Share

บทที่ 8

Author: หนานเจียงหนาน
เย่ซิงหยวี่รู้สึกว่าคําพูดนี้พูดให้เฟิงป๋อเหยียนฟัง เลยไม่ได้ตอบ

"หลายปีมานี้ทำให้คุณเหนื่อยแล้ว" เฟิงป๋อเหยียนปลอบใจเธอ

"ไม่เหนื่อยหรอก" เซี่ยชิงเฉินยิ้ม หมุนโต๊ะหน่อย สลัดผักก็มาอยู่ตรงหน้า

เธอคีบผักบางอย่างลงในจานเฟิงป๋อเหยียน "ป๋อเหยียน ไม่กินผักเสมอไม่ได้นะ อันนี้ใส่น้ำส้มสายชู รสชาติดีมากเลย คุณลองดูสิ"

เฟิงป๋อเหยียนมองเย่ซิงหยวี่แวบหนึ่ง เธอดื่มโจ๊กด้วยสีหน้าสงบ เหมือนจะไม่สนใจมากนัก

"ได้" เฟิงป๋อเหยียนคีบผักขึ้นมากินเข้าปาก

ในสายตาของเย่ซิงหยวี่โผล่ความเยาะเย้ย

เธอจําได้เสมอว่า เฟิงป๋อเหยียนเป็นคนที่เป็นโรครักความสะอาดอย่างรุนแรง

เมื่อก่อน เพื่อให้เฟิงป๋อเหยียนกินผัก เธอมักจะตื่นแต่เช้ามาทำข้าวปั้นผักให้เขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณลุง กินข้าวปั้นแล้วค่อยไป อันนี้ฉันทําอย่างเหนื่อยมานะ แม้ว่าจะมีผัก แต่ก็มีปลาแซลมอนและงามากมาย หอมมาก คุณต้องให้เกียรติกินอันหนึ่งนะ"

แต่เฟิงป๋อเหยียนจะพูดอย่างรังเกียจว่า "ผมไม่กินอาหารที่คนอื่นเคยสัมผัส"

แต่วันนี้ เขากินผักที่เซี่ยชิงเฉินคีบให้เขา

บางที นิสัยรักความสะอาดของเขาอาจมุ่งเป้าไปที่เธอมั้ง

เย่ซิงหยวี่มีสีหน้าชา

อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ เฟิงป๋อเหยียนกินอย่างช้า ๆ ท่านั้นมีเสน่ห์มาก

เซี่ยชิงเฉินเท้าคางและดูเขากินข้าว ถามด้วยรอยยิ้มว่า "อร่อยไหม"

เฟิงป๋อเหยียนพยักหน้า "อร่อยดี"

เซี่ยชิงเฉินมีความสุขมาก

"ฉันก็รู้ไง เมื่อก่อนตอนเรียนอยู่ ทุกครั้งที่กินอาหารกลางวัน คุณก็ไม่ได้กินผัก ตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่าคุณไม่ชอบกินผัก"

เฟิงป๋อเหยียนยิ้มเบา ๆ "คุณความจำดีมากเลย"

"แน่นอนสิ ความจำฉันดีมาก หลายปีแล้ว ฉันยังจําท่าทางที่คุณรับรางวัลได้ทุกครั้ง ฮึกเหิมขนาดนั้น เป็นเจ้าชายทรงเสน่ห์ในใจของสาว ๆ ทั้งโรงเรียนเลย แค่ชั้นเรียนของเราก็มีผู้หญิงสิบกว่าคนชอบคุณ ตอนนั้น ทุกคนชอบพูดถึงคุณมากที่สุดแล้ว"

เฟิงป๋อเหยียนยิ้ม "เกินจริงขนาดนี้เหรอ"

"จริง! หลายคนชอบคุณจริง ๆ แม่ของฉันจึงพูดว่าฉันมีสายตาเฉียบแหลมมาก" เธอหมายความว่าเธอชอบเฟิงป๋อเหยียน มีสายตาเฉียบแหลมมาก

เย่ซิงหยวี่หัวเราะเย็นชาในใจ

ยังบอกว่าเซี่ยชิงเฉินไม่ใช่เมียน้อยหรือ?

เธอสารภาพโดยตรงแล้ว

มองไปที่เฟิงป๋อเหยียนอีก เขาจิบกาแฟ สายตาลื่นผ่านใบหน้าของเย่ซิงหยวี่เบา ๆ ไม่ได้พูด

เซี่ยชิงเฉินไม่ได้รีบคำตอบ เลยมองไปที่เย่ซิงหยวี่

เย่ซิงหยวี่กินโจ๊กอย่างเงียบ ๆ

เซี่ยชิงเฉินค่อนข้างอึดอัด "ขอโทษนะ ซิงหยวี่ ฉันรู้จักกับป๋อเหยียนมาหลายปีแล้ว พอเจอกันก็อดพูดถึงเรื่องเก่าไม่ได้"

"โอ้" เย่ซิงหยวี่ยิ้มเบาๆ ในใจบอกว่ามันเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ

แต่ดูเหมือนว่าเซี่ยชิงเฉินจะไม่ยอมปล่อยเธอไป พูดถึงแต่ก่อนอย่างต่อเนื่องกับเธอ

ไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องเก่า ๆ เหล่านั้น ที่พวกเขาโตมาด้วยกัน และมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งอะไร ก็แค่เหลือจะประณามตาเฒ่าเฟิงที่ให้พวกเขาห่างกันต่อหน้าเย่ซิงหยวี่

ปรากฏว่าเป็นตาเฒ่าไม่ยอมพวกเขาอยู่ด้วยกัน

แต่เย่ซิงหยวี่ไม่สนใจที่จะฟัง มองเฟิงป๋อเหยียนแวบหนึ่ง หวังว่าเขาจะหยุดคนที่สุดรักของเขา

แต่เฟิงป๋อเหยียนเหมือนไม่ได้ยิน เป่าผักชีบนซุปอย่างช้าๆ และจิบหนึ่งครั้ง สีหน้ายังดูเพลิดเพลินมาก

นี่กําลังเพลิดเพลินกับความหลงรักของผู้หญิงเหรอ

เย่ซิงหยวี่ส่งเสียง "ฮึ่ม"ในใจ

ชายที่ไร้ยางอายคนนี้!

แม้ว่าเขาจะเพลิดเพลินกับมัน แต่โปรดอย่าเพลิดเพลินต่อหน้าเธอ เธอไม่มีความสนใจที่จะดูพวกเขาโชว์ความรัก

หมดความอยากอาหาร!

ทันใดนั้น เซี่ยชิงเฉินก็พูดประโยคหนึ่งว่า "ซิงหยวี่ คุณชอบป๋อเหยียน ใช่ไหม"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 100

    เย่ซิงหยวี่ส่ายหัว "ยังเลย"กี่คนเริ่มสั่งอาหารเย่ซิงหยวี่พูดกับเผยเหยียนยวี่ในโทรศัพท์ว่า [ฉันให้พนักงานของฉันสั่งอาหารก่อนแล้วนะคะ]เผยเหยียนยวี่ตอบเธอว่า [โอเค พวกคุณกินก่อนเลย ผมเพิ่งสัมภาษณ์เสร็จ กําลังอยู่ในระหว่างทาง]เย่ซิงหยวี่วางโทรศัพท์ลงและพูดกับพวกเธอว่า "คุณเผยบอกว่าเขากําลังอยู่ในระหว่างทาง เรากินก่อนเถอะ"พูดจบ บริกรก็ส่งอาหารเข้ามา และนําไวน์ต่างประเทศที่มีชื่อเสียงหนึ่งขวดเข้ามาด้วยเย่ซิงหยวี่มองแวบหนึ่ง "ฉันไม่ได้สั่งไวน์ขวดนี้นะ""เป็นคุณผู้หญิงคนหนึ่งส่งให้ค่ะ เธอฝากให้ฉันบอกคุณว่า ขอให้คุณมีความสุขในการหย่าร้าง" บริกรไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พูดตามคําอวยพรสีหน้าของเย่ซิงหยวี่เย็นลง หยิบไวน์ขวดนั้นมาถามบริกรว่า "คุณผู้หญิงคนไหนให้ส่ง""เธอไม่ได้บอกว่าแซ่อะไรเลย""เป็นคนที่ผิวขาว ใส่กระโปรงสีขาวชุดหนึ่งใช่ไหม""ใช่เลย" บริกรพยักหน้าน่าจะเป็นเซี่ยชิงเฉินจงใจส่งไวน์ขวดนี้มาให้เธอรำคาญเย่ซิงหยวี่ยืนขึ้น "เธออยู่ห้องส่วนตัวห้องไหน"บริกรบอกว่า "นี่มาจากห้องส่วนตัว 106 ค่ะ"เย่ซิงหยวี่ได้ยินหมายเลขห้องส่วนตัว ถือเหล้าต่างประเทศพูดกับซูเหยียนเหยียนว่า "

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 99

    เวลา 19.30 น.เย่ซิงหยวี่มาถึงตึกเฟิงหยีก่อน จากนั้นซูเหยียนเหยียนก็มาถึง ทั้งสองพบกันที่ประตูทันทีที่ซูเหยียนเหยียนลงจากรถก็จับมือเย่ซิงหยวี่ไว้"วันนี้คุณหย่ากับเฟิงป๋อเหยียนแล้วเหรอ" เรื่องนี้เย่ซิงหยวี่ส่งให้เธอทราบจากข้อความแล้ว ซูเหยียนเหยียนเป็นห่วงเธอมาก"เป็นการจดทะเบียนหย่า ใบหย่าร้างต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนถึงจะรับได้" เย่ซิงหยวี่ยกริมฝีปากซูเหยียนเหยียนมองเธอ "ซิงหยวี่ คุณเสียใจไหม""ไม่เสียใจนะ ฉันพูดไปนานแล้ว นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการนะ ในที่สุดก็หลุดพ้นไปได้แล้ว" เธอยิ้มจนตาโค้ง มองไม่ออกว่าเศร้าซูเหยียนเหยียนจ้องเธออยู่สักพัก เหมือนอยากจะปลอบใจเธอ ตั้งใจเพิ่มเสียงขึ้นแล้วพูดว่า "งั้นก็ดี ขอให้ซิงหยวี่ของเรากลับมาเกิดใหม่"เย่ซิงหยวี่ส่งเสียง "อืม" แล้วหลุบตาลงมา ไม่มีใครเห็นความเศร้าโศกในก้นตาของเธอเธอบอกตัวเองว่าอย่าไปคิดเลย ทุกอย่างมาถึงจุดนี้จะดีมากแต่ทันใดนั้น รถโกสท์คันหนึ่งก็จอดอยู่ตรงหน้าพวกเธอซูเหยียนเหยียนมองเข้าไป เห็นว่าผู้ชายในรถงอขาทั้งสองข้างอยู่ ขากางเกงรีดจนเรียบมาก เซี่ยชิงเฉินที่อ่อนโยนนั่งอยู่ข้าง ๆซูเหยียนเหยียนทำหน้าเย็นลง พูดกับเย่ซิง

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 98

    สิ่งที่เขาทำเป็นเรื่องมีทั้งข้อดีและข้อเสียตอนแรกมันขู่เธอได้ แต่ตอนนี้เรื่องสำเร็จแล้ว ก็แปลว่าหรงเยว่ไป๋ก็ได้คิดร้ายกับเฟิงป๋อเหยียนด้วย ในเมื่อเขาสามารถคุกคามเธอได้ งั้นเธอก็ทำได้เช่นกัน"สิ่งที่ผมทำทั้งหมดนี้ เป็นเพื่อช่วยพี่สามหลุดพ้นจากผู้หญิงที่ร้ายกาจอย่างคุณ" หรงเยว่ไป๋ขึงตาใส่เธอเย่ซิงหยวี่กล่าวว่า "คุณทำเพื่อเขาหรือเพื่อตัวคุณเองกันแน่ คุณรู้อยู่ในใจ ทั้งๆที่เป็นเพราะอยากช่วยเซี่ยชิงเฉินแย่งเฟิงป๋อเหยียนไป ยังพูดอย่างดีแบบนั้นด้วยซ้ำว่าช่วยเขาอยู่ คุณเคยถามเขาว่าต้องการหรือไม่เหรอ เขาเห็นด้วยแล้วหรือ"หรงเยว่ไป๋พูดไม่ออก "คุณไม่กลัวว่าผมจะบอกข้อตกลงระหว่างคุณกับป้าชูหลานให้พี่สามหรือ""บอกไปเลย อย่างมากก็ตายด้วยกัน ที่ฉันยากลําบาก คุณก็อย่าคิดจะใช้ชีวิตอย่างดีเลย" เย่ซิงหยวี่ส่งเสียงฮื่ม เห็นว่าเขาไม่พูดแล้ว ก็ค่อย ๆ เอามือของเขาออก พูดด้วยน้ำเสียงสงบ "คุณใส่ร้ายฉันครั้งหนึ่ง ฉันคืนด้วยการตบหน้าคุณหนึ่งครั้ง มันยุติธรรมมาก"หลังจากพูดประโยคนี้เสร้จ เธอก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง และออกจากสำนักกิจการพลเรือน เมื่อมาถึงเอ็นเอเอสกรุ๊ป เย่ซิงหยวี่ได้รับโทรศัพท์จากแม่สามี เ

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 97

    เมื่อได้ยินคําตอบของเธอ ทุกคนก็ตกตะลึงเซี่ยชิงเฉินมองเฟิงป๋อเหยียนแวบหนึ่ง สีหน้าของเขาไร้อารมณ์ ดูเย็นชามาก"เยว่ไป๋ คุณสนิทกับซิงหยวี่มาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ" เซี่ยชิงเฉินถามหรงเยว่ไป๋"เพราะการเข้ากันช่วงนี้" หรงเยว่ไป๋ถอนความประหลาดใจในสายตา มองไปที่เซี่ยชิงเฉินด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดว่าเย่ซิงหยวี่จะให้ความร่วมมือขนาดนี้ คาดไม่ถึงจริง ๆวินาทีต่อมา เขาเดินไปข้าง ๆ เย่ซิงหยวี่ ยกมือขึ้นกอดไหล่เธอ "งั้นไปกันเถอะ ผมจะส่งคุณกลับไป"เย่ซิงหยวี่มองเขาแวบหนึ่งอย่างเย็นชาสายตาของเฟิงป๋อเหยียนเย็นจนฆ่าคนได้"ได้หย่าไปแล้ว ให้ความร่วมมือหน่อย" หรงเยว่ไป๋เอนตัวเข้าใกล้ข้างหูเธอ และกระซิบว่า "พี่สามมองคุณอยู่เลย อย่าเกิดอุบัติเหตุอื่นที่นี่เลย"เย่ซิงหยวี่มองเฟิงป๋อเหยียนแวบหนึ่งสายตาของเขาตกลงบนมือของหรงเยว่ไป๋ที่กอดบนไหล่ของเย่ซิงหยวี่เย่ซิงหยวี่เอื้อมมือไปโอบเอวของหรงเยว่ไป๋ และพยักหน้าให้เฟิงป๋อเหยียน "งั้นเราไปก่อนแล้วนะ""เดี๋ยวก่อน" เฟิงป๋อเหยียนตะโกนเรียกพวกเขาทั้งสองหันหลังกลับเฟิงป๋อเหยียนก็ยิ้มทันที จับมือเซี่ยชิงเฉินไว้ และเดินไปหาพวกเขาทีละขั้น แล้วพูดอย่างสงบว่

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 96

    เย่ซิงหยวี่และเฟิงป๋อเหยียนก็ไม่ได้คุยกันเช่นกัน พวกเขายืนอยู่ด้วยกัน ผู้ชายหล่อและผู้หญิงสวย แต่บรรยากาศกลับแย่มากรอคิวอยู่สักพัก ถึงตาพวกเขาแล้วทั้งสองเดินไปข้างหน้า นั่งบนเก้าอี้พนักงานที่ดำเนินการจดทะเบียนการหย่าถามว่า “สองท่านมาฟ้องหย่าเหรอ”"อืม" เย่ซิงหยวี่ตอบ และแสดงเอกสารออกมาพนักงานมองพวกเขาไปซ้ายทีและขวาที "สองท่านหน้าตาเหมาะกันขนาดนี้ ผู้ชายหล่อและผู้หญิงสวย ทำไมจะต้องหย่าล่ะ"พวกเขาสองคนเป็นคนที่ดูดีที่สุดในคู่รักที่มาหย่าร้างทั้งหมดแล้วผู้ชายดูคุ้นตาเป็นพิเศษ เหมือนเคยเจอในเมื่อก่อนเย่ซิงหยวี่พูดเบา ๆ ว่า "ความรู้สึกไม่เข้ากัน""เอาข้อตกลงการหย่าร้างมาด้วยหรือเปล่า""เอามาแล้วค่ะ" เย่ซิงหยวี่นําข้อตกลงการหย่าร้างที่เธอเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา เซ็นชื่อตัวเอง แล้วย้ายไปที่ข้างหน้าเฟิงป๋อเหยียน "คุณเซ็นชื่อหน่อย"เฟิงป๋อเหยียนมองแวบหนึ่ง ข้อตกลงการหย่าร้างเป็นฉบับแก้ไข ด้านบนเย่ซิงหยวี่ไม่ได้เอาอะไรเลยแม้แต่คฤหาสน์ของเขตหรงจิ่วไถเธอก็ละทิ้งไปแล้ว"คุณไม่เอาอะไรเลยหรือ?" เฟิงป๋อเหยียนถามเธอเย่ซิงหยวี่ส่งเสียง "อืม" เบา ๆเธอไม่มีสิทธิ์ไปเอาปีนั้นเป็น

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 95

    "ไม่เกี่ยวกับคุณ" เฟิงป๋อเหยียนมองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่หดหู่การเคลื่อนไหวของเย่ซิงหยวี่ชะงัก เธอหยิบเน็คไทมา พันบนคอของเขาอย่างระมัดระวังและผูกปมอย่างชํานาญใช่สิเขามีเซี่ยชิงเฉินแล้ว ต่อไปจะไม่ต้องการให้เธอมาใส่ใจอีกแล้ว ด้วยท่าทางที่เป็นกุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่ของเซี่ยชิงเฉิน เป็นไปไม่ได้ที่จะผูกเน็คไทไม่เป็นหรอกหลังจากผูกเน็คไทเสร็จแล้ว เธอก็หยิบเข็มกลัดเนคไทมา ผูกไว้ที่คอเสื้อของเขา ผู้ชายที่สวมสูทหล่อเป็นพิเศษ มีความรู้สึกเย็นชาและห่างเหินที่ทำให้คนไม่สามารถเข้าใกล้ได้"เสร็จ" หลังจากทำทุกอย่างนี้เสร็จ เย่ซิงหยวี่ก็ยิ้มให้ เพิ่งอยากจะเดินจากไป ก็ถูกเฟิงป๋อเหยียนกอดเอวไว้และดึงไปข้างหน้าพอเงยหน้าขึ้น ก็คือใบหน้าที่ลึกและสามมิติของเขาปลายจมูกของทั้งสองคนเกือบจะติดกันเขาถามด้วยเสียงต่ำว่า "ยังมีอะไรอยากจะพูดอีกไหม"ลมหายใจที่เขาพ่นออกมา ทั้งหมดหกลงบนริมฝีปากที่บอบบางของเธอขนตาของเย่ซิงหยวี่สั่นสะเทือน สีหน้ากลับมาเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าผู้ชายที่เซ็กซี่และมีเสน่ห์ที่ตรงหน้านี้ไม่มีอยู่จริง"หลังจากหย่าแล้ว ขอให้คุณมีความสุข" เย่ซิงหยวี่อดทนต่อความขมขื่นในก้นบึ้งของห

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 93

    หลังจากเย่ซิงหยวี่ประหลาดใจแล้วก็กลับมาสงบอีกครั้งปรากฎว่าที่หรงเยว่ไป๋บอกว่าจะช่วยเธอหย่า มันหมายความว่าอย่างนี้ทำให้เฟิงป๋อเหยียนคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างสิ่นเชิง อ่อยเพื่อนสนิทของเขาอยู่ลับหลัง แบบนี้ เฟิงป๋อเหยียนก็จะทิ้งเธอไปช่วงเวลานี้มาถึงอย่างกะทันหันเย่ซิงหยวี่กลับรู้

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 89

    เย่ซิงหยวี่ตกใจ และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "เปล่า เราไม่ได้ทำอะไรเลย"เห็นได้ชัดว่าฮั่วชูหลานไม่เชื่อ และพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "เมื่อกี้เป็นเพราะชิงเฉินอยู่ ฉันจึงไม่ได้ว่าคุณ ถ้าถูกเธอเห็นด้วยตาเอง แล้วตกใจ ทำให้เกิดอะไรขึ้นกับเด็ก คุณจะรับผิดชอบได้ไหม"ในใจฮั่วชูหลานเต็มไปด้วยเด็กเย่ซิงหยวี่ไม่ได้

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 88

    เย่ซิงหยวี่เห็นว่าเขาไม่ขยับตัวเป็นเวลานาน ได้แต่รวบรวมความกล้า และเงยหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากของเขาริมฝีปากติดมาเฟิงป๋อเหยียนสั่นสะเทือนหนึ่งที รูม่านตาก็ลึกขึ้น โอบเอวที่เพรียวบางของเธอไว้ ทำให้จูบนี้ลึกยิ่งขึ้นเย่ซิงหยวี่ถูกจูบจนหายใจอย่างยากลําบากกลัวเล็กน้อยในใจ แต่ไม่กล้าผลักเขาออกไปทันที

  • คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง   บทที่ 87

    "ไม่ใช่แน่นอนสิ คุณบาดเจ็บแล้ว กินอาหารดิบไม่ได้ อันนี้เป็นอาหารของฉัน" เย่ซิงหยวี่ยิ้มขึ้น ยังนํากุ้งก้ามกรามที่ปอกเปลือกแล้วไปอวดต่อหน้าเขา "ฉันกินได้ คุณกินไม่ได้ มันหวานมาก เนื้อนี้อร่อยมาก"เฟิงป๋อเหยียนทนดูความภาคภูมิใจของเธอไม่ได้ คว้ามือของเธอมาและส่งกุ้งก้ามกรามในมือของเธอไปที่ริมฝีปาก และ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status