บทที่ 1 ปราณ

คฤหาสน์ตระกูลศรีรักษ์สวัสดิกุลในยามเย็นยังคงเงียบสงบและโอ่อ่าตามแบบฉบับตระกูลเก่าแก่ ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สลักลายทองหรูหรา กลับมีกระแสความวุ่นวายบางอย่างที่มองไม่เห็นพัดวนอยู่รอบตัวเจ้าของห้อง

มธุสรในชุดลำลองเนื้อผ้าไหมลื่นสีครีม นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาปลายเตียง ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางเอาไว้ แต่สายตาเธอกลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าตาหยีแก้มกลมของเด็กสาวที่ชื่อ ‘ปราณ’ ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัว

“รอยยิ้มบ้าอะไรกัน ติดตาชะมัด”

เธอถอนหายใจเบา ๆ อย่างขัดใจ พยายามจะสลัดความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอกทิ้งไป ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ดีเสมอมา เลือกที่จะอยู่อย่างนิ่งสงบดั่งน้ำในบ่อหิน แต่วันนี้ เด็กยี่สิบหกปีที่ชื่อปราณกลับเดินเข้ามาโยนก้อนหินลงกลางบ่อนั้นจนน้ำกระเพื่อมไม่หยุด

ความหงุดหงิดจากการถูกเดินชนและชุดผ้าไหมที่เปื้อนดินดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องรองไปแล้ว เมื่อเทียบกับความสงสัยในใจบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น

มธุสรตัดสินใจปลดล็อกหน้าจอแท็บเล็ต นิ้วเรียวสวยกดเข้าแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน เธอเริ่มจากสิ่งใกล้ตัวที่สุดคือการค้นหาเพจของ วัดดาราภิรมย์ที่เธอไปเป็นประจำ

นิ้วของเธอเลื่อนดูโพสต์ต่างๆ ในหน้าเพจวัด จนกระทั่งกดเข้าไปดูตรงส่วน Check-in

“ล้วงข้อมูลง่ายดีจังเลยนะ เป็นคนสาธารณะหรือไง ไปไหนทำอะไรต้องเช็กอินตลอดเนี่ย”

ชื่อเฟซบุ๊กของ Prarn Breath ปรากฏขึ้นในรายการเช็กอินล่าสุด มธุสรขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเด็กคนนี้เช็กอินที่วัดแทบจะทุกวัน แต่พอดูเวลาแล้วถึงได้เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่เคยเจอหน้าปราณเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะมธุสรมักจะไปวัดในช่วงเช้าตรู่เพื่อความสงบและหลบหลีกผู้คน แต่ปราณมักจะไปในช่วงสายหรือช่วงบ่ายตามเวลาที่ ลูกค้า สั่งการมา

มธุสรตัดสินใจกดเข้าไปดูที่โปรไฟล์ของปราณทันที สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือรูปปกที่เป็นภาพแมวจรจัดกลุ่มใหญ่นอนเรียงรายอยู่หน้าศาลาวัด พร้อมแคปชั่นว่า

วันนี้เจ้านายอิ่มท้อง ลูกน้องอย่างปราณก็อิ่มใจ ขอบคุณยอดสมทบทุนจากคุณลูกค้าใจดีนะคะ

เธอกดเลื่อนดูโพสต์ลงไปเรื่อย ๆ อย่างลืมตัว

โพสต์ส่วนใหญ่ของปราณไม่ใช่รูปเซลฟีอวดความสวยหรือไลฟ์สไตล์หรูหราเหมือนเด็กวัยรุ่นคนอื่น ๆ ที่มธุสรเคยเห็น แต่กลับเต็มไปด้วยภาพกิจกรรม รับจ้าง ที่ดูแปลกตา

รับจ้างทำบุญออนไลน์รอบบ่ายสอง

ถวายสังฆทานยาและปล่อยปลาหมอ 20 ตัว ให้คุณป้าจันทร์เรียบร้อยนะคะ รูปและคลิปส่งให้ทางไลน์แล้วค่า

รับจ้างพาคุณยายทองประสมไปตรวจตาที่โรงพยาบาล

คุณยายฝากบอกลูกหลานว่าไม่ต้องห่วงนะคะ ตรวจเสร็จแล้วหนูพาไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือต่อด้วย สบายใจหายห่วงค่า

ภารกิจพิเศษคืนนี้

รับจ้างเฝ้าไข้น้องหมาจรที่ประสบอุบัติเหตุ สู้ ๆ นะไอ้ด่าง พี่ปราณอยู่เป็นเพื่อนแล้ว

มธุสรอ่านไปเรื่อย ๆ หัวใจที่เคยแห้งแล้งของเธอเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างซึมลึกเข้ามา เธอสังเกตเห็นว่าการรับจ้างของปราณเกือบทั้งหมดมักจะไปในแนวทางการช่วยเหลือผู้อื่น ทั้งคนชรา สัตว์ป่วย หรือแม้แต่คนต่างจังหวัดที่อยากทำบุญแต่มาไม่ได้ ปราณทำหน้าที่เป็น สะพานบุญ ด้วยท่าทางร่าเริงและจริงใจ ทุกรูปที่ถ่ายคู่กับคนแก่หรือสัตว์ที่บาดเจ็บ ปราณจะมีรอยยิ้มที่สว่างไสวแบบเดียวกับที่ยิ้มให้เธอที่วัดยามบ่ายวันนี้

รอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง

รอยยิ้มที่ไม่ได้หวังผลประโยชน์เหมือนพวกเศรษฐีหรือนักธุรกิจที่เคยเข้าหาเธอ

“น่ารักจัง”

มธุสรพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปิดปากทันทีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังชมยัยเด็กหน้าทะเล้นที่ชนเธอจนหน้าทิ่มดิน

ความสนใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัย เธออยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเลือกที่จะทำอาชีพที่เหนื่อยและดูไม่มั่นคงแบบนี้ แทนที่จะไปทำงานออฟฟิศสบาย ๆ

มธุสรเลื่อนดูรูปในอัลบั้มหนึ่งที่ชื่อว่า ครอบครัวของปราณ เธอเห็นภาพปราณประคองผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็น ทั้งคู่ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข ถึงแม้สภาพบ้านจะดูเรียบง่ายและไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่มันกลับดูอบอุ่นจนมธุสรรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

“ลำบากขนาดนี้ ก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใสจังเลยนะ”

มธุสรพิงหลังกับโซฟา แววตาที่เคยดุจัดเริ่มอ่อนแสงลง เธอเริ่มมองเห็นความหมายของคำว่า ความสุข ในแบบที่เธอหลงลืมไปนาน ความสุขที่ไม่ได้เกิดจากเงินทองหรืออำนาจ แต่คือความสบายใจที่ได้ทำให้ผู้อื่นยิ้มได้

และในวินาทีนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็วูบเข้ามาในหัวของคุณนายมธุสร

นอกจากเรื่องความสวยของคุณนาย ยังมีอีกเรื่องที่ชาวบ้านละแวกนี้รู้ดี คือเรื่องสายเปย์ จนบางครั้งชาวบ้านก็เรียกเธอว่าคุณนายสายเปย์ หรือบางคนก็เรียกคุณนายบุญทุ่ม

สาเหตุที่เป็นแบบนี้ก็เพราะทุกการทำบุญของมธุสร มักจะเป็นจำนวนเงินที่สูงลิ่ว ไม่ว่าเจ้าภาพทอดกฐิน เจ้าภาพโรงทาน งานสร้างศาลาวัด หรืองานบุญใด ๆ ชื่อของมธุสรมักจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของรายนามผู้บริจาค และมธุสรก็เต็มใจในเรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะเงินทองที่เธอมีนั้น ต่อให้ใช้จ่ายมากเท่าไหร่ก็ยังมีเข้ามาเรื่อย ๆ บวกกับการไม่มีครอบครัว ไม่มีภาระอย่างอื่น การเอามาทุ่มเทกับพุทธศาสนาก็ดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่วันนี้ มีความคิดอีกอย่างกำลังเกิดขึ้นในหัวเธอ

“เจ้าเด็กคนนี้รับจ้างทุกอย่างเลยงั้นเหรอ...”

มธุสรเหยียดยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ใช่การปั้นแต่งเพื่อรักษามาดนักบุญ แต่เป็นยิ้มที่เกิดจากความรู้สึกอยากสปอยล์ ใครสักคนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เธอหยิบนามบัตรของปราณขึ้นมาดูอีกครั้ง นามบัตรใบนี้มธุสรเก็บได้ตอนที่อีกฝ่ายเดินมาชน และเธอก็รีบเอาใส่กระเป๋าโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

มธุสรก็ไม่แน่ใจนักว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เพราะโดยปกติแล้ว คนอย่างเธอแทบไม่สนใจคนอื่น ยิ่งกับปราณที่อายุแทบจะเป็นลูกหลานเธอได้ แถมพูดจากวน ๆ ตอนเจอกันอีก

ไม่มีความจำเป็นสักนิดที่ต้องไปสนใจ...

แต่ตอนนี้นามบัตรของปราณกลับมาอยู่ในกระเป๋าถือราคาแพงของคุณนายซะแล้ว

        มธุสรกวาดสายตาอ่านข้อมูลบนนามบัตรอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจบันทึกเบอร์ของปราณลงในมือถือ ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นหน้าจอแอปพลิเคชันไลน์ก็เด้งขึ้นมาพร้อมรูปโปรของเด็กสาวตาหยีที่ทำให้มธุสรไม่สามารถละสายตาจากรอยยิ้มนั้นได้เลย

มธุสรเม้มปากอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกหลายอย่างกำลังตีวนอยู่ในใจ

จริงอยู่ว่าการเจอกันครั้งแรก ปราณทำให้เธอหงุดหงิดเป็นอย่างมาก แต่ด้วยนิสัยขี้สงสารและความใจดีของเธอที่มีเป็นทุนอยู่แล้ว

จู่ ๆ มธุสรก็อยากรู้จักเด็กคนนี้มากขึ้นซะอย่างนั้น

        ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ แตะลงบนหน้าจอ มธุสรตั้งใจเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ ค่อย ๆ พิมพ์ทีละตัวอักษรราวกับเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต

[มธุสร: วันนี้ตอนที่เธอเดินชนฉัน ฉันน่าจะทำแว่นกันแดดตกแถวนั้น ช่วยเอามาคืนหน่อย]

เธอพิมพ์แล้วก็ลบ ลบแล้วก็พิมพ์ใหม่ถึงสามรอบ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเป็นข้อความที่ดูมีมาดกว่าเดิม

[มธุสร: พรุ่งนี้ช่วงเช้า ฉันมีงานสำคัญ อยากจะจ้างงานเธอ สะดวกรึเปล่า]

มธุสรวางแท็บเล็ตลงข้างตัว หัวใจเต้นผิดจังหวะไปนิดหน่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอแอบคิดในใจว่าถ้าปราณตอบตกลง เธอจะให้แม่ครัวชาววังของที่บ้านทำขนมไทยอร่อย ๆ สักสิบอย่าง เอาไปฝากปราณ

เด็กก็ต้องคู่กับขนมสิ...น่าจะได้อยู่นะ