บทที่ 13

เขามาได้ยังไง?

เย่ซิงหยวี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่วินาทีต่อมา เธอก็โกรธจะตายแล้ว

วิลล่าของเขตหรงจิ่วไถถูกปิดผนึกด้วยตราประทับ และมีบอดี้การ์ดสองคนเฝ้าอยู่ที่ประตู

เย่ซิงหยวี่ถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ปิดวิลล่าบ้านฉันทําไม หลีกไป"

สวี่มู่กล่าวว่า "ขอโทษครับ นายหญิง มันเป็นคำสั่งของนายน้อยครับ คฤหาสน์เขตหรงจิ่วไถหลังนี้อยู่ภายใต้ทรัพย์สินของนายน้อย เขาสั่งว่าห้ามไม่ให้ใครอาศัย มิฉะนั้นจะจัดการตามการบุกรุกบ้านส่วนตัว"

ซึ่งก็คือต้องติดคุก

เย่ซิงหยวี่โกรธจนอยากจะฆ่าคน!

เธอหันไป ขึงตาใส่เฟิงป๋อเหยียนในกลางคืน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอโกรธจัด

"มานี่"

เสียงของเฟิงป๋อเหยียนดังเข้าหูของเธอผ่านความมืด

เย่ซิงหยวี่หายใจเข้าลึก ๆ ตั้งใจจะคุยกับเขา ยกเท้าเดินไป เปิดประตูรถแล้วนั่งขึ้น

ทันทีที่ขึ้นรถ เธอก็ถูกเขาดึงไป ล้มลงในอ้อมแขนเขา และนั่งบนตักเขา

วันนี้เธอใส่กระโปรงตัวหนึ่ง ใต้กระโปรงก็คือกางเกงชั้นในเพื่อความปลอดภัย ทำให้เธอตกใจจนตั้งเอวตรง โดยอยากจะลุกออกไปจากเขา "เฟิงป๋อเหยียน คุณทําอะไร"

เฟิงป๋อเหยียนไม่ปล่อยเธอไป โอบเอวบาง ๆ ของเธอให้แน่น กดเธอไว้บนตัวอย่างแน่น สภาพชัดเจนมาก

เย่ซิงหยวี่สมองว่างเป่ลา เธอตําหนิอย่างโกรธเคืองว่า "เฟิงป๋อเหยียน!"

"คุณบอกว่าผมมีอุปสรรคและไม่สามารถตอบสนองความต้องการพื้นฐานของคุณได้ไม่ใช่หรือ? คืนนี้ผมจะให้คุณเย่ตรวจสอบว่าผมมีอุปสรรคหรือเปล่า" เขาส่งเสียงฮึ่ม และบีบคางเธอ ให้ใบหน้าของเธอหันหน้าเข้าหาเขา

เย่ซิงหยวี่ขยับเขยื้อนไม่ได้ ในใจรู้สึกอับอายขายหน้าจนถึงสุดขีด "คุณปล่อยฉัน เราจะหย่ากันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ทําแบบนี้กับฉัน"

"นี่คือสิ่งที่คุณฟ้องผมไม่ใช่หรือ ในเมื่อคุณฟ้องแล้ว ก็พิสูจน์ว่าคุณไม่พอใจมาก ผมทำให้คุณพอใจก็พอแล้ว ต่อไปคืนละ 7 ครั้ง เป็นยังไงบ้าง?" เขาพูดพลาง ยังตั้งใจถูด้วย

เย่ซิงหยวี่เบิกตากว้าง หน้าแดงไปหมด เอื้อมมือไปห้ามเขาอย่างลนลาน "เฟิงป๋อเหยียน ปล่อยฉัน เราคุยกันดีๆ นะ"

"ยังจะต้องบอกว่าผมไม่ได้อีกหรือไม่" เฟิงป๋อเหยียนแนบหูของเธอ และกระซิบอย่างอันตราย

ไอ้สัตว์นี้!

เกิดความปรารถนาจริงๆแล้ว

เย่ซิงหยวี่น้อยใจมาก แต่ไม่กล้าพูดพล่าม เธอกัดฟัน "ฉันจะไม่พูดแล้ว ปล่อยฉัน เราคุยกันอย่างเป็นมิตรสักครั้ง"

"ตอนนี้ไม่หยิ่งแล้วเหรอ" เฟิงป๋อเหยียนหัวเราะเบา ๆ

เย่ซิงหยวี่หน้าแดง และพูดอย่างจริงจังว่า "ฉันพูดไปแล้ว คุณปล่อยฉัน เรามาคุยกันหน่อย"

เฟิงป๋อเหยียนมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วปล่อยเธอ กลับมาสง่างามเหมือนเดิม ยังจัดเสื้อคิดด้วย พูดอย่างสงบว่า "พูดเถอะ"

เย่ซิงหยวี่ได้รับอิสรภาพ จึงรีบเปิดประตูรถทันที สะดวกในการหลบหนีได้ตลอดเวลา

เฟิงป๋อเหยียนหัวเราะเยาะ "ถ้าผมจะจับคุณจริง ๆ คุณจะหนีไปได้หรือ"

"ฉันแค่อยากสูดอากาศที่สดๆ"

เย่ซิงหยวี่หายใจเข้าสองสามครั้ง สงบอารมณ์ถึงจะหันไปพูดกับเขาว่า “เฟิงป๋อเหยียนบ้านของเขตหรงจิ่วไถ จะเรียกคนมาปิดทำไม”

"บ้านของผม ที่ผมอยากปิดก็ปิดไปแล้วสิ"

"..." แข็งแกร่งจริง ๆ เย่ซิงหยวี่กำมือแน่น "แต่ก่อนหน้านี้คุณพูดอย่างชัดเจนว่า วิลล่าหลังนี้ส่งมาให้ฉัน"

เฟิงป๋อเหยียนมองไปที่เธอ และทันใดนั้นก็นึกถึงคืนนั้น

นั่นคือวันที่หลังจากที่พวกเขาแต่งงานมาครึ่งปี

เย่ซิงหยวี่บุกเข้าไปในห้องหนังสือในชุดนอนที่เซ็กซี่เพื่อให้เขาไปประมูลวิลล่าของเขตหรงจิ่วไถ พร้อมพูดอย่างนอบน้อมถ่อมตนว่า “คุณลุง ซื้อวิลล่าของตระกูลเย่ได้ไหม”

ตอนนั้น เฟิงป๋อเหยียนมองเธออย่างเย็นชา

เย่ซิงหยวี่ก็เหมือนไม่ได้เห็นหน้าเย็นๆ ของเขา ค่อยๆ ก้าวไปนั่งบนตักเขา

คืนนั้น เธอมองเขาด้วยหางตาสีแดง เฟิงป๋อเหยียนไม่ได้ทนไหว และล้มลงไป

หลังจากนั้น เขาก็หลงใหลในร่างกายของเธอ

เมื่อนึกถึงภาพที่กิ๊กและพัวพันกันในวิลล่า ดวงตาของเฟิงป๋อเหยียนก็เข้มขึ้นเล็กน้อย "คนที่ผมส่งเป็นคุณนายเฟิง คุณใช่หรือ"

หัวใจของเย่ซิงหยวี่กระชากขึ้นมา ซึ่งหมายความว่าจะหย่าก็รับบ้านหลังนี้ไม่ได้