราะรสจูบที่ได้รับจากความฝัน...กึ่งความจริง...ทำให้ต้องตามหาใครคนนั้นที่ไม่รู้ว่าจะเจอจากที่ใด...

더 보기

1화

กนก

「今、どのメディアも信行の話題で持ちきりよ。記者たちがホテルの入り口をびっしり取り囲んでるわ。今回も、真琴ちゃんには苦労をかけるわね」

深夜十時。

デスクの前で、片桐真琴(かたぎり まこと)は義母からの電話に耳を傾けながら、力なく額に手をあてて、しばらく黙っている。

結婚して三年、夫・片桐信行(かたぎり のぶゆき)のスキャンダルと彼の浮気相手は後を絶たず、次から次へと現れて、終わりが見えない毎日。

たまに夫に会えるのは、いつも彼の火遊びの後始末をする時だけ。

真琴が黙っていると、義母・片桐美雲(かたぎり みくも)は諭すように続ける。

「今回は会社の評判や株価だけの問題じゃないわ。由美が帰ってきたの。他の女とは違うのよ。信行との結婚を絶対に守り抜かなきゃダメよ」

内海由美(うつみ よしみ)が帰ってきた?

真琴は眉をひそめ、どっと疲れが押し寄せる。

しばらく黙ってから、穏やかな声で答える。

「わかりました。今から向かいます」

電話を切り、真琴は疲れた様子でスマートフォンを見つめていたが、やがて車の鍵を手に立ち上がった。

……

三十分後。

真琴がホテルの裏口から上がると、執事・江口健三(えぐち けんぞう)と秘書・金田美智子(かねだ みちこ)がすでにドアの前で待っている。

美智子は高級ブランドの紙袋を手に歩み寄る。

「副社長、お洋服の準備ができました」

今夜の由美と同じ服。信行の芝居に合わせるためのものだ。

健三は部屋のドアをノックした。

「信行様、真琴様がお見えになりました」

「入れ」

信行の淡々とした声が聞こえてくる。その口調と態度は、まるで何も特別なことがないかのように。

健三が真琴のためにドアを開けると、ちょうど信行がバスルームから出てきた。ゆったりとしたグレーのルームウェアを身にまとい、胸や腹の筋肉の輪郭がはっきりと見て取れる。濡れた髪を無造作にタオルで拭く姿は、気だるくもセクシーな雰囲気を自然と醸し出している。

真琴を見ても、信行には浮気の現場を押さえられたという気まずさやうろたえは一切ない。

三年という月日が、二人をこの状況に慣れさせていた。

身をかがめてテーブルの上のタバコとライターを手に取ると、信行は一本抜き出して口にくわえ、火をつけた。

薄い煙が彼の口から吐き出される。何事もなかったかのように真琴に声をかける。

「来たのか」

「ええ」

真琴は頷き、事務的に返事する。

「先に着替えてきます」

そう言って、美智子から服を受け取ると寝室へ向かった。

ドアの前に立った時、中から由美が耳元の髪をかきあげながら出てきた。

真琴は思わず足を止めた。

由美……本当に帰ってきてたんだ。

彼女の姿を見て、由美も一瞬驚いたようだったが、すぐに落ち着きを取り戻し、笑顔で話しかける。

「来たのね」

そして、子供をあやすように真琴の頭を軽く叩いた。

「お疲れ様、真琴ちゃん」

無意識に服を抱く腕に力がこもり、真琴はなんとか笑顔を作って言う。

「いえ、由美さん、お気遣いなく」

かつては知らなかった。由美が信行の初恋の相手であることも、信行が今も由美を愛していることも。

でなければ、信行の祖父に孫のことが好きかと聞かれた時、頷くことはなかっただろう。信行もプレッシャーで自分と結婚させられることもなかったはず。

そうすれば、今、自分もこんな辛い思いをすることもなかった。

信行という男は、仕事ぶりは常に迅速で徹底しており、非の打ち所がない。興衆実業を率いるようになってからは、まさに飛ぶ鳥を落とす勢いだ。

年上の重役たちでさえ、彼には一目置き、頭が上がらない。

そんな慎重な人間が、こと私生活になると、これほどまでに隙だらけになる。

きっと、この結婚がよほど不満なのだろう。だからこんな方法で真琴を辱め、お爺様への当てつけにしている。

由美は手を下ろし、彼女の横を通り過ぎていく。真琴は無意識に振り返る。

出てきた由美を見て、信行はジャケットを手に取り、優しく言う。

「これを着ていけ。風邪をひくなよ」

「心配しすぎよ、信行」

由美は幸せそうに微笑んでいる。

二人を見つめながら、真琴の胸に様々な感情が入り混じる。

あの時、火事の中から自分を抱き出してくれたのに。昔はあんなに優しくて、気遣ってくれたのに。

信行とは、どうしてこうなってしまったのだろう?

しばらく二人を見つめた後、真琴は服を抱えたまま、一言も発さずに寝室へ入った。

由美と同じ白いワンピースに着替えて出てくると、彼女はもういなかった。

健三と美智子の姿もない。

しかし、外からまた激しくドアをノックする音が響く。

「片桐社長、離婚されるというのは本当ですか?」

「片桐社長は、内海由美さんとご一緒だったのですか?」

もしさっき、信行と由美の決定的な写真が撮られていたら、明日の興衆実業の株価は大混乱に陥っていただろう。

組んでいた足を下ろし、持っていたスマホを放り投げると、信行はバスローブ姿のまま、気だるげに立ち上がってドアを開ける。

「片桐副社長は離婚後も会社に在籍されるのでしょうか?副社長は離婚でどれくらいの財産分与を受けられるのですか?」

「片桐社長、今最も注目しているのは、お二人様の離婚協議です。興衆実業の株は副社長に譲渡されるのでしょうか?」

寝室のドアの前で、真琴は思わず乾いた笑いを漏らす。離婚するだなんて、メディアは随分と先見の明があることだ。

ドアの前に群がる人々を見て、真琴は気持ちを切り替え、しなやかな足取りで信行の後ろに歩み寄る。

細く白い腕をそっと彼の腰に回し、その肩に顎を乗せ、真琴は甘い声で尋ねる。

「あなた、どうしたの?」

その優しい腕と親しげな呼び声に、信行は背後を振り返る。

「片桐……副社長?」

「副社長?」

「内海由美じゃない、片桐副社長だ!」

真琴の登場に、記者たちは必死にシャッターを切るが、その表情は失望に満ちている。信行の大スキャンダルを掴んだと思ったのに。

結局、また真琴だった。

真琴が腰に回した手を離さないまま、信行は記者たちに向き直り、気だるげに尋ねる。

「まだ何か?」

「申し訳ありません、片桐社長、副社長。お邪魔いたしました」

「申し訳ありません。お休み中を失礼しました」

慌ただしく謝罪の言葉を述べると、記者たちはぞろぞろと立ち去っていく。

ドアが閉められ、信行が振り返ると、真琴はさっと彼から手を離し、説明しようとする。

「記者たちへの対応をしただけ」

その態度はよそよそしく、丁寧だった。

信行は気にも留めず、コートハンガーに向かうと、真琴に背を向けたままバスローブを脱いだ。

広い肩に引き締まった腰。肌は白い。

日頃から鍛えているため、余分な贅肉は一切ない。

真琴は顔を赤らめ、それ以上見る勇気もなく、小声で言う。

「じゃあ、会社へ戻ります」

信行が振り返ると、真琴はすでにドアを開けて去っていくところだ。

しばらくの間、じっとドアの方向を見つめていた。

そして、服を着替え続けた。

*

帰り道、真琴は両手でハンドルを握りながら、心身ともに疲れ果てていた。

胸が締め付けられるように苦しい。

先月の健康診断で、医者から小さな結節があると言われた。気持ちを穏やかに保ち、定期的に検査を受けるように、と。

結婚前は、こんなものなかったのに。

ちらりと助手席に置いた離婚協議書に目をやり、真琴はまたどうしようもない気持ちになった。

さっきホテルまで持っていったのに。

また持ち帰ってきてしまった。

この三年間、数え切れないほど離婚を考えた。でも、その度に信行が火の中から自分を抱きかかえて飛び出してくれた時のことを思い出し、踏みとどまってしまう。

この協議書を突きつけて、信行があっさり同意してしまったら、もう後戻りはできない。それが怖い。

だから、この協議書はずっと手元に置いたまま。

……

スキャンダルが片付くと、すべてはまた日常に戻った。

いつも通りに。

その日の午前、真琴が会議室の前を通りかかると、中で会議が開かれている。

「また計算し直しかよ?信行、もう六回もやったぜ」

「やっぱり真琴は運がいいわよね。結婚しただけでトントン拍子に出世して。企画書も作らずに、クライアントの書類にサインするだけなんだから」

「羨ましい?私たちには彼女みたいな腕利きでもないし、人心掌握術もないし、それに何より、あんなに我慢できる人間でもない。一昨日の夜のトレンド見た?また信行の尻拭いに行ったんでしょ。本当にできた奥さんだね」

二人の女性が話し終えると、今度は男性の声が聞こえる。

「ねえ、一昨日の夜、真琴がホテルに行った時、お前と由美は真っ最中だったって聞いたぜ。マジで酷いことするよな。真琴、泣かなかったのか?」

彼らの話を聞きながら、信行は笑って問い返す。

「どこで聞いたゴシップだ?面白いじゃないか」

あの夜、由美と食事をしていただけで、ウェイターがジュースをこぼしたから、上の階で着替えただけだ。

だが、信行は説明しなかった。他人がどう言おうと気にしないし、ましてや真琴が喜ぶかどうかなんて、どうでもよかった。

「信行、真琴じゃ家柄が釣り合わないんだから、さっさと離婚しなよ。他の人にもチャンスをちょうだい」

ドアの外。

満面の笑みを浮かべ、まるで他人事のように自分の浮気話を語る信行。

真琴はただ、彼をじっと見つめている。

信行が今進めているのは政府系のプロジェクトで、仲間内の数人が担当している。

こういうプロジェクトに、信行は決して真琴を関わらせようとはしない。

結婚してから、彼の生活や友人関係に、彼女は一切足を踏み入れることができない。結婚前よりも、関係は希薄になっていた。

その時、篠井拓真(ささい たくま)が気だるげに椅子に寄りかかり、信行を見ながら言う。

「おい、信行。こいつらの言うことなんて聞くなよ。会社じゃ真琴ちゃんがお前のために切り盛りして、家じゃ真琴ちゃんもお前の面倒を見てる。

お前が外で遊び呆けてる間、真琴ちゃんは文句も言わずに後始末までしてくれる。こんな妻、他にいるか?

二百年前に生まれてたら、あの献身ぶりは『妻の鑑』として表彰ものだぞ。そんな嫁さんを大事にしないで、バチが当たるぞ」

拓真の言葉に、納得しない者もいる。

「見て見ぬふりをするだけじゃない。信行、そんなことなら私の方が真琴よりうまくやれるわ。もし本当に離婚するなら、私が相手になってあげる。私の持参金、真琴なんかよりずっと多いわよ」

「詩織、お前の出番はないさ。まだ由美がいるんだから」

上座に座る信行は、小林詩織(こばやし しおり)に向かい、笑いながら言う。

「じゃ、じいさんによろしくな。持参金の準備をしておけってさ」

会議室は笑い声に包まれている。真琴は静かに背を向けて、黙ってオフィスへ戻った。

彼女の家柄は、確かにごく普通だ。

母は教師で、真琴が八歳の時に病気で亡くなった。父は警察官、数年前に出動中に殉職した。

祖父は元自衛官だったが、高級幹部でもなく、信行の祖父の運転手を務めていた。

だから彼女と信行は、幼い頃からの知り合いだ。

結婚した後、信行の祖父は真琴を会社の副社長に据え、孫の仕事を補佐させる。

補佐というと聞こえはいいが、実際は信行を見張らせるため。

残念ながら、彼女は見張ることができなかった。

引き出しから離婚協議書を取り出し、真琴はそれを長い間見つめている。

本当はとっくに自分を騙すのはやめるべきだ。とっくに分かっているはず。信行を待っていても無駄だということを。

ふと、もう頑張るのはやめようと思う。

彼が幸せを追求する上での足手まといになりたくない。

そして、信行が会議を終えるのを待って、彼の元へ向かった。

社長オフィスのドアの前に着くと、ちょうど中から信行がドアを開けて出てきた。

真琴を見て、少し驚いた。

「何か用か?」

真琴は答える。

「いくつかサインしてほしい書類があるんですが」

信行は振り返ってデスクの前に座り、サインペンを手に取る。

いくつかの仕事の書類にサインしてもらった後、真琴は二通の離婚協議書を差し出し、淡々と言う。

「都合のいい時でいいわ、離婚しましょう」

ペンを握った右手が宙で止まり、信行はただ真琴を見つめている。
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
47 챕터
กนก
"แม่ครับ อ่านเรื่องนี้ให้ฟังหน่อย!""นิยายเรื่องนี้สนุกไหมครับแม่?""กนกอยากนอนหลับไปกับกองนิยายเล้ยย!"เสียงสดใสของกนกดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของบ้านหลังเล็ก ที่นี่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเกี่ยวกับหนังสือแทบทุกวัน แม่ของเขาชอบอ่านหนังสือสารคดีแปลก ๆ แล้วมักจะเล่าเรื่องให้ลูกชายฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ส่วนพ่อก็เป็นสายหนังสือพัฒนาตัวเอง ชอบสอนกนกเรื่องแนวคิดการเติบโตและการใช้ชีวิต ทุกเย็นบ้านนี้แทบไม่เงียบเหงา เพราะมื้อค่ำมักกลายเป็นวงสนทนาเกี่ยวกับหนังสือที่แต่ละคนกำลังอ่าน ราวกับเป็นสโมสรนักอ่านขนาดย่อมแต่ในบรรดาหนังสือทั้งหมด กนกรักนิยายรักของแม่มากที่สุด ตู้หนังสือของแม่เต็มไปด้วยเล่มปกสีหวาน บางเล่มเก่าจนกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ตอนเด็ก ๆ เขาหยิบมาอ่านเพราะคิดว่ามันตลก แต่พอโตขึ้น เขากลับหลงรักเรื่องราวในนั้นอย่างไม่รู้ตัว"กนกลูก มากินข้าวกันครับ"เสียงแม่ดังแว่วมาจากชั้นล่าง ในขณะที่กนกกำลังจมอยู่กับฉากสำคัญของนิยาย"แป๊บนึงนะครับแม่... อีกนิดเดียวจะจบแล้ว!""แม่รอนะลูก แต่อย่านานล่ะ ข้าวจะเย็นหมด""ได้ครับแม่" กนกตอบลอย ๆ แต่สายตายังคงตรึงอยู่กับหน้ากระดาษ "อีกแค่สามหน้าเอง
더 보기
ความฝัน
แล้วพวกเขา 3 คนก็เดินทางไปห้องสมุดด้วยกัน สถานที่ที่กว้างขวาง เงียบสงบเหมาะสำหรับการอ่านหนังสือและการทำงานอย่างจริงจัง กนก มิวและพราวต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง มิวและพราวตั้งใจจะหาหนังสือเกี่ยวกับวิชาเคมีเพื่อใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับรายงาน ส่วนกนกนั้นแม้ว่าจะไม่ได้มีงานเร่งด่วนอะไรแต่เขาก็อยากมาหาหนังสือนิยายรักโรแมนติกเล่มใหม่เอาไว้อ่านสักหน่อยเมื่อเดินเข้าไปในห้องสมุด มิวและพราวก็แยกย้ายไปหาหนังสือในส่วนของวิทยาศาสตร์ ในขณะที่กนกเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือวรรณกรรม เขาหยิบนิยายรักโรแมนติกเล่มหนึ่งที่เขาคิดว่าน่าสนใจแล้วก็หามุมสงบในห้องสมุดเพื่อนั่งอ่านต่อหลังจากนั้นไม่นาน มิวและพราวก็เสร็จสิ้นจากการค้นหาหนังสือและเดินมาหากนก ที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มหนา"นี่กนก ยังอ่านไม่จบอีกเหรอ" มิวยื่นหน้าไปถามกระซิบเสียงเบา"กำลังถึงตอนสำคัญเลย พระเอกเพิ่งจะสารภาพรักนางเอก" กนกตอบด้วยแววตาที่เป็นประกาย"แกนี่น่ะ..." พราวยิ้มเล็กๆหมั่นไส้เจ้าเพื่อนหนอนหนังสือ "แต่เอาเถอะ เราเสร็จแล้ว กลับกันไหม?"กนกพยักหน้าแล้วปิดหนังสืออย่างเสียดายแต่เขาก็รู้ว่าต้องกลับมาอ่านต่อในวันหลัง พวกเขาทั้งสามเดิน
더 보기
ความรู้สึกแปลก
ร่างของชายปริศนาแนบชิดเข้ามา กนกแทบไม่ได้มีเวลาตั้งตัว ก่อนที่ลมหายใจร้อนจะเคลื่อนเข้าใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาไม่คุ้นเคยลอยอวลอยู่รอบตัว เสี้ยววินาทีต่อมา ริมฝีปากของชายแปลกหน้ากดลงมาบนริมฝีปากของเขา...อ่อนโยน ทว่าตราตึงในความรู้สึกเขา กนกเบิกตากว้างพร้อมหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก เขาพยายามจะขยับตัวแต่กลับถูกอ้อมแขนแข็งแรงตรึงไว้อย่างมั่นคง ไม่ใช่การบังคับขืนใจแต่เป็นสัมผัสที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดลึกลับราวกับอีกฝ่ายกำลังเฝ้าค้นหาอะไรบางอย่างจากตัวเขา“คุณ...” เสียงของกนกสั่นไหว ไม่แน่ใจว่าควรผลักออกหรือหยุดนิ่ง ความอบอุ่นที่แนบชิดส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้ชายปริศนาโน้มลงมา สูดลมหายใจช้าๆ ใกล้ต้นคอของเขา ปลายนิ้วเย็นเฉียบไล้ผ่านข้างแก้มก่อนกระซิบเบาๆ ข้างหู“...ในที่สุด พี่ก็เจอเราสักที”นี่มันอะไรกัน... เขาคิดในใจ แต่ร่างกายของเขากลับตอบสนองต่อความรู้สึกที่แปลกใหม่นี้ผู้ชายคนนั้นยิ้มให้เขาอีกครั้งแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน"ไม่ต้องกลัวนะ...พี่จะไม่ทำร้ายเธอ"กนกรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น เขาพยายามจะพูดอะไรแต่คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอ ผู้ชายคนนั้นยิ้มให
더 보기
ใคร
เขารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ยาวนานและวุ่นวายเพราะเขามีเรียนตั้งแต่เช้าถึงสองทุ่ม ทั้งบรรยายวิชาชีวะและทำแล็ปการทดลองเคมีภาคค่ำ กว่าจะลากสังขารกลับหอได้ก็พากันหมดแรง"ทำไมวันนี้โหดขนาดนี้...ใครจัดตารางเรียนว่ะ" "นั่นนะสิ...จะแบ้ล้า นี่มันเด็กปีหนึ่งนะเว้ย" พราวสมทบอีกหนึ่งเสียง"แล้วพวกแกจะบ่นเพื่อ...กินข้าว กลับบ้านแยกย้ายกัน" "เย้ อาหารจะช่วยชีวิตพวกเรา ฉันอยากกินยำ อยากกินยำ" พราวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น"กนกกินอะไรดี?" "อ่า...อะไรดีอ่าา อยากกินกระเพาะแล้วกัน กระเพาะเนื้อ" "อืม งั้นไปร้านป้าข้างหอพราว แล้วค่อยเดินกลับมาหอในแล้วกัน" "อืม..." กนกพยักหน้ารับระหว่างทาง กนกก็เหม่อมองบรรยากาศโดยรอบ วันนี้รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่เช้าที่ต้องวิ่งมาเรียน ข้าวเช้าก็ไม่ได้กินแล้วมาเรียนแล็ปต่อ ปวดหัวจะแย่ คิดถึงหนังสือนิยายที่อยู่ที่หอจะแย่อยู่แล้ว เมื่อไหร่จะได้กลับไปอ่านต่อนะ... แต่ในตอนนี้ เขาต้องกินข้าวให้อิ่มก่อนแล้วค่อยกลับไปหาหนังสือเล่มโปรดที่รอเขาอยู่"ป้าคะ หนูขอยำแซ่บๆหนึ่งจานค่ะ ขอเผ็ดๆเลยนะคะ" พราวสั่งอาหารด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยหิวกระหาย"กินเผ็ดเดี๋ยวก็ปว
더 보기
กลับบ้าน
เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้อยากกลับบ้าน จึงตัดสินใจว่ากลับบ้านไปตามหาอะไรบางอย่างน่าจะดีกว่า"อ้าว...ทำไมกลับ เดินทางตั้งหลายชั่วโมงนะ" ใช่...เพื่อนเขาพูดถูก พวกเราทั้งสามคนสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ แต่บ้านของพวกเราอยู่ชลบุรี ถึงจะนั่งรถตู้ไปถึงสถานีใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงแต่จากสถานีก็ต้องนั่งรถสองแถวเข้าบ้านอีกตั้งสี่สิบนาที นานๆ ทีพวกเราถึงจะกลับบ้านกัน"อืม...มีธุระนิดหน่อยน่ะ" เขาไลน์บอกแม่ว่าจะกลับบ้านไปทำธุระ แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร"เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม มาถึงดึกเชียว" "เหนื่อยครับแม่ ดีที่วันนี้กนกเรียนแค่คาบเช้า ไม่งั้นดึกกว่านี้แน่เลย" "งั้นไปพักผ่อนแล้วลงมาทานข้าวเย็นด้วยกันนะ" "ไม่เป็นไรครับ ผมกินข้าวบ้านน้าแป้นมาแล้ว""อ่อ...เออ พูดถึงน้าแป้น" "หืมม...ทำไมหรอครับ" "เห็นแกบอกว่าลูกชายเขาก็ไปเรียนกรุงเทพนะ แต่ที่ไหนแม่ก็จำไม่ได้""หรอครับ แต่พี่...อ่าา จำไม่ได้แล้วอ่า" "อืมม... จำได้ว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่เรานะ" "อ่าา...ครับ" กนกพยักหน้า"กนกขึ้นไปพักก่อนนะ""รีบพักนะลูก" กนกรีบขึ้นไปพักบนห้องของตัวเอง บ้านของเขาไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แม้ว่าพ่อกับแม่จะรักการอ่านหนังสือมากแ
더 보기
ลึกลับ
ถึงแม้ว่ารู้สึกยังพักผ่อนไม่เต็มที่ แต่ด้วยภารกิจในการเรียนทำให้กนกต้องเดินทางกลับมาที่หอตั้งแต่เช้ามืด ความเศร้าที่อยู่ภายในใจยังเกาะกิน ความผูกพันธ์ที่เขามีต่อหนังสือเล่มนั้นทำให้เขารู้สึกว่ามันอาจมีอะไรซ่อนอยู่ ซึ่งอาจจะเชื่อมโยงกับตัวเขาเอง ทำให้รู้สึกว่าวันนี้บรรยากาศรอบตัวมีแต่ความหมองหม่น ความเหม่อลอยตลอดเส้นทางการเดินไปมหาวิทยาลัยทำให้เขาเกือบจะโดนรถเฉี่ยวปิ๊ดดด!แต่ทันใดนั้น กลับมีใครบางคนดึงตัวเขากลับมาได้ทันเวลา หัวใจเขาตื่นระรัวด้วยความตกใจ และกำลังจะหันกลับไปขอบคุณคนใจดีคนนั้น แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้นเลย มีเพียงสายลมที่พัดผ่านและเสียงใบไม้ที่สั่นไหว เหมือนกับว่ามีใครสักคนหายไปในอากาศ“ใครนะ...?” เขาพูดเบาๆ กับตัวเอง แต่ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหูเบาๆ เหมือนเสียงกระซิบที่เขาคุ้นเคยถึงแม้จะยังคงสงสัย แต่พอดูนาฬิกาก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว เลยรีบกวดฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อจะเข้าเรียนให้ทัน เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาทันเวลาพอดี มองหาเพื่อนสนิทก็เห็นพราวโบกมือทักทายให้มานั่งข้าง เมื่อถึงที่นั่งก็ฟุบลงกับโต๊ะ แสดงอาการเหนื่อยหอบ“เป็นไงกลับบ้านมา...สนุกไหม?” “น่
더 보기
พี่หรอ
วันนี้ชั่วโมงเรียนของกนกลากยาวมาถึง 5 โมงเย็น ความเหนื่อยล้าตั้งแต่เช้าส่งผลให้ช่วงเย็น ขณะที่กำลังรออาหารตามสั่งจากร้านป้านิด เขาก็เผลอพิงศีรษะกับแขนตัวเอง ดวงตาปรือคล้ายจะหลับสนิท ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเพื่อน ๆ ที่ยังดังอยู่รอบตัว“กนก ตื่นก่อน!” พราวเรียกด้วยเสียงดัง“ใช่ๆ กินข้าวก่อน นี่กระเพาะกุ้งของชอบแกไง กินก่อนแล้วค่อยกลับไปนอน” มิวพูดพร้อมกับยื่นช้อนให้“อืมม...” กนกพยักหน้าเบาๆ แต่สายตาของเขาดูเหมือนจะปิดลงทุกที เขายิ้มบาง ๆ แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นเต็มที่ ความเหนื่อยสะสมทำให้ร่างกายของเขาหนักอึ้ง จนเผลอคิดไปว่า... ถ้าตอนนี้ได้เอนตัวลงนอนที่ไหนสักที่ก็คงดี แต่ระหว่างที่กำลังจะหลับตาลงอีกครั้ง “ป้าได้ยังคะ? เพื่อนหนูจะหลับตาโต๊ะแล้วค่าา” พราวหันไปเรียกป้านิด เจ้าของร้านอาหาร“ฮ่ะๆ วันนี้เรียนหนักกันหรอคะ? เพิ่งวันจันทร์กันเอง” ป้านิดถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“วันนี้ไม่หนักเท่าไรค่ะป้านิด แต่กนกมันเพิ่งกลับบ้านมา ตื่นตั้งแต่ตี 4 วันนี้เรียนตั้งแต่เช้าลากถึงเย็นคงจะง่วงเต็มที่” “น้องกนกรีบทานจะได้รีบไปพักนะคะ” ป้านิดพูดพร้อมกับยิ้มให้“ขอบคุณครับป้านิด ผมจะรีบกิน...จะได้รีบไปนอน
더 보기
ของขวัญกำลังใจ
ช่วงเวลาสอบกลางภาคกำลังจะเริ่มขึ้น ทำให้บรรยากาศของนักศึกษาใหม่ชั้นปีที่ 1 เต็มไปด้วยความกดดัน อาจารย์เร่งสอนเนื้อหาให้ทันก่อนสอบ ขณะที่นักศึกษาทุกคนต่างต้องเร่งอ่านหนังสือและทบทวนบทเรียนอย่างเคร่งเครียด ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของกนกเองที่ตอนนี้กำลังปรึกษากันว่าหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วพวกเขาจะไปอ่านหนังสือกันที่ไหนต่อ“หลังจากนี้คงต้องติวให้เยอะกว่าเดิม” กนกพูดขึ้นขณะที่พราวและมิวกำลังกดโทรศัทพ์เปิดดูแหล่งบันเทิงเพื่อผ่อนคลายจากความเคร่งเครียดที่เพิ่งผ่านกันมา“ก็คงงั้นแหละ เพราะบางคาบแกก็หลับในห้องไง กนก” พราวอมยิ้มและดูสนุกที่ได้แซวเพื่อนตัวเล็ก“ทำเป็นพูดนะพราว เหมือนแกไม่เคยหลับ” “ถึงชั้นจะหลับ แต่ก็ไม่ได้หลับเกือบทุกคาบเหมือนแก” ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะเถียงกันจะเกิดเสียงดังและอาจจะมีการโกรธเคืองเกิดขึ้น“ทั้งสองหยุดเลย เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” มิวแทรกเข้ามาด้วยเสียงหนักแน่น“หลังจากกินข้าววันนี้ เราจะไปหาหนังสือที่ห้องสมุด ใครจะไปบ้าง?”“เราไป&rdquo
더 보기
อบอุ่น
เป็นครั้งแรกที่นักศึกษาปีหนึ่งได้สัมผัสกับบรรยากาศของการสอบในมหาวิทยาลัยแตกต่างจากสมัยมัธยมโดยสิ้นเชิง ไม่มีอาจารย์มาเดินเตือน ไม่มีใครคอยกำกับให้เข้าห้องสอบเป็นแถวเป็นแนว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเองล้วนๆกนกนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือของห้องพัก หอพักนักศึกษาดูเงียบผิดปกติ เพราะทุกคนต่างจมอยู่กับกองตำรา บางคนท่องจำจนหัวหมุน บางคนยังนั่งกุมขมับเหมือนเพิ่งเริ่มต้นอ่านวันนี้ บรรยากาศของมหาวิทยาลัยที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยกลับเงียบลงเหลือเพียงเสียงพลิกกระดาษและเสียงถอนหายใจเบาๆ เขาก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รู้สึกว่าชีวิตมหาวิทยาลัยให้เวลาอิสระมากกว่าสมัยมัธยม แต่นั่นก็หมายความว่าความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นด้วยการสอบไม่ได้มีขอบเขตที่แน่นอนเหมือนเดิม และเขาต้องวางแผนการอ่านเองทั้งหมด ถึงจะพยายามแบ่งเวลา แต่สุดท้ายแล้ว เวลาว่างของเขาก็ถูกกลืนหายไปหมด จนไม่มีแม้แต่เวลาแตะนิยายเล่มโปรดที่เคยอ่านก่อนนอน คืนนี้เขาใช้เวลาทบทวนเนื้อหาไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าตัวหนังสือเริ่มซ้อนกันไปมา เปลือกตาหนักอึ้ง แต่สมองยังคงวนเวียนคิดถึงเนื้อหาสอบ วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรนะ...  เช้านี้มหาว
더 보기
พี่รหัส
หลังจากสอบเสร็จ วันเฉลยพี่รหัสก็มาถึงช่วงเย็น พวกเรานัดรวมตัวกันที่โถงกลางคณะ เสียงจอแจของพี่ปีสองและปีสามดังไปทั่ว ทำให้บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวเราะแทรกผ่านเสียงพูดคุย ดนตรีจากลำโพงเปิดคลอสร้างความสนุกสนาน ไฟสีส้มจากโถงกลางทอดเงาลงบนพื้น ทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นและคึกครื้นกว่าปกติ นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะได้รู้ว่าพี่รหัสที่คอยดูแลเราอยู่เงียบ ๆ เป็นใครกัน“สำหรับน้องๆ คนไหนที่มาถึงโถงกลางแล้ว ก็ไปนั่งรวมกับเพื่อนได้เลยนะ” เสียงประกาศจากพี่ฝ่ายสันทนาการดังขึ้น ท่ามกลางความตื่นเต้นของทุกคน  กนกกับเพื่อน ๆ เพิ่งเรียนเสร็จ เมื่อได้ยินประกาศจึงรีบไปรวมตัวที่โถงกลางทันที“ชั้นว่าพี่รหัสชั้นต้องเป็นผู้ชายแน่เลย” พราวกระซิบ พลางมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาเป็นประกาย “ทำไม?” มิวถามเสริมขึ้นมา“ก็ไม่เคยให้อะไรเลยไง”“แต่ของกนกต้องเป็นผู้หญิงแน่ ๆ”“ทำไมล่ะ?” กนกเลิกคิ้ว“ก็แกได้ของตลอดไง เนอะ มิว”“อืม...อาจจะ” กนกตอบแบบไม่แน่ใจนัก ก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ อย่างครุ่นคิด
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status