บทที่ 6 หนีไม่พ้น

มื้ออาหารค่ำที่ควรจะรื่นรมย์กลับเต็มไปด้วยความเงียบอันหนักอึ้ง มธุสรวางช้อนลงพลางมองจานอาหารที่แทบไม่ได้พร่องไปเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกสับสนที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เธอตัดสินใจเอ่ยปากในสิ่งที่เตรียมใจมาทั้งวัน

“แม่คะ...สรมีเรื่องจะรบกวน”

คุณหญิงรัศมีเงยหน้าจากจานสลัด เลิกคิ้วมองลูกสาวด้วยความสงสัย

“มีอะไรเหรอสร สีหน้าไม่ดีเลย”

“สรอยากฝากให้แม่ช่วยดูแลงานที่ร้านทองแทนสรชั่วคราวสักสิบวันได้ไหมคะ พอดีสรตั้งใจจะไปบวชชีพราหมณ์...ที่วัดป่าทางภาคใต้ค่ะ”

ช้อนส้อมในมือของคนเป็นแม่แทบร่วงหล่นเมื่อได้ยินแบบนั้น   

“สร! ลูกคิดอะไรอยู่ ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้น” คุณหญิงอุทานอย่างตกใจ “บวชวัดป่าในกรุงเทพฯ หรือแถวชานเมืองก็ได้ แม่เห็นลูกก็มีวัดประจำของลูกไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงจะลงใต้ไปคนเดียวแบบนี้ล่ะ”

มธุสรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอหลบสายตาผู้เป็นแม่พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่ความมืดมิดปกคลุม แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับวาววับไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดไว้ เธอหันกลับมาสบตาแม่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าลึก ๆ

“แม่ให้สรไปเถอะนะคะ...แม่ก็รู้ว่าที่ผ่านมาสรต้องเจออะไรมาบ้าง สรแค่อยากไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักสร ที่ที่สรจะลืมทุกอย่างได้จริง ๆ”

เมื่อเห็นสายตาที่เจ็บปวดของลูกสาว หัวใจของผู้เป็นแม่ก็อ่อนยวบ คุณหญิงรัศมีถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือมากุมมือลูกสาวไว้แน่น เธอคิดไปเองว่า เรื่องในอดีต เมื่อสิบปีก่อนยังคงตามหลอกหลอนมธุสรไม่จบสิ้น ความผิดหวังจากคนรักเก่าที่ทำลายทั้งใจและทรัพย์สินคงเป็นแผลใหญ่เกินกว่าจะเยียวยาได้ง่าย ๆ 

“ได้จ้ะ...ถ้ามันจะทำให้ลูกสบายใจขึ้น แม่จะจัดการทางนี้ให้เอง ไปเถอะลูก ไปพักใจให้เต็มที่”

มธุสรพยักหน้าขอบคุณด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ขัดแย้งกันในใจ เธอไม่ได้บอกความจริงกับแม่ว่า อดีต ที่เธออยากหนีในตอนนี้ ไม่ใช่คนรักเก่าใจร้ายคนนั้น แต่เป็น เด็กสาวตาหยี ที่ชื่อปราณต่างหาก

เด็กคนที่ทำให้หัวใจที่เคยตายด้านของเธอเริ่มสั่นคลอนจนน่ากลัว เธอจึงต้องหนี...หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

สองวันต่อมา...

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาตามลม พร้อมกับกลิ่นอายน้ำทะเลที่เค็มจาง ๆ มธุสรก้าวเท้าลงจากรถตู้ส่วนตัวที่จอดสนิทหน้าซุ้มประตูวัดป่าริมทะเลแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคใต้ ที่นี่เงียบสงบจนได้ยินเสียงใบมะพร้าวเสียดสีกัน ความเวิ้งว้างของท้องทะเลเบื้องหน้าทำให้เธอรู้สึกถึงความสงบที่โหยหามานาน

มธุสรเดินเข้าไปกราบนมัสการหลวงตาเจ้าอาวาสที่ศาลาไม้หลังเล็ก

“หลวงตาคะ สรตั้งใจจะมาขอลาบวชชีพราหมณ์ที่นี่สักสิบวันค่ะ พอดีเห็นว่าที่นี่เงียบสงบ เลยอยากมาถือศีลแปดพักจิตใจค่ะ”

หลวงตาละสายตาจากคัมภีร์ใบลาน มองโยมผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความเมตตาแล้วยิ้มบาง ๆ

“อนุโมทนาในเจตนาของโยมนะ แต่คงต้องบอกตามตรงว่าที่วัดนี้บวชชีพราหมณ์ให้ไม่ได้หรอก ปกติที่นี่ไม่มีแม่ชีจำวัด และวัดเราก็ไม่มีโครงการบวชศีลแปดหรือชีพราหมณ์เป็นกิจจะลักษณะเหมือนวัดใหญ่ ๆ ในเมือง”

มธุสรหน้าเสียไปเล็กน้อย “อ้าวเหรอคะ...แล้วสรต้องทำยังไงคะหลวงตา สรตั้งใจมาที่นี่จริง ๆ ค่ะ”

“ถ้าอยากมาพักใจ สงบจิตสงบใจ ก็ช่วยงานวัดเล็ก ๆ น้อย ๆ กวาดลานวัด หรือนั่งสมาธิเงียบ ๆ แบบนั้นน่ะทำได้ มีเรือนพักอุบาสิกาหลังเล็กอยู่ท้ายวัดพอจะอาศัยได้ชั่วคราว ถ้าโยมไม่เกี่ยงเรื่องความลำบาก จะอยู่ที่นี่สิบวันหลวงตาก็ยินดี”

“ขอบพระคุณมากค่ะหลวงตา แค่นั้นสรก็พอใจแล้วค่ะ”

เมื่อคิดถึงความเงียบสงบ มธุสรก็ดูผ่อนคลายมากขึ้น เธอให้บอดี้การ์ดนำกระเป๋าสัมภาระไปไว้ที่เรือนพัก แล้วสั่งให้กลับได้เลย มธุสรตั้งใจแน่วแน่แล้วว่า การมาพึ่งพาสถานที่เงียบสงบในวัดครั้งนี้ จะช่วยให้เธอลืมเรื่องราวว้าวุ่นในใจได้อย่างแน่นอน

ทว่าคืนแรกของการจำวัดป่าริมทะเล...

มธุสรกลับนอนไม่หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว เสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงคลื่นที่ซัดสาดตลอดคืนควรจะสุนทรีย์ กลับกลายเป็นเสียงที่รบกวนโสตประสาทของคนที่ไม่ชินสถานที่อย่างเธอ ที่นอนแข็ง ๆ หมอนที่เตี้ยเกินไป และอากาศที่อบอ้าวทำให้เธอพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย

แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเธอมากที่สุดคือ ใบหน้าสดใส ของปราณที่มักจะแทรกเข้ามาในหัวทุกครั้งที่เธอหลับตา ภาพที่ปราณยืนรดน้ำต้นไม้ ภาพที่เด็กคนนั้นเดินชนเธอ ความรู้สึกผิดที่พูดจารุนแรงใส่ปราณในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน

‘ตอนนี้จะยังไปหาฉันที่ร้านทองมั้ยนะ หรือยังมารอหน้าบ้านจนค่ำมืดอีกรึเปล่า’

แต่เมื่อนึกถึง มธุสรก็รีบสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป

พุทโธ...พุทโธ...สร เธอมาที่นี่เพื่อสงบใจนะ

เช้าวันต่อมา...

มธุสรตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย เธอสวมชุดสีขาวเรียบ ๆ เดินออกมาที่ลานหน้าศาลาเพื่อเตรียมจะช่วยกวาดลานใบไม้ แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสะท้อนผิวน้ำทะเลจนดูเหมือนประดับด้วยเพชรระยิบระยับ เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ หวังจะเริ่มวันใหม่ด้วยใจที่นิ่งสงบ

ทว่า...สายตาของเธอก็ต้องสะดุดกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้าฝ้ายที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ใต้โคนต้นหูกวาง

“สวัสดีค่ะคุณน้า...เราเจอกันอีกแล้วนะคะ”

มธุสรยืนนิ่งอึ้ง มือที่ถือไม้กวาดสั่นน้อย ๆ ด้วยความตกใจจนแทบทำหล่น

“ปราณ เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าน้าสักที!”

ปราณเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง รอยยิ้มตาหยีที่เป็นเอกลักษณ์สว่างไสวสู้แสงแดด

“คุณน้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะคะ หนูก็มาทำแบบเดียวกันนั่นแหละค่ะ”

“อย่าบอกนะว่าเธอจะมาบวช”

มธุสรแหวขึ้นอย่างเหลืออด เธออุตส่าห์หนีมาไกลหลายร้อยกิโลเมตร แต่เด็กคนนี้กลับตามหาเธอเจอในเวลาไม่ถึงสองวัน

“ตอนแรกก็ตั้งใจแบบนั้นค่ะ แต่หนูถามหลวงตาแล้ว ท่านบอกว่าที่นี่บวชชีพราหมณ์ไม่ได้ หนูก็เลย...” ปราณเว้นจังหวะพลางยิ้มยิงฟัน

“เลยอะไร?”

“ก็เลยจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณน้าไงคะ”

“โอ้ยยยย เธอบ้าไปแล้วรึไง”

มธุสรกระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับความสับสน

“ฉันทำขนาดนี้แล้ว พยายามหลบหน้าไม่เจอเธอตั้งอาทิตย์ หนีมาใต้คนเดียว เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าฉันตั้งใจหนีหน้าเธอ!”

ปราณชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยขี้เล่นวูบไหวไปด้วยความน้อยใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมามั่นคงดังเดิม

“นั่นไง คุณน้าตั้งใจหลบหน้าหนูจริงด้วย แต่...เอาจริง ๆ ก็ดูออกค่ะ ดูออกตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ แล้ว”

“ดูออกแล้วยังจะตามฉันมาทำไมอีก”

“แล้วคุณน้าจะหนีหนูทำไมล่ะคะ? แค่หนูบอกว่าอยากเจอ อยากอยู่ใกล้ แค่ความรู้สึกจริงใจของเด็กคนหนึ่ง มันน่ากลัวจนคุณน้าต้องหนีกันมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ”

คำถามที่ตรงไปตรงมาของปราณทำให้มธุสรน้ำท่วมปาก เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามกวาดสายตามองไปทางอื่น

“จะเหตุผลอะไรมันก็เรื่องของฉัน แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ กลับไปซะ อย่ามาทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลที่นี่”

คนเด็กกว่าไม่คิดถอย แต่ปราณก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิด มธุสรผงะถอยหลังจนแผ่นหลังพิงกับโคนต้นไม้ใหญ่ ปราณจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมสวยที่พยายามปกปิดความหวั่นไหว

“คุณน้าไม่อยากเห็นหน้าหนู แต่หนูอยากเห็นหน้าคุณน้าค่ะ อยากเห็นทุกวันเลย...คุณน้าคนสวย”

น้ำเสียงที่อ่อนหวานและมั่นคงของปราณทำให้มธุสรใจสั่นสะท้าน เธอพยายามจะผลักร่างของเด็กสาวออกไป แต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงที่มีกลับหายไปดื้อ ๆ เพียงเพราะสบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายนั้น

“เธอมันร้าย ร้ายกว่าที่ฉันคิด” มธุสรพึมพำเสียงแผ่ว

“ร้ายก็รักไงคะ คุณน้าไม่เคยได้ยินเหรอ”

คำพูดตรง ๆ นั้นทำเอามธุสรใบหน้าร้อนผ่าวทันที

“ไม่เคยได้ยิน! และฉันก็ไม่ชอบให้เธอมาพูดเล่นแบบนี้ด้วย”

“แล้วใครบอกว่าหนูพูดเล่นคะ”

ปราณขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว จนตอนนี้มธุสรไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้อีก

“หนูไม่รู้ว่าเพราะอะไร คุณน้าถึงปิดกั้นหนูขนาดนี้ แต่ถ้าพอมีหวัง ช่วยเปิดใจหน่อยได้มั้ยคะ...หนูอยากจีบคุณน้า”

ทั้งสายตาและน้ำเสียงของปราณที่ชัดทุกถ้อยคำ เป็นตัวช่วยยืนยันได้ดีว่าสิ่งที่มธุสรได้ยินนั้น ออกมาจากความตั้งใจของคนตรงหน้าแบบที่ไม่ได้พูดเล่นเลยสักนิด

“มาค่ะ ให้หนูช่วยกวาดใบไม้นะคะ เดี๋ยวปราณจะดูแลคุณน้าอย่างดี ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยค่ะ”

ปราณแย่งไม้กวาดไปจากมือมธุสรในขณะที่อีกฝ่ายยังยืนนิ่ง ประโยคที่พูดไปเมื่อกี้ดูเหมือนจะไม่ใช่การขออนุญาต แต่เป็นการบอกกล่าวมากกว่าว่า

ต่อไปนี้...หนูจะเริ่มจีบคุณน้าอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ

มธุสรมองแผ่นหลังของเด็กแสบที่กำลังฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอลอบถอนหายใจยาว

“บ้าจริง ฉันทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ทำไมเด็กรุ่นลูกดันมาชอบฉันได้ละเนี่ย โอ๊ยยยยย อุตส่าห์มาอยู่วัดแท้ ๆ ยังมีเรื่องตามมากวนใจอีก”

ระหว่างที่ยืนบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เสียงปราณก็แทรกเข้ามา

“คุณน้าคะ มากวาดใบไม้ตรงนี้เร็วค่ะ เยอะมาก หนูกวาดไม่หมดแน่ ๆ”

มธุสรกลอกตาพลางส่ายหน้าไปมาทันที รู้แน่ชัดแล้วว่า หลังจากนี้ชีวิตของเธอคงหาความสงบไม่เจอ

“รู้แล้ว ๆ เดี๋ยวไปช่วยกวาด”

ปราณยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับคำพูดของเธอ แม้จะไม่เกี่ยวกับสิ่งที่เธอตั้งใจสื่อสารออกไปก่อนหน้านี้ แต่อย่างน้อย การตามมาจนถึงที่นี่ก็ไม่เปล่าประโยชน์

งานนี้ต้องขอบคุณคุณหญิงรัศมี ที่ฝากฝังให้ปราณดูแลลูกสาวคนสวยของตัวเอง เพราะคิดว่าปราณเป็นน้องคนสนิทจริง ๆ

คุณหญิงหารู้ไม่ว่า...น้องคนสนิทคนนี้กำลังมีแผนการมากมายในหัว

หลังจากนี้ชีวิตคุณน้าจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปค่ะ ปราณรับรอง