บทที่ 12

"ยังไงฉันก็ไม่เอาเจ้าชู้อย่างคุณแล้ว" เย่ซิงหยวี่วางสายไป

เมื่อมองโทรศัพท์ที่หน้าจอมืดลง ใบหน้าของเฟิงป๋อเหยียนมืดจะตาย

หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเรื่อยๆ

เฟิงป๋อเหยียนเปิดดู ทั้งหมดเป็นข้อมูลการหักเงิน

เธอได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ และข่าวการหักเงินยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เฟิงป๋อเหยียนนึกถึงเนื้อหาในใบหย่า ใบหน้าที่หล่อเต็มไปด้วยความเย็นชา พูดกับสวี่มู่ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "สวี่มู่ ไปตรวจสอบว่าวันนี้เธอไปเขตหรงจิ่วไถหรือเปล่า"

"ครับ!" สวี่มู่รีบไปตรวจสอบ

หลังจากนั้นไม่นานก็กลับมารายงานตัวว่า "นายน้อยครับ นายหญิงเคยไปที่เขตหรงจิ่วไถแล้วจริง ๆครับ และจ้างคนทําความสะอาดสองสามคนมาทําความสะอาดที่นั่นด้วย"

ปรากฏว่าตั้งใจจะย้ายไปอยู่ที่เขตหรงจิ่วไถจริงๆ

เฟิงป๋อเหยียนบีบใบหย่าในมือย่น

เมื่อสองปีก่อน บริษัทของเย่ซื่อหัวประสบวิกฤต ขายทรัพย์สินทั้งหมดไป พร้อมกับวิลล่าตระกูลเย่ ในเขตหรงจิ่วไถ

ต่อมาเธอเป็นคนขอร้องให้เขาซื้อวิลล่าหลังนั้นมา ไม่คิดว่าวันนี้จะกลายเป็นทางออกสําหรับการหย่าร้างของเธอ

เฟิงป๋อเหยียนส่งเสียงฮื่ม "โทรไปธนาคาร และหยุดบริการบัตรของเธอ"

*

ในห้าง

เย่ซิงหยวี่ซื้อเฟอร์นิเจอร์กับซูเหยียนเหยียนเสร็จแล้ว

ซูเหยียนเหยียนพูดว่า “ซิงหยวี่ เราซื้อเยอะหน่อย ชอบอะไรก็ซื้อไปเลย ฉันได้ยินว่าคฤหาสน์ที่เฟิงป๋อเหยียนซื้อให้เมียน้อยคนนั้นเกิน500ล้านเลย เมียน้อยใช้เงินได้มากขนาดนั้น ทําไมคุณถึงไม่ได้? คุณยังคงเป็นเมียหลวงเลย ฉวยโอกาสที่ยังไม่ได้หย่า ใช้เงินของชายห่วยๆให้มากหน่อย ให้เขาปวดใจหน่อย"

เย่ซิงหยวี่รู้สึกว่ามีเหตุผล

เธอไม่กลับไปเอาเสื้อผ้าด้วยซ้ํา ซื้อใหม่ทั้งหมดโดยตรง ทั้งบ่ายได้เลือกหลายสิบชุดพร้อมกับกระเป๋าและรองเท้า

"สวัสดีค่ะ คุณนายเฟิง ทั้งหมดสิบห้าล้านบาทค่ะ" บริกรเรียกเธอด้วยรอยยิ้ม

เย่ซิงหยวี่ยื่นบัตรดําให้

แต่รูดเงินไม่ออก

แคชเชียร์บอกว่า “คุณนายแฟงคะ บัตรนี้เหมือนวงเงินแล้ว รูดเงินไม่ออกเลย”

"เป็นไปไม่ได้นะ" เย่ซิงหยวี่รู้สึกแปลก ๆ นี่เป็นบัตรเสริมของเฟิงป๋อเหยียน ไม่เคยทํางานผิดปกติเลย”

ซูเหยียนเหยียนกล่าวว่า "ซิงหยวี่ จะเป็นฝีมือของเฟิงป๋อเหยียนหรือเปล่า"

เย่ซิงหยวี่คิดว่าเป็นไปได้ เธอซื้อเฟอร์นิเจอร์จํานวนมาก และใช้เงินไปหลายร้อยล้านแล้ว เฟิงป๋อเหยียนน่าจะรู้แล้ว

เธอโทรไปถามที่ธนาคาร

ฝั่งธนาคารบอกว่า “สวัสดีครับคุณนายเฟิง ท่านประธานบอกให้หยุดบริการของบัตรครับ ต้องให้เขาโทรมายืนยันด้วยตัวเองถึงจะปลดล็อกได้”

ใจเย่ซิงหยวี่จมลง

เป็นฝีมือของไอ้สารเลวคนนี้จริง ๆ

ซูเหยียนเหยียนพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ไอ้เฟิงป๋อเหยียนคนนี้มากเกินไปแล้วใช่ไหม กับเมียน้อยใจกว้างขนาดนั้น แต่กับคุณก็ใจแคบขนาดนี้เหรอ"

เย่ซิงหยวี่กล่าวว่า "เขาไม่เคยดูฉันขึ้นเลย"

"แล้วตอนนี้จะทํายังไงล่ะ"

"เสื้อผ้าจะไม่เอาก่อน กลับไปที่เขตหรงจิ่วไถเถอะ เดี๋ยวฉันโทรหาป้าหยวีน ให้เธอช่วยเก็บเสื้อผ้าและส่งมาให้" ยังไงเธอก็จะไม่กลับไปอีก

"ก็ได้ ยังไงเฟอร์นิเจอร์ก็ซื้อมาหมดแล้ว ชีวิตใหม่ของคุณกําลังจะเริ่มต้นแล้ว" ซูเหยียนเหยียนมีความสุขแทนเธอ

เย่ซิงหยวี่ฟังคําพูดของเธอ และเริ่มตั้งตารอชีวิตที่ดีหลังจากการหย่าร้าง

ในอนาคต เธอจะอาศัยอยู่ในเขตหรงจิ่วไถ กินดื่มกับเพื่อนสนิททุกวัน ก็ไม่จําเป็นต้องพบกับเฟิงป๋อเหยียนแล้ว

ซูเหยียนเหยียนขับรถส่งเย่ซิงหยวี่กลับไปที่เขตหรงจิ่วไถ

เมื่อมาถึง ฟ้าก็มืดแล้ว

เย่ซิงหยวี่ลงจากรถ "เหยียนเหยียน ขอบคุณที่ออกมาเป็นเพื่อนฉันในวันนี้ คุณกลับไปเถอะ"

"ได้" ซูเหยียนเหยียนจะออกเดทกับแฟนตอนกลางคืน ก็ขับรถจากไปแล้ว

เย่ซิงหยวี่ยกเท้าขึ้นเดินไปที่วิลล่า

พอเข้าไปใกล้ ก็เห็นรถคัลลินันคันหนึ่งจอดอยู่ในลานบ้าน เฟิงป๋อเหยียนนั่งอยู่ในรถ ร่างที่สูงตรงดูเหมือนจะผสมผสานกับความมืด

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้น สายตาที่ลึกลับจ้องมองเธอ ซึ่งเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม