ดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล

นิยายเรื่อง “ดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย”

คอปเปอร์xมิเกล

คำเตือนก่อนอ่านนิยาย

นิยายเรื่องนี้เป็นแนว รัก โรแมนติก อีโรติก และดราม่า มีเนื้อหาและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เช่น การใช้ความรุนแรง การกระทำสิ่งใดต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับความยินยอม การมีเพศสัมพันธ์โดยปราศจากสติ ผลกระทบจากการดื่มเครื่องดื่มมึนเมา และพฤติกรรมเสี่ยงอื่น ๆ ซึ่งไม่ควรลอกเลียนแบบ

ทั้งหมดของเนื้อหาในนิยาย จึงเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีควรใช้วิจารณญาณ และได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครอง

เนื้อหาทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้ เป็นผลงานที่เกิดจากจินตนาการของนามปากกา พิชา - Phicha แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น มิได้มีเจตนาพาดพิง ส่งเสริม หรือทำให้วิชาชีพและหน้าที่การงานใด ๆ เสื่อมเสียชื่อเสียง รวมถึงไม่ได้สนับสนุนพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมที่ปรากฏในเรื่อง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นค่ะ

ประกาศลิขสิทธิ์

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ในรูปแบบใด ๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนจะดำเนินคดีทางกฎหมายให้ถึงที่สุด

เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha”

sds

You can follow #Phicha on these channels. It's an encouragement for me too. 😊❤

---------------------

สวัสดีแม่ ๆ ทุกคนค่ะ 🙏🏻❤️

เรื่องนี้เป็นเรื่องของ คอปเปอร์กับมิเกล นะคะ จากความพอใจ กลายมาเป็นคนที่รู้ใจที่ไร้สถานะ

คอปเปอร์เท่านั้นสำคัญกับมิเกล ✅

- เรื่องของพ่อแม่พระเอก :

ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า

- เรื่องของพ่อแม่นางเอก :

Comeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน

- เรื่องของเพื่อน :

ยัยตัวร้ายของนายวิศวะตัวท็อป | พอร์ชxวันใหม่

- เรื่องของเพื่อน :

รักสุดท้ายของนายวิศวะเถื่อน | เธียรxมินนี่

ณ บ้านพัฒน์ธรากุล

บรรยากาศยามเช้าในคฤหาสน์พัฒนาธรากุลอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้าและกาแฟสด เสียงฝีเท้าเล็กวิ่งตึกตักลงมาจากบันได เรียกสายตาของคนในห้องอาหารให้หันไปมองเป็นตาเดียว

“คุณแม่ คุณพ่อขาาา มาติน มอนิ่งค่ะ!”

มิเกล เกลวริน พัฒน์ธรากุล ในวัย 21 ปี สาวสวยสุดฮอตคณะบริหารธุรกิจ ชั้นปีที่ 3 สาวสุดรักสุดหวงของ ซัน ชวินทร์ พัฒน์ธรากุล ประธานหนุ่มใหญ่แห่ง CSEPay และ กรีน เอวาริณ พัฒน์ธรากุล รองประธานสุดเนี๊ยบ ที่มักจะระเบียบจัดกับลูกเสมอ

มิเกลลงมาจากบ้านในชุดเดรตสีขาวอวดเอวคอดกิ่วสุดเซ็กซี่ ลงมานั่งข้างผู้เป็นพ่อทันที เธอฝังจมูกลงบนแก้มสากของคนเป็นพ่อฟอดใหญ่ ก่อนจะหันไปหอมแก้มสวยของแม่บ้าง และส่งยิ้มหวานหยดให้น้องชายอย่าง มาติน พัฒน์ธรากุล

“ทำอะไรผิดมาอีก มาถึงก็อ้อนพ่อเลยนะเรา”

“ก็เกลคิดถึงคุณพ่อนี่คะ วันนี้เกลต้องกลับคอนโดแล้วนะ จะไม่ได้เจอคุณพ่อตั้งหลายวันแหนะ” มิเกลทำหน้ามุ่ย ซบหน้าลงกับต้นแขนของคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน

“ทำอะไรผิดมาอีก มาถึงก็อ้อนพ่อใหญ่เลยนะเรา” คนเป็นพ่อเอ่ยปากบ่นแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู มือหนาลูบหัวลูกสาวคนโตสุดที่รักอย่างเบามือ

“ก็เกลคิดถึงคุณพ่อนี่คะ วันนี้เกลต้องกลับคอนโดแล้วนะ จะไม่ได้เจอคุณพ่อตั้งหลายวันแหนะ” มิเกลทำหน้ามุ่ย ซบหน้าลงกับต้นแขนของคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน

“หึ่ม... ยัยหนูของพ่อ ไม่อยู่คอนโดไม่ได้เหรอลูก ให้คนขับรถไปส่งที่มหาลัยทุกวันเหมือนเดิมดีกว่าไหม พ่อเป็นห่วง”

“ไม่นะคะคุณพ่อ ไกลจะตาย แล้วปีนี้เรียนหนักด้วยอ่ะ แม่ขาาาาาา” มิเกลก็ไม่วายหันไปฟ้องแม่

“ซันคะ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ดูยัยเกลแต่งตัวเข้า ชุดแค่นี้จะปิดอะไรมิดทั้งบางทั้งสั้นเห็นหน้าอกหมดแล้ว มิเกล... ไปเปลี่ยนเสื้อเลยลูก” คนเป็นแม่เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมดุจ้องมองสามีสลับกับชุดของลูกสาว

“คุณแม่ขา... ชุดนี้กำลังฮิตเลยนะคะ อีกอย่างน้องเกลก็โตเป็นสาว ปี 3 แล้วนะ ใคร ๆ เขาก็แต่งกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ” มิเกลหันไปทำตาปริบ ๆ ใส่แม่ แขนเรียวยังคงกอดแขนพ่อไว้แน่น

“ไม่ได้!”

“คุณพ่อดูสิคะ คุณแม่ดุน้องเกลอีกแล้ว ชุดนี้ไม่เห็นโป๊เลยเนอะ ๆ”

“เออ... คือ...” คนเป็นพ่อเริ่มเลิ่กลั่ก หันไปสบตาดุ ๆ ของภรรยา แล้วหันมามองลูกอ้อนของลูกสาว

“พ่อว่า... มันก็สั้นแล้วก็โป๊ไปนิดนึงนะลูก”

“คุณพ่อ!”

“แต่ถ้าหนูชอบ...”

“คุณซัน!” กรีนปรามเสียงเข้ม

“โอเค ๆ หนูก็แต่งตัวสั้นเกินไปจริง ๆ นะพ่อว่า” ซันรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน เพราะคำพูดของภรรยาถือว่าศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

ทำเอา มาตินน้องชายคนเล็กที่นั่งเงียบ ๆ ถึงกับหลุดยิ้มมุมปาก

“นายหัวเราะอะไรหืมมาติน!” มิเกลหันไปค้อนใส่น้องชาย

“ก็เปล่า” มาตินตอบสั้น ๆ ตามสไตล์คนพูดน้อย แต่แววตากลับประกายความขบขัน

“แค่ขำคนกลัวเมีย”

“ไอ้เสือ... เดี๋ยวเหอะ” ซันชี้หน้าน้อย ๆ ใส่ลูกชายอย่างคาดโทษ แต่ไม่ได้จริงจังนัก

“พอ ๆ กินข้าวกันได้แล้วค่ะ”

“ครับ/ค่า”

“ยัยเกล... ไปอยู่คอนโดดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก เรียนก็ใกล้จบแล้ว ต้องรู้จักหน้าที่ของตัวเองนะ”

“ค่ะแม่ แน่นอนค่ะ”

“แล้วถ้าเงินไม่พอใช้ ต้องรีบบอกพ่อนะ เดี๋ยวพ่อโอนเพิ่มให้ กับบัตรเครดิตถ้าไม่พอก็บอกเดี๋ยวพ่อเพิ่มวงเงินให้”

“ซันคะ กรีนให้เงินรายเดือนลูกเหมาะสมแล้วนะ” กรีนขัดขึ้นมาอีกรอบ

“โธ่กรีน... ลูกสาวเรา ไปอยู่คนเดียวห่างจากบ้านตั้งไกล ก็ต้องมีเงินสำรองไว้ใช้ฉุกเฉินสิครับ” ซันหันไปอ้อนภรรยาบ้าง

มิเกลลอบยิ้มกริ่มขยิบตาให้มาตินอย่างผู้ชนะ ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และบทสนทนาที่แสนอบอุ่น ก่อนที่สาวมั่นสุดฮอตจะต้องย้ายออกไปใช้ชีวิตนักศึกษาปี 3 อย่างเต็มตัว คนเดียวที่คอนโดหรูพร้อมกับรถหรู ที่คนเป็นพ่อพึ่งถอยออกมาให้หมาด ๆ

ณ บ้านโชติธนัชน์

เที่ยงตรงเป๊ะ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวลงมาจากบันไดหรู คอปเปอร์ คชวัช โชติธนัชน์ หนุ่มหล่อสุดฮอต วิศวะเครื่องกล ปี 3 เดินงัวเงียลงมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดสีดำยับ ๆ กับกางเกงยืนขาดคู่ใจ แต่ความหล่อออร่าก็ยังฉายแวว

“ตื่นเที่ยงโด่จนตะวันเตาะหน้าขนาดนี้ วันหลังไม่ต้องตื่นหรอกลูก นอนต่อให้ถึงเย็นไปเลย”

เสียงเรียบ ๆ ของ จีน่า จรินญา โชติธนัชน์ ผู้เป็นแม่ดังขึ้นจากโต๊ะอาหารทันทีที่เห็นหน้าลูกชายคนเดียว เธอกำลังนั่งจิบชาร้อน และเช็กตารางงานในแท็บเล็ต ใบหน้าสวยนิ่งสนิทตามสไตล์คนพูดน้อย

คอปเปอร์ยิ้มทะเล้นรีบเดินเข้าไปสวมกอดแม่อย่างออดอ้อน จากทางด้านหลังแล้วกดจมูกลงบนแก้มสวยฟอดใหญ่

“โธ่... แม่ครับ อย่าเพิ่งบ่นสิ วันนี้วันอาทิตย์นะ ขอผมนอนชาร์จแบตหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ชาร์จแบตหรือไปทำอะไรมาล่ะ เมื่อคืนกลับตีอะไร” จีน่าปรายตามองลูกชาย

“ตีสามเองแม่” คอปเปอร์ตอบพร้อมกับเดินไปชนกำปั้นกับผู้เป็นพ่อ อย่าง อาร์ที อชิระ โชติธนัชน์ ที่นั่งเช็คงานในไอแพดอยู่อยู่หัวโต๊ะดัง ปึ้ก ตามประสาเสือสองตัวประจำบ้าน

“ไงไอ้เสือ... สภาพดูไม่ได้เลยนะเรา” อาร์ทีหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ทอดสายตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความเอ็นดู

“ก็เมื่อคืนผมอยู่ช่วยเคลียร์รถแข่งที่สนามจนดึกไงพ่อ ทุ่มเทเพื่อกิจการของเราสุด ๆ” คอปเปอร์ได้ทีรีบหาข้ออ้างทันที

“นั่นไงจีน่า... ลูกมันไปช่วยงาน” อาร์ทีรีบออกตัวรับแทนลูกชายทันควัน

“ไม่ต้องเลย”

“ไอ้เสือมันเก่งนะจีน่า เรื่องเซ็ตเครื่องยนต์นี่ช่างในทีมยังชมเลย มันชอบรถเหมือนผมเปี๊ยบ ถอดรหัสพันธุกรรมกันมาชัด ๆ”

จีน่าละสายตาจากอาหาร เลิกคิ้วมองสามีแล้วมองลูกชายด้วยสายตาดุ ๆ จนสองพ่อลูกสะดุ้งพร้อมกัน

“คุณก็เข้าข้างลูกตลอด อาร์ที... ตอนวัยรุ่นคุณชอบรถจีน่ายังพอทน แต่ตอนนี้ลูกชายคุณมันยิ่งกว่าคุณอีกมั้ง สัปดาห์หนึ่งมีเจ็ดวัน หมกตัวอยู่แต่นามแข่งไปแล้วแปดวัน จะเรียนหรือจะแข่งรถกันแน่”

“แม่ครับ... วิศวะเครื่องกลมันก็ต้องอยู่กับเครื่องยนต์กลไกสิครับ ถือว่าเป็นการฝึกงานภาคปฏิบัติไงแม่” คอปเปอร์รีบตักข้าวเข้าปากแล้วส่งยิ้มประจบ

“ไม่ต้องมาอ้างเลยคอปเปอร์ ตื่นบ่ายขนาดนี้ถ้าวันปกติไปเรียนสาย แม่จะตัดงบสนามแข่งรถเราจริง ๆ ด้วย”

“เฮ้ย! จีน่า... เรื่องตัดงบรถนี่เรื่องใหญ่นะคุณ” อาร์ทีสะดุ้งแทนลูกชาย รีบขัดขึ้นมาเสียงหลง

“คุณด้วยอีกคนไหมคะอาร์ที ถ้ายังไม่หยุดสปอยล์ลูก จีน่าจะยึดบัตรเครดิตคุณด้วย” จีน่ามองแรงใส่สามีอีกหนึ่งที

โต๊ะอาหารที่แม่บ้านเริ่มนำอาหารเข้ามาเสริ์ฟเงียบกริบลงถนัดตา สองพ่อลูกสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานข้าวเงียบ ๆ ไปหลายวินาที

“ทานข้าวกันเถอะครับ แกงส้มฝีมือแม่เนี่ย อร่อยที่สุดในโลกเลย” คอปเปอร์รีบเปลี่ยนเรื่องทำลายความเงียบ เอาใจแม่ด้วยการตักเนื้อปลาชิ้นโตวางในจานของคนเป็นแม่

“ไม่ต้องมาปากหวาน” จีน่าว่าประชด แต่แววตาเริ่มอ่อนลงยอมทานอาหารต่อ

อาร์ทีเห็นภรรยาอารมณ์ดีขึ้น จึงสะกิดแขนลูกชายแล้วกระซิบถาม

“เออ... แล้วเป็นไงไอ้เสือ รถคันใหม่ที่แกเพิ่งประกอบเสร็จ ลองเทสต์รันหรือยัง”

“เรียบร้อยครับพ่อ หนึบมาก เข้าโค้งนิ่งสนิท ระบบเบรกที่สั่งมาใหม่โคตรดีย์ เดี๋ยววันไหนว่าง ๆ ผมพาพ่อไปลองนั่ง” คอปเปอร์ตาเป็นประกายทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องรถ

“เออดี! อย่าลืมเช็กระบบความปลอดภัยให้เป๊ะล่ะ”

“แน่นอนครับพ่อ ระดับผมไม่มีพลาด”

“คุยเรื่องอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่าเรื่องความเร็วกันบ้างได้ไหมคะสองคนพ่อลูก” จีน่าพูดขัดขึ้นมาเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก ทำเอาทั้งอาร์ทีและคอปเปอร์หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ท่ามกลางบทสนทนาที่เถียงกันบ้าง บ่นกันบ้าง แต่โต๊ะอาหารของบ้านโชติธนัชน์ในบ่ายวันอาทิตย์นี้ ก็อบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่นไม่แพ้บ้านไหน ๆ ก่อนที่คอปเปอร์จะต้องเตรียมตัวกลับไปลุยเรียนต่อในชั้นปีที่ 3 ควบคู่ไปกับการดูแลสนามแข่งรถที่เขาหลงใหล จนแทบเป็นชีวิตเขาไปอีกหนึ่งที่แล้ว