คิงพ่ายควีน

คิงรอเวลาที่ได้นัดจองคิวสักเอาไว้ กลับมารู้ว่าเพื่อนรักและเมียกำลังมีปัญหาหนักกว่าเดิมไอ้ปราบหมกตัวอยู่แต่บ้านไม่ยอมออกไปไหนเลย แต่ความซวยตกที่เขาได้ตกปากรับคำว่าจะสักแถมจองคิวไว้แล้ว อีกอย่างเขาต้องไปวิ่งเต้นดูแลไอ้หมาบ้าจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน"ไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกูเหยียบซ้ำแล้ว"คิงเห็นสภาพของเพื่อนที่เมาหัวราน้ำไม่เป็นผู้เป็นคน"มึงไม่ต้องมาบ่น จะไปไหนก็ไป""วันนี้ไปสัก ถึงคิวที่จองไว้แล้ว""อืม""อืมนี่คือ…? ""มึงก็ไปสักสิ เงินกูโอนให้""กูไม่ได้หมายถึงเงิน ไม่ไปร้านสักกับกูหรือไง เหตุผลหลักที่กูสักเพราะมึงนะ""เออ ขอบใจ แต่กูคงไม่ไปแล้ว โซนไม่ต้องการกูแล้วมันอยากเลิกกับกูจริงๆ ""อะไรบทจะถอดใจก็ง่ายเหลือเกิน""อึก! อึก!"ปราบไม่ได้พูดอะไรแต่ยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม"กูไปแล้วถึงเวลานัดแล้ว เลิกดื่มได้แล้วมึงอ่ะ โทรมยิ่งกว่าผีอีก""จะไปก็ไปกูรำคาญบ่นอยู่ได้"คิงหมดคำจะพูดได้แต่ส่ายหน้าแล้วออกมาจากบ้านของปราบเมื่อถึงเวลาที่ต้องไปเจอฟาร์อีกครั้งคราวนี้คิวที่เขาได้คือตอนค่ำเพราะตอนกลางวันคิวเต็มซึ่งถือว่าดีเพราะตอนกลางวันเขาคงไม่ตื่นหรอกนู้นนอนหลับเป็นตาย แต่ละคืนชายหนุ่มจะทำตัวเจ้าสำราญในสถา

ณ ผับHT ผับกลางกรุงแสงสีภายในร้านส่องวิบวับตามจังหวะดนตรีเสริมสร้างความรื่นเริงใจให้แก่เหล่าชายหนุ่มและผีเสื้อกลางคืนทั้งหลาย โยกย้ายสะบัดแขนขาปล่อยใจอารมณ์ไปกับสถานที่แห่งนี้–ห้องvip ของผับ"ปึก" เสียงวางแก้วกระทบพื้นโต๊ะราคาแพง"กูไม่รู้จะทำยังไงดีว่ะไอ้โฮป.."ชายหนุ่มผมสีดำมีรอยบากพาดคิ้วและหูข้างหนึ่งที่เจาะ แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเผยอกแกร่งควบคู่กางเกงสแล็คดูแบดบอยออกเจ้าชู้"มีเรื่องอะไรกุมใจอีกละ?"ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองผิวขาวสะอาดสวมเสื้อโปโลสีขาวกางเกงยีนส์สีดำเป็นฝรั่งตาน้ำข้าวดีๆนี้เอง"เฮ้อ!"คิงพรูลมหายใจออกมาอย่างแรง"อ้าว!!ถามไม่ตอบ แล้วกูจะรู้เรื่องไหม.."โฮปที่นิ่งรอคำตอบจากเพื่อนแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆได้ยินเพียงเสียงพรูลมหายใจออกมาแทน"คือ..เออ..ช่างมันเถอะ"คิงกระอักกระอ่วนใจที่จะเล่าออกมา"อ้าว!!อะไรของมึงคิง?"สุดท้ายโฮปก็ไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทของเขาเป็นอะไรพลอยหัวเสียตามไปด้วย"ถอยหรือลุยต่อดีว่ะ""อ่ะ!!มึงเพ้อออกมาเลย กูไม่ถามมึงแล้ว""หรือจะขอเลี้ยงดีว่ะ""เลี้ยงเด็กเหรอ?"โฮปพยายามเดาจากคำพูดของคิง"จะยอมเหรอว่ะ?"ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อน คิดแล้วเผลอพูดออกมาเ

ไลน์!!ไลน์!!ไลน์!!ไลน์!!เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นซ้ำๆจนเจ้าของโทรศัพท์บิดตัวด้วยความรำคาญ เสียงที่ดังไม่หยุดทำให้ชายหนุ่มต้องยกหมอนปิดหูทั้งสองข้างหวังจะกันสิ่งรบกวนเวลานอน-- ไลน์!!ไลน์!!"แม่งเอ๊ยยย!" สุดท้ายคิงทนความรำคาญไม่ไหวเขวี้ยงหมอนออก ขยี้หัวด้วยความหงุดหงิดและต้องคว้าโทรศัพท์เจ้าปัญหามาเปิดดูข้อความจากพี่สาวทำให้เขาคลายอารมณ์หัวเสียเล็กน้อย พี่ลินนา---(คิง)พี่ลินนา---(คิงโครงการมีปัญหา)พี่ลินนา---(วันนี้เข้าบริษัทด้วย)พี่ลินนา---(แปดโมงเช้าเจอกันที่บริษัท)ตาคมมองหน้าจอโทรศัพท์บ่งบอกเวลาเจ็ดโมงครึ่ง "ใครจะไปทัน ไม่ทักมาตอนแปดโมงเลยล่ะ พี่ลินนะพี่ลิน"คิงได้แต่บ่นพรั่งพรูออกมาคนเดียวกายแกร่งลุกขึ้นเข้าห้องน้ำเมื่อไม่มีเวลาให้โอ้เอ้ รีบจนลืมบางอย่างไปชั่วขณะ เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นกระเบื้องไหลผ่านร่างกาย หลับตาเงยหน้าเล็กน้อยหวังให้น้ำช่วยให้หายจากการแฮงค์ "?~"คิงเริ่มรู้สึกว่าลืมอะไรสักอยาก บิดคอคิดว่ามันคืออะไรก่อนจะลืมตาโพล่ง โผล่ออกจากห้องน้ำเร็วไว"ฟาร์!!?"เมื่อมาถึงเตียงนอนแทนที่จะเจอคนเมื่อคืนกับมีแต่ความว่างเปล่า คิงที่ยังไม่คิดว่าอีกคนจะกลับได้เพราะ

ฟาร์ปิดร้านทุกวันอาทิตย์เป็นปกติ ทุกๆคนก็ต้องมีวันหยุดพักผ่อนกันบ้างเพราะฉะนั้นวันนี้เลยจะไปทำธุระที่ห้างใหญ่แห่งหนึ่งเสียงกระดิ่งหน้าประตูกระจกใสดังขึ้นบอกถึงผู้เข้ามาเยือนร้าน Clothes shop"สวัสดีพี่อาร์ต""เอ้า!? ไอ้ฟาร์เป็นไงมาไงน้อง?"เจ้าของร้านแห่งนี้เป็นผู้ชายตัวใหญ่รูปร่างสมส่วน เส้นผมไม่รุงรังแต่ก็ไม่เรียบร้อยย้อมแดง ปลายคางนั้นสักประโยค No pain, no gain.(ไม่เจ็บปวดก็ไม่มีวันโต)ดูแล้วพี่อาร์ตเป็นเจ้าพ่ออาร์ตติสท์อยู่แรงพอตัว พี่อาร์ตมีทั้งร้านสัก และร้านเสื้อผ้าหลายสาขา"ผมว่าจะมาหาพี่เรื่องธุรกิจเล็กน้อยไม่รู้ว่าพี่ยังจำได้ไหม" ฟาร์ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตรงข้ามพี่อาร์ต"อ๋อ เรื่องนั้นพี่จำได้"ชายหนุ่มผมแดงเผยสีหน้าสดใสก่อนโน้มตัวมาด้านหน้าเล็กน้อย" ว่าแต่เราตัดสินใจแล้วเหรอ ว่าจะร่วมงานพร้อมขยายสาขาเหมือนที่เคยพูดไว้ บอกตามตรงมันนานตั้งแต่สมัยมหาลัยแล้วพี่ก็นึกว่าแกลืมและไม่สนใจมัน""ฮ่า ฮ่า มันไม่ใช่ว่าผมไม่สนใจหรอกพี่ แต่ตอนนั้นผมยังเป็นแค่นิสิตยังไม่มีร้านสักเป็นของตัวเองเลย พอตอนนี้มีแล้วและมันมั่นคงอยู่ตัวแล้วเลยคิดเรื่องนี้ได้"ผมขำเล็กน้อยก่อนไขความกระจ่างให้รุ่นพี่ เมื่อก

"ฟาร์เป็นอะไรมากไหม"คิงลนลานไปหาฟาร์ทันทีเพื่อเช็กดูว่าอีกคนเป็นอะไรมากหรือเปล่า ผู้คนและพนักงานที่สังเกตการณ์อยู่นั้นบางคนตกใจจนเผลอกรีดร้องกับเหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้น "ทำอะไร!? ห๊ะ!! "ความโกรธของคิงแล่นปะทุฉับพลัน หันหน้าไปตะคอกกับผู้กระทำ–" !! " ความโกรธที่ฉายชัดบนใบหน้าทำให้นัทผงะ เผลอกลัวไปเล็กน้อยเฮียคิงไม่เคยตะคอกเขาสักครั้ง นี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพอรู้ว่าต้นเหตุมันมาจากคนที่ทรุดตัวกอบกุมใบหน้าภายใต้อ้อมแขนนั้น จากความหวาดเกรงก็กลายเป็นความโกรธกริ้วขึ้นมา"ทำไมล่ะครับ!? ทำไมนัทจะทำมันไม่ได้ ก็มันสะเหล่อมายุ่งกับเฮียคิงเองนิ!!"ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวไปด้วยแรงริษยา ตวัดตามองไปที่ฟาร์"นัท!!" คิงผละออกจากฟาร์ตรงเข้าไปหาเด็กใต้อาณัติ การกระทำครั้งนี้แสดงให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง มือคว้าหมับบีบกรามเล็กแน่นด้วยความโมโหตามแรงผู้กระทำคิงลดเสียงจนได้ยินกันแค่สองคนอาจเพราะไม่อยากให้คนอื่นรับรู้--หรือแค่อยากจะย้ำเตือนแค่กับตัวนัทเอง"ฟังนะ ต่อให้กูจะควงใคร จะมีใครแล้วมันทำไม? มึงเป็นแค่เด็กกูตามสัญญาก็บอกมึงชัดแล้วนิ ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวกับชีวิตกู มึงก็จะได้อยู่สบายๆมีเงินใช้มีเงิน