บทนำ

“ยะถา วาริวะหา ปูรา...”

มธุสร ศรีรักษ์สวัสดิกุล นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนอาสนะในชุดผ้าไหมสีนวล ใบหน้าสวยสง่าที่ล้อมรอบด้วยออร่าแห่งความสงบทำให้เธอเหมือนรูปปั้นที่จับต้องไม่ได้ ในวัยสี่สิบหกปี เธอยังคงดูสาวสะพรั่งและเพอร์เฟกต์ในทุกกระเบียดนิ้ว จนใครต่อใครต่างยกย่องว่าเธอคือ นางฟ้านักบุญ ผู้ปล่อยวางต่อทางโลก

แต่ความจริง... ในหัวของมธุสรกำลังไฟลุก!

พระอาจารย์คะ...สวดช้าไปแล้วค่ะ สรเริ่มเมื่อยขา

แล้วนั่นบอดี้การ์ดฉัน ยืนบิดขี้เกียจเหรอ? เสียบุคลิกตระกูลฉันหมด กลับไปจะหักเงินเดือนให้ดู!’

มธุสรจิ๊ปากเบา ๆ ในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดชั่วครู่ก่อนจะรีบปรับมาเป็นยิ้มละมุนเมื่อมีโยมข้าง ๆ หันมามอง เธอเกลียดความไม่เป็นระเบียบ เกลียดคนชักช้า และเกลียดอะไรก็ตามที่ไม่ได้ดั่งใจที่สุด!

เมื่อสวดจบ มธุสรลุกขึ้นอย่างสง่างาม เดินออกไปด้านนอกศาลาวัดเพื่อจะนำน้ำที่กรวดแล้วไปเทใต้โคนไม้ แต่เดินออกจากศาลาไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงของใครบางคนที่กำลังวิ่งตรงมายังบริเวณที่เธอยืนอยู่ก็ดังขึ้น

“ขอทางหน่อยค่า หลบไปค่า สังฆทานพรีเมียมถังใหญ่มาแล้วค่า ว๊ายยยยยย เฮ้ย ๆ ๆ”

โครมมมม!

เด็กสาวหน้าทะเล้นพุ่งชนแผ่นหลังมธุสรเข้าเต็มแรง คุณนายร้านทองผู้สูงศักดิ์เสียหลักหน้าทิ่มลงกับพื้นหญ้าเปียก ๆ ต่อหน้าบอดี้การ์ดและชาวบ้านนับสิบ!

“โอ๊ย... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!”

มธุสรคำรามเบา ๆ ในลำคอ เลือดขึ้นหน้าจนหน้าแดงก่ำ เธออยากจะหันไปวีนใส่ยัยเด็กนี่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่สายตาคนรอบข้างทำให้เธอต้องรีบพยุงตัวขึ้นแล้วปั้นหน้ายิ้มที่ดูเหมือนจะกัดฟันยิ้มมากกว่า

“โอ๊ยยย...คุณน้า! หนูขอโทษค่ะ พอดีถังมันหนักมากเลย คุณน้าเจ็บตรงไหนมั้ยคะ”

เจ้าของประโยคคำถามคือหญิงสาววัยยี่สิบหกปี ส่วนสูงหนึ่งร้อยห้าสิบห้า ตัดผมสั้นประบ่า ตาหยีแก้มกลม ใครเห็นเป็นต้องเอ็นดู แต่อาจจะไม่ใช่กับคุณนายมธุสร เพราะตอนนี้ความหงุดหงิดในใจของเธอกำลังเพิ่มระดับมากขึ้นเรื่อย ๆ

ปราณ รีบเข้ามาช่วยเช็ดเศษหญ้าออกจากชุดผ้าไหมราคาแพง แล้วก็หน้าเจื่อนเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าบนชุดเต็มไปด้วยเศษหญ้าและดินชื้น

“แหม ชุดสวยนะคะเนี่ย แต่เปื้อนดินนิดเดียวเอง ไม่เป็นไรเนอะคุณน้าเนอะ”

มธุสรกำลังจะอ้าปากพ่นคำด่าใส่เด็กสาวตรงหน้า แต่เมื่อหันซ้ายหันขวาเห็นว่ามีสายตาของชาวบ้านหลายคู่กำลังมองมาที่เธอ เจ้าตัวก็ต้องกลับมาวางท่าทีสงบเช่นเดิม ก่อนจะแสร้งยิ้มกว้าง

“ไม่เป็นไรจ้า ไม่เป็นไรเลย ไม่เป็นไร...สักนิด”

น้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมานั้น ทำเอาปราณหลุดขำ มองแว็บเดียวเธอก็พอจะรู้แล้วว่า ประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาเมื่อครู่ ไม่มีความจริงใจอยู่เลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่มั้ยคะ คุณน้านี่ช่างใจดี๊ ใจดีนะคะ” ปราณเย้าแหย่เสียงสูง ยิ่งทำให้มธุสรหงุดหงิดมากกว่าเดิม

มธุสรหันมองรอบตัวอีกครั้ง เห็นว่าชาวบ้านบางคนยังคงจับจ้องมาที่ทั้งคู่ เธอจึงก้าวเข้าไปหาปราณอีกสองก้าวแล้วเอ่ยช้า ๆ กระซิบด้วยน้ำเสียงเบาที่สุด

“เธอรู้มั้ย ชุดนี้เป็นผ้าไหมสั่งตัด เป็นไหมหายากที่ฉันสั่งทำพิเศษ มันจะไม่เป็นไรได้ยังไง!”

มธุสรเผลอหลุดอาการหงุดหงิดออกมา แววตาดุจับจ้องไปที่เด็กสาวตรงหน้า

“อุ๊ย...ตายจริง หนูไม่รู้เลยค่ะ อย่าทำหน้าดุสิคะ หนูไม่ได้ตั้งใจ แต่ดุแบบนี้น่ารักดีนะคะ เหมือนแมวที่บ้านหนูเลย เวลาโกรธแล้วหูแดง ๆ”

ปราณยิ้มร่าจนตาปิด รอยยิ้มใสซื่อนั้นทำให้โทสะของมธุสรชะงักไปครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่มธุสรไม่มีโอกาสได้มองรอยยิ้มของใครชัด ๆ ยิ่งในระยะใกล้จนเห็นรูขุมขนแบบนี้ บวกกับภาพตรงหน้าที่แสงอาทิตย์ส่องกระทบใบหน้าของคนเด็กกว่า ยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูสดใสมากยิ่งขึ้น

เป็นเด็กที่รอยยิ้มสดใสดีจัง...

“ฉันไม่ใช่แมว แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นน้าเธอด้วย ว่าแต่เธอเป็นใคร มาวัดที่นี่บ่อยเหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า”

“หนูชื่อปราณค่ะ รับจ้างทำบุญและรับจ้างทุกอย่างแล้วแต่จะจ้างเลยค่ะ อ้อ หนูรับจ้างดูแลคนแก่ด้วยนะคะ จะให้พาไปหาหมอหรือพาไปไหนบอกได้เลย คุณน้าสนใจใช้บริการมั้ยคะ”

“นี่! ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น และถ้าถึงวันนั้น ฉันไม่จำเป็นต้องใช้บริการเด็กอย่างเธอหรอก”

มธุสรสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปในทันที ส่วนปราณก็เอาแต่มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายและการก้าวเดินแต่ละก้าวที่เยื้องย่างอย่างกับนางสาวไทย

ไม่ใช่แมวเหรอคะคุณนาย ขี้วีนแบบนี้เค้าเรียกแมวแก่ชัด ๆ เลยนะคะ แต่ก็น่ารักดี ยิ่งดุยิ่งชอบจังเลย