LOGINพิธีการเสร็จสิ้นไปอย่างราบรื่น หลังจากที่ทั้งสองสามีภรรยาได้จดทะเบียนสมรสกันแล้ว จึงเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายนั่นก็คือการส่งตัวเข้าหอ เจ้าสาวพร้อมกับเจ้าบ่าวป้ายแดงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนของไอรดาที่คฤหาสน์สุดหรูของวงศ์ตระกูล ซึ่งในข้อสัญญาของไอรดาทำขึ้นมาทางเวหาจะต้องแต่งเข้ามาอยู่ในบ้าน และเธอยังเน้นย้ำอีกเรื่องว่าสามีจะต้องนอนในห้องกับภรรยาเท่านั้น เวหาที่ทำข้อตกลงก่อนจึงเป็นฝ่ายยอมให้ไอรดาข้อเดียวเมื่อญาติผู้ใหญ่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว ท่านไพรวงศ์ในฐานะที่พ่อของเจ้าสาวจึงเป็นฝ่ายขอกล่าวคำอวยพรคนแรก“เอาล่ะ ทุกคนก็คงเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว งั้นพอขอเป็นคนอวยพรลูกทั้งสองคนแรกเลยก็แล้วกันนะ พ่อขอให้ลูกทั้งสองต่อจากนี้ไปมีแต่ความสุข ผิดถูกอะไรก็ให้อภัยซึ่งกันละกันนะลูก” “ไอกราบขอบพระคุณ คุณพ่อมากนะคะ” “ผมขอบคุณ คุณท่านมากนะครับที่เอ็นดูผม”“ไม่ต้องเรียกคุณท่านแล้ว ต่อไปนี้ให้คุณหมอเรียกผมว่าพ่อแทน”“ครับ คุณพ่อ” จากนั้นคุณหญิงพรพิมล คุณนายพิศมัย ตามด้วยอรดีจึงได้เดินเข้ามาอวยพรทั้งคู่ด้วยความปราบปลื้ม และหวังว่าจะไม่มีอะไรมาทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียงอีก
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ณ คฤหาสน์สุดหรูที่ตั้งอยู่กลางใจเมืองกรุงเทพมหานคร ได้มีการจัดงานมงคลสมรสแบบไทยๆระหว่าง นายเวหา ธรรมรงนารักษ์และนางสาวไอรดา อมรไพรศาลสกุล นักข่าวต่างพากันช็อกเมื่อได้รับรู้ข่าวงานแต่งสายฟ้าผ่าของวงศ์ตระกูลร่ำรวยติดอันดับ5ของประเทศ ทำให้เกิดเสียงวิพากวิจารณ์เป็นวงกว้าง บางคนก็หาว่าหญิงสาวไฮโซตั้งท้อง บางคนก็พูดกันว่าแต่งงานเพื่อกลบข่าวฉาวที่หญิงสาวได้ไปเป็นเมียน้อยของสามีชาวบ้าน ทว่ามีเพียงกลุ่มน้อยที่ร่วมแสดงความยินดีกับเธอ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนรื่นรมณ์นี้ เหล่าแขกหรื่อก็ได้ทยอยเดินทางเข้ามาในงานกันอย่างล้นหลามพร้อมกับอวรพรเจ้าสาวที่ยืนต้อนรับแขกเพียงลำพังอยู่หน้าซุ้มประตูทางเข้าออก ไร้เจ้าบ่าวมายืนเคียงคู่“ลุงกับป้าแสดงความยินดีด้วยนะไอรดา ขอให้การเริ่มต้นชีวิตคู่ของหนูเป็นไปอย่างราบรื่นจ๊ะ” ไอรดาที่ตอนนี้อยู่ในชุดไทยสีขาวไขมุกเกล้าผมเรียบร้อยทำได้เพียงยิ้มรับคำอวรพรของท่านผู้ใหญ่ ก่อนจะไหว้ขอบพระคุณอย่างนอมน้อม“ไอขอบคุณ คุณลุงคุณป้ามากนะคะที่ให้เกียรติมางานแต่งของไอ” “ลุงกับป้าต้องมาอยู่แล้ว ว่าแต่พ่อเราไปไหนเสียแล้วล่ะ”“ท่านยืนต้อนรับแขกตั้งแต่เช้า
ร่างอันบอบบางของไอรดาถูกว่าที่สามีอย่างเวหาครอบครองไปเสียแล้ว จมูกโด่งจมหายไปในซอกคอระหง มือหนาทั้งสองนวดคลึงสองเต้าอวบผ่านกระจกบานใหญ่ ไอรดาเกิดความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นแววตาดุดันราวกับเสือผู้หิวโซของเวหา เขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งนั้นเลย ทำให้เธอสัมผัสได้ว่าเวหาที่เธอรู้จักได้เปลี่ยนไปแล้ว"พี่เวหยุด!""หยุดทำไม เธอเองไม่ใช่เหรอที่ต้องการให้ฉันแบบนี้""มันไม่ใช่ซักหน่อย" สาวเจ้าโต้ตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะหยุดประโยคเอาไว้เพียงแค่นั้น ที่เธอทำไปก็เพราะอยากลองใจเฉยๆ ว่าเขายังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมอยู่ไหม ใครจะไปรู้ว่าจะมาตกม้าตายเสียเองคิดแล้วก็ไม่น่าเอาตัวเองไปเล่นกับไฟเลยเหอะ"เธออยู่นิ่งๆ เถอะไอรดา ฉันจะทำให้เธอมีความสุขเอง""พะ....พี่จะทำอะไร"พรึ่บ! เวหาอุ้มไอรดาขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วตรงไปยังโซฟานุ่มตัวเล็กที่อยู่ในห้องลองชุด เขาทิ้งสาวเจ้าให้นอนลงไปอย่างสุดแรงจนหญิงสาวร้องโอดครวญ"โอ้ย ไอ้พี่บ้า! ฉันเจ็บนะ""เจ็บแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ต่อไปเธอจะรู้สึกเสียวจนใจแทบขาดเลยล่ะ" เวหาไม่พูดเปล่า เขานั่งย่อลงไปแล้วจับสองขาถ่างออกกว้างดึงอันเดอร์แวร์สีดำตัวจิ๋วมาไว้ตรงขอบร่อง สายตาเ
“พี่เวปล่อยไอเดี๋ยวนี้นะ ไอเจ็บ!” เสียงเล็กร้องประท้วงเมื่อเธอโดนว่าที่สามีจับข้อมือจนแน่นแล้วลากเธอเข้ามาในห้องทำงาน เวหาปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะเดินวนกลับไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง “เธอมีธุระอะไรกับฉันก็รีบพูดมา” “วันนี้พี่ว่างหรือเปล่า ไอจะพาพี่ไปลองชุดแต่งงานที่ร้านพรีเวดดิ้งด้วยกัน” “ฉันบอกเธอแล้วไงว่าให้เรียกคุณหมอ” “นั่นแหละค่ะ คุณหมอว่างหรือเปล่า” “ฉันไม่ว่าง!” “แต่เมื่อกี้ไอถามพนักงาน เขาบอกคุณหมอว่างแล้วนะคะ” ไอรดารู้ว่าเวหาโกหก เธอจึงเอาพนักงานสาวมาอ้างเพื่อให้ใครบางคนจนมุมยอมไปกับเธอแต่โดยดี เวหามองคนที่เอาแต่ใจด้วยหางตา นิ้วเรียวเคาะโต๊ะพลางครุ่นคิดอยู่ในหัวว่าจะเอายังไงดี ถึงจะไม่อยากไปทำเรื่องบ้าๆนั้นแต่ทว่าสุดท้ายเวหาก็ต้องจำใจไป"เธอส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน เราจะไปรถคนละคัน""แล้วจะทำให้มันยุ่งยากทำไมล่ะคะคุณหมอ ทำไมเราไม่ไปด้วยกันให้มันจบๆ อีกอย่างไม่เปลืองน้ำมันด้วย" เวหาลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วเดินตรงเข้ามาหาไอรดาที่ยืนอยู่ขอบโต๊ะทำงาน เข้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆจังหวะนั้นทำเอาคนตัวเล็กหัวใจเต้นตึกตักดวงตากลมจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของว่าที่สามีที่ห่า
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวันนี้ไอรดามีนัดกับเพื่อนรักอย่างณิชา เธอจึงรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะออกไปร้านอาหารที่เป็นร้านประจำของเธอ สองขาเรียวก้าวเข้ามายังห้องรับประธานอาหารที่ตอนนี้พ่อกับแม่ และก็คุณอากำลังทานข้าวกันอยู่“ตื่นแล้วเหรอลูกไอ มาทานข้าวด้วยกันเร็วเข้า วันนี้แม่ทำเมนูโปรดลูกด้วยนะ” คุณหญิงพรพิมลเอ่ยขึ้นมา ทว่ากำลังจะลุกออกจากเก้าอี้ไปตักข้าวให้ลูกสาวก็ต้องหยุดชะงักแล้วนั่งลงไปตามเดิม“วันนี้ไอจะไปทานข้าวกับณิชาข้างนอกค่ะคุณแม่” “อ้าว งั้นหรอกเหรอ” “เอาไว้ตอนเย็นไอจะมาทานข้าวที่บ้านนะคะ”“ได้จ๊ะ” เมื่อคุยกับผู้เป็นแม่เสร็จแล้ว ไอรดาจึงรีบหันหน้ามามองอรดีพร้อมกับเอ่ยขึ้นมา “อาอร เรื่องงานแต่ง ไอว่าจะขอจัดการเองนะคะ”ไพรวงษ์ที่ได้ยินลูกสาวบอกกล่าวถึงกลับละสายตาจากอาหารแล้วหันไปจ้องหน้าลูกสาวแทน ส่วนอรดีก็แสดงสีหน้างุนงง จำได้ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนหลานสาวตัวดีมันไม่มีท่าทีอยากจะแต่งงานเลยด้วยซ้ำ ทว่าจู่ๆพอมาวันนี้ดันอยากเป็นคนจัดการเอง “แกเนี้ยนะยัยไอจะจัดงานแต่งเอง” “ใช่ค่ะ อาอรมีปัญหาอะไรไหมคะ” “ฉันไม่มีหรอก แต่กลัวแกจะทำงานพังเสียมากกว่า”“ปล่อยให้ยัยไอจัดการไปเลยอรดี ง
ปลายปากกาแท่งเล็กฝังหมึกลงไปในกระดาษสัญญาในเวลาต่อมา จากนั้นไอรดาจึงยื่นส่งกลับให้เจ้าของในทันที “เรียบร้อยค่ะ ไอ เอ้ย! ฉันลงลายเซ็นไว้ให้คุณหมอแล้ว” เวหาหลุบตามอง เมื่อเห็นลายเซ็นของว่าที่ภรรยาได้เซ็นตามข้อตกลงอย่างครบถ้วนเขาจึงรีบเก็บมันใส่ไว้ในซองสีน้ำตาลตามเดิม“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณท่าน” “อืม รีบกลับไปดูแม่เถอะ ส่วนเรื่องจัดงานผมจะให้ทางแม่อรดีเป็นคนจัดการเอง คุณหมอมีหน้าที่เป็นเจ้าบ่าวก็พอครับ” “ครับท่าน” เวหาลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะก้มโค้งให้ผู้ใหญ่ที่เคารพแล้วเดินจากไปโดยที่ไม่เอ่ยลาว่าที่ภรรยาสักคำเดียว ไอรดาน้ำตาคลอหน่วย ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้เมื่อทุกอย่างยังคงค้างคาในหัวใจมีเหรอไอรดาจะหยุด ไอรดาไม่อยากพลาดโอกาสอีกแล้ว เธอจึงหันมาบอกผู้เป็นพ่อให้รออยู่ตรงนี้เสียก่อน“พ่อคะ พ่อรอไออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวไอมา” “เดี๋ยวสิยัยไอ แกจะไปไหน” ไพรวงษ์เรียกลูกสาวตามหลัง ทว่าไอรดาไม่ได้สนใจ เธอรีบจ้ำเท้าเดินตามหลังเวหาไปจนถึงรถบีเอ็มสีดำที่จอดอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น “พี่เว!” เวหาที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อ เขาจึงรีบหมุนตัวหันหน้ากลับไปมองเจ้าข







