Mag-log in“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงนุ่มนวลจากผู้เป็นสามีเอ่ยยามเมื่อเห็นภรรยารู้สึกตัว เจ้าของเรือนร่างบอบบางขยับร่างกาย เปลือกตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้น ปรากฏใบหน้าอันหล่อเหล่าของใครบางคนกำลังจับจ้องมองเธออยู่ นัยน์ตาสวยสีน้ำตาลอ่อนหลุบมอง ภาพเวหานัวเนียกับผู้หญิงคนนั้นฉายซ้ำเข้ามาในหัว ทำให้ไอรดาเจ็บจี๊ดที่อกข้างซ้ายก่อนจะรีบเบนหน้าหนีจากสามีใจร้ายคนนี้ “เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เวหายังคงถามต่อด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ หากแต่ไอรดายังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด จนณิชาที่ยืนอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งรีบแก้ไขสถานการณ์ให้หายกระอักกระอ่วน “ในที่สุดแกก็ตื่นสักที เป็นไงบ้างยัยไอ แกเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” “ฉันไม่เป็นไร” ไอรดาตอบ ก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นมา แต่ทันใดนั้นเธอก็โดนสามีห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน “คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ลุกนั่ง น้องไอนอนพักก่อนนะครับ เอาไว้หายอ่อนเพลียเมื่อไหร่ค่อยลุก” “ใครใช้ให้เขาเข้ามา” ไอรดาหันไปถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “แกใจเย็นๆก่อนนะ พี่เวมีเรื่องจะคุยกับแกเยอะเลย” “แกไล่เข้าออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเขา” “น้องไอฟังพ
Calling... "ครับแม่ ว่าไงครับ”(เวหา แกอยู่ไหน..?) “แม่มีอะไรเหรอครับ ทำไมน้ำเสียงดูแปลกๆ” (แกรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย หนูไอโดนรถชนตั้งแต่เมื่อคืน) “ห๊ะ!? อะไรนะครับ” (หนูไอโดนรถชนเมื่อคืน เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้) ทันทีที่ผู้เป็นแม่วางสาย เวหาดีดตัวลุกขึ้นมานั่ง เขาอยู่ในอาการช็อกไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้ก็รีบหยิบกุญแจแล้วออกไปจากโรงแรมด้วยความร้อนรนใจเวหาเหยียบคันเร่งไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถบีเอ็มสีดำเงาก็ได้แล่นเข้ามาที่ลาดจอดรถแล้ว สองขาแกร่งก้าวยาวไปยังห้องพิเศษที่ทางผู้เป็นแม่ได้ส่งมาให้ เวหาเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก “มาแล้วเหรอ” เสียงเข้มงวดของพ่อตาเอ่ยถาม พร้อมกับมองคนที่เข้ามาใหม่ด้วยสายตาขุ่นเคือง เวหาแสดงสีหน้าหงอยเมื่อเห็นภรรยานอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ เขารู้สึกผิดอยู่ในใจ ก่อนจะยกมือไหว้กล่าวคำขอโทษจากใจ“ผมขอโทษครับ คุณพ่อ” “หายไปไหนมาทั้งคืนตาเว ปล่อยให้ยัยไอวิ่งตากฝนจนเกือบจะถูกรถชนได้ยังไงกัน” อรดีถามด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิ “เป็นความผิดของผมเองครับอาอร”“บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น” อรดียังคงถามต่อ หาก
ติ่ง! เสียงข้อความดังขึ้นมาถี่ๆ ไอรดาที่นอนฟุบหน้าร้องไห้กับหมอนใบใหญ่รีบคว้าโทรศัทพ์มือถือที่หน้าจอแตกจากฝีมือของสามีขึ้นมาเปิดดูทันทีร่างเล็กดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง นิ้วเรียวยาวกดเข้าไปที่แอฟพลิเคชั่นไลน์ด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อเห็นข้อความของสามีที่ส่งเข้ามาMessageคุณสามีใจร้าย : ออกมาเคลียร์กับฉันที่โรงแรมเดอะคิงส์ ห้อง407 คุณสามีใจร้าย : ถ้าไม่มา เราสองคนจะไม่ได้เจอกันอีกเลย “ทำไมถึงไม่กลับมาเคลียร์ที่บ้าน..?” แม้ว่าจะมีความสงสัยอยู่ไม่น้อย หากแต่ไอรดาก็ไม่ได้พิมพ์ตอบกลับไปหาเจ้าของไลน์ เพราะเธอคิดว่าเวหาคงไม่อยากมีปากเสียงทำให้คนที่บ้านไม่สบายใจไปด้วย สาวเจ้าไม่รอช้า เธอก้าวขาลงจากเตียงนอนรวดเร็วเพื่อเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พอหยิบกุญแจรถได้เธอก็ตรงไปยังลานจอดรถ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังพิกัดของโรงแรมนั้น..ใช้เวลาไม่นานไอรดาก็มายืนอยู่หน้าห้องของโรงแรมดังกล่าว เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “เธอต้องง้อพี่เวให้ได้นะ ไอรดา” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเคาะประตูเรียก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทว่าเคาะไปตั้งสามรอบก็ไร้วี่แววของผู้เป็นสามีมาเปิดประตูให้
“พี่เวหาอยู่ไหน..?” มิเกลเอ่ยถามหาชายหนุ่มทันทีที่เธอมาถึงหน้าผับลานนา ก่อนหน้านี้เธอกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน หากแต่ว่ารุ่นพี่ที่รู้จักอย่างจิรายุโทรมาบอกข่าวของเวหาเสียก่อน จากนั้นเธอจึงรีบแต่งตัวแล้วบึ่งรถออกมา “ใจร้อนไปไหน ไอ้เวมันยังไม่กลับหรอกหน่า” “พี่ก็รู้ฉันรักพี่เวหามาก พอรู้ว่าเขาเมาฉันก็รีบมาเลย” “เธออยากสมหวังกับมันไหมล่ะ ฉันมีแผนนะ สนใจไหม”“แผนอะไร..?” ทั้งสองต่างสบตากันพลางยกยิ้มมุมปากหลังจากที่ได้ฟังแผนการร้ายของจิรายุ “ตกลง ฉันจะทำตามแผนการที่พี่บอก” “ดีมาก รับรองสองคนนั้นได้หย่าขาดกันอย่างแน่นอน” ทั้งสองต่างมีจุดมุ่งหมายเดียวกันนั่นก็คือแยกคู่ของเวหาและไอรดาออกจากกัน มิเกลหลงรักพี่ชายที่แสนดีคนนี้มานานแสนนานแล้วถึงสถานะจะเป็นแค่พี่น้องก็ตาม แต่เป็นเพราะเธอแนะนำให้ไอรดาได้รู้จัก นับตั้งแต่นั้นเวหาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเมื่อได้เจอกับนังเพื่อนตัวดี “ฉันจะเอาทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน นังไอรดา!” มิเกลพึมพำ ก่อนที่เธอจะก้าาขาเข้าไปข้างในร้านที่ตอนนี้เวหากำลังกระดกเหล้าไม่ขาดสาย เสียงเพลงดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางลูกค้ากำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามัน ตัดไปที่เคาน์
“กลับมากันแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงหวานละมุนจากคุณหญิงพรพิมลเอ่ยถามลูกสาวและลูกเขยเมื่อทั้งสองเดินตามกันเข้ามาในบ้าน “ค่ะคุณแม่”“แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ” “เรียบร้อยแล้วครับคุณแม่ ก่อนกลับเราแวะไปกินชาบูกันมาครับ” “งั้นเหรอจ๊ะ งั้นลูกทั้งสองขึ้นไปพักผ่อนเถอะจ๊ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”“ครับคุณแม่” “ไอขอตัวก่อนนะคะ”“จ๊ะลูก พรุ่งนี้เช้าเจอกันบนโต๊ะอาหารจ๊ะ” ไอรยายิ้มหวานให้กับผู้เป็นแม่ จากนั้นเธอก็เดินตามหลังสามีเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ของคฤหาสน์สุดหรูมือหนารูดเนคไทหลวมๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว นัยน์ตาสีฟ้าเข้มสังเกตมองดูภรรยา กระทั่งเห็นสาวเจ้ากำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องแต่งตัว...“เธอจะอาบน้ำตอนนี้เลยไหมไอรดา” “ค่ะ” “งั้นก็ดี ฉันขออาบด้วย”“ห๊ะ!? มะ เมื่อกี้พี่เวว่าอะไรนะคะ” ไอรดาถึงกับพูดติดขัดเมื่อได้ยินว่าสามีขออาบน้ำกับเธอด้วย เจ้าของร่างสูงโปร่งยันตัวลงขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหา คนตัวเล็กหัวใจเต้นตึกตักยามเมื่อถูกสามีจ้องมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พรึ่บ!! กรี๊ดดด ไอรดากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเธอถูกสามีอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว เวหายกยิ้มมุมปาก แววตาราวกับปีศาจร้ายที่จ้องจะตะครุบ
รถบีเอ็มคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านจัดสรรในช่วงเวลาแปดโมงเช้าของวันอาทิตย์ เจ้าของร่างสูงก้าวเท้าลงจากรถก่อนจะมุ่งตรงเข้าไปข้างใน ทว่าก็ต้องหยุดชะงักแล้วแอบตรงประตูเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่กำลังคุยเรื่องบางอย่างกับคนรับใช้อยู่“เมื่อคืนคุณนายเสียมาอีกแล้วเหรอคะ” “ก็ใช่น่ะสิ แต่ไม่เป็นไรฉันมีบ่อเงินบ่อทองให้เงินได้ตลอดอยู่แล้ว ฉันไม่กลัวหรอก นางแจ๋ม”“คุณไอรดา เธอใจดีจริงๆนะคะ” “ใช่ ฉันเลือกไม่ผิดจริงๆที่ให้ลูกชายแต่งงานกับตระกูลนั้น” เวหาที่ได้ยินความลับของแม่ถึงกับโมโห รีบเข้าไปต่อว่าแม่ในทันที“นี่แม่ไปขอเงินจากไอรดามาเหรอครับ ไหนบอกจะเลิกเล่นการพนันแล้วไง ทำไมคุณแม่ยังทำมันอีก” “ตาเว! คะ คือแม่...” คุณนายพิศมัยแสดงท่าทางลุกลน กระนั้นยิ่งทำให้เวหาผิดหวัง รู้ทั้งรู้ว่ามันเดือดร้อนมาถึงเขาแต่แม่ก็ยังทำ “พอแล้วครับแม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” “แม่ขอโทษนะลูก”“ไอรดาให้เงินแม่มาเท่าไหร่ครับ” “ห้าล้านจ๊ะ” เวหาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา วันหยุดกะว่าจะมาเยี่ยมผู้เป็นแม่ พาออกไปทานของอร่อยๆด้วยกัน แต่เขากลับต้องมาเจอเรื่องอะไรก็ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เวหาต้องเสียเงินทองมากมายให้แม่ไปใช้หน







