บทที่ ๖๑ คลื่นลมหลังม่านมุ้ง – ๑

เสียงหัวเราะใสกระจ่างของหยางจิ้งอวี่ที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนหวานล้ำภายในห้องบรรทมตำหนักมังกร ทำเอาบุรุษผู้สวมชุดคลุมมังกรสีดำขลิบทองที่กำลังโอบกอดนางอยู่ถึงกับชะงัก เจิ้งเฟิงเยวี่ย หรือบัดนี้คือฮ่องเต้แห่งแคว้นเจิ้ง ขมวดคิ้วเรียวสวยพลางก้มลงมองสตรีในอ้อมแขนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงนระคนเอ็นดู

“อวี่เอ๋อร์? เจ้าขบขันสิ่งใดหรือ?” สุรเสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความห่วงใยดังชิดริมใบหู “หรือว่าคำสัญญาของข้ามันดูน่าขันในสายตาเจ้า?”

หยางจิ้งอวี่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะจนไหล่บางสั่นไหว นางไม่ได้หัวเราะเยาะคำรักของเขา แต่เป็นเพราะเจ้าก้อนแป้งเป่าเปา —ระบบจอมกวนประสาท— ที่กำลังลอยตีลังกาถวายตัวอยู่ตรงหน้า พร้อมกับภารกิจบ้าบอเรื่องการผลิตทายาทมังกรต่างหาก

นางเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาทรงอำนาจคู่สวยของสามี ริมฝีปากอิ่มระเรื่อคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกพันปี “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมิได้ขบขัน เพียงแต่สวรรค์เบื้องบนเพิ่งกระซิบมาว่า ช่วงนี้ชะตาดอกท้อของฝ่าบาทกำลังเบ่งบาน การจะมีทายาทสืบสกุลนั้นอาจจะต้องอาศัยความขยันขันแข็งเป็นพิเศษเพคะ”

เจิ้งเฟิงเยวี่ยเลิกคิ้วสูง ก่อนที่รอยยิ้มมุม