5

ซือซือที่กำลังกลืนเกี๊ยวนึ่งถึงกับสำลัก

“แค่ก แค่ก”

นางรีบคว้าถ้วยชาขึ้นดื่มติดกันหลายอึก กว่าจะกลืนเกี๊ยวลงไปได้สำเร็จ จากนั้นจึงเบิกตากว้าง มองแผ่นหลังของรองเจ้ากรมคลังด้วยความตกตะลึง

‘โอ้โห มารยาแปดร้อยเล่มเกวียนชัดๆ ไอ้เราก็นึกว่าเป็นขุนนางตงฉินผู้ยากไร้ ที่แท้ก็ตัวพ่อวงการฟอกเงินนี่เอง หลอมทองคำเป็นฐานรองเตียงเนี่ยนะ หลับลงไปได้อย่างไรไม่ปวดหลังบ้างหรือ แถมยังแอบมีเรือนลับอยู่หลังที่ห้าในตรอกโคมแดงอีก หากฮูหยินที่บ้านรู้ว่าเอาเงินซ่อมเขื่อนไปกกหญิง มีหวังโดนสับเป็นหมูบะช่อแน่’

กึก!

จอกชาในมือของเซียวอี้หรานถูกวางลงบนโต๊ะ แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่แรงที่กดลงไปทำให้น้ำชาในจอกกระเพื่อมเล็กน้อย

ดวงตาคมกริบของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย ประกายความตกตะลึงพาดผ่านในแววตา

คดียักยอกเงินซ่อมแซมเขื่อนแดนใต้เป็นคดีใหญ่ที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรสืบมานานกว่าหนึ่งเดือน เงินจำนวนมหาศาลหายไปจากเส้นทางบัญชีอย่างไร้ร่องรอย ขุนนางที่เกี่ยวข้องต่างโยนความผิดให้กันไปมา

ส่วนหลี่ซื่อคังกลับเป็นคนที่ไม่มีผู้ใดสงสัยมากที่สุด เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสร้างภาพเป็นขุนนางสมถะจนแทบยากจน ชีวิตประจำวันเรียบง่าย บ้านพักไม่ได้โอ่อ่า ไม่มีรถม้าหรูหรา ไม่มีภรรยาน้อยให้เป็นที่ครหา แต่เสียงในหัวของสตรีตรงหน้า กลับเปิดโปงรายละเอียดลึกถึงขั้นว่าทองคำถูกหลอมเป็นฐานรองเตียง และซ่อนไว้ในเรือนลับหลังที่ห้าในตรอกโคมแดง

ที่สำคัญ เจียงซือซือยังคงนั่งเคี้ยวอาหารตามปกติ ริมฝีปากไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นแม้แต่น้อย

เสียงนั้นกลับดังชัดเจนอยู่ในหัวของเขา

‘นางทำได้อย่างไร นางเป็นสายลับของผู้ใด หรือแท้จริงแล้วนางสามารถล่วงรู้ความลับของผู้อื่นได้จริงๆ’

เซียวอี้หรานเริ่มเชื่อแล้วว่า สิ่งที่ได้ยินบนท้องถนนก่อนหน้านี้ไม่ใช่ภาพหลอน

ขณะนั้น เสียงในใจของซือซือก็ดังต่อขึ้นมาอีก

‘อ้อ กระดาษบัญชีส่วยลับนั่น ตาเฒ่านี่ก็ไม่ได้เก็บไว้กับตัวหรอกนะ แต่เอาไปซ่อนไว้ใต้ท้องกระต่ายหินหน้าศาลเจ้าในตรอกโคมแดง คิดว่าฉลาดมากสินะ อีตาแก่หน้าเลือด’

แววตาของเซียวอี้หรานพลันเย็นเยียบลง

บัญชีลับ! นั่นคือหลักฐานที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรต้องการมากที่สุด

หากพบมันจริง ไม่เพียงหลี่ซื่อคังจะดิ้นไม่หลุด แต่ยังอาจสาวไปถึงขุนนางคนอื่นที่ร่วมกันยักยอกเงินซ่อมเขื่อนได้อีกด้วย

เซียวอี้หรานไม่รอช้า เขาเหลือบมองไปยังบันไดชั้นสอง

รองแม่ทัพคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้นสบตากับผู้เป็นนายพอดี

เซียวอี้หรานยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณลับของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร

นำกำลังปิดล้อมเรือนหลังที่ห้าในตรอกโคมแดง ค้นฐานรองเตียง และตรวจใต้กระต่ายหินหน้าศาลเจ้าเดี๋ยวนี้

รองแม่ทัพมองสัญญาณนั้นด้วยความประหลาดใจ

ก่อนหน้านี้ไม่มีรายงานใดระบุถึงสถานที่ดังกล่าว แม้แต่สายลับของหน่วยก็ยังไม่มีเบาะแส แล้วเจ้านายรู้ได้อย่างไรกัน

แต่เขาไม่เคยตั้งคำถามต่อคำสั่งของเซียวอี้หราน

รองแม่ทัพก้มศีรษะรับคำ ก่อนหมุนตัวลงบันไดไปดำเนินการทันที

เซียวอี้หรานยกจอกชาขึ้นจิบอีกครั้ง ขณะปรายตามองเจียงซือซืออย่างเงียบๆ

หากสิ่งที่นางคิดเป็นความจริง อีกไม่นานเขาก็จะได้คำตอบ

ซือซือไม่รู้เลยว่าข้อมูลในหัวของตนกำลังถูกนำไปใช้เป็นเบาะแสสำคัญ นางยังคงคีบหมูกรอบกินอย่างเพลิดเพลิน

ไม่นานนัก เซียวอี้หรานก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เขาต้องกลับไปจัดการคดีด้วยตนเอง แต่ก่อนจะก้าวออกจากร้าน ร่างสูงกลับหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเจียงซือซือ

เงาของเขาทอดทับลงมาบดบังแสงจากระเบียง กลิ่นอายเย็นเยียบที่คุ้นเคยทำให้ซือซือต้องเงยหน้าขึ้นมอง

นางชะงักทันที หมูกรอบยังคาอยู่ในปาก ดวงตากลมกะพริบปริบๆ มองบุรุษหนุ่มในชุดลำลองตรงหน้า แม้วันนี้จะไม่ได้สวมชุดเกราะ แต่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเช่นนี้ นางจำได้ไม่ผิดแน่

‘เอ๊ะ พี่ชายคนนี้หน้าคุ้นๆ เหมือนพ่อเป็ดแมนดารินกางเกงแดงเมื่อเช้าเลยแฮะ มายืนค้ำหัวข้าทำไม หรือว่าร้านโต๊ะเต็มแล้วจะมาขอนั่งกินหมูกรอบด้วย เสียใจด้วยนะจ๊ะ ชิ้นนี้ชิ้นสุดท้ายของข้า’

มุมปากของเซียวอี้หรานกระตุกเล็กน้อย

กางเกงแดงอีกแล้ว สตรีผู้นี้ไม่มีเรื่องอื่นให้คิดถึงเขาบ้างเลยหรือ

เขากวาดตามองหมูกรอบชิ้นสุดท้ายที่นางคีบค้างอยู่ ก่อนเลื่อนสายตากลับไปยังใบหน้าของนาง

ใบหูที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมดำขลับขึ้นสีแดงจางๆ แต่สีหน้ายังคงเย็นชาดังเดิม

เซียวอี้หรานก้มตัวลงเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“หมูกรอบร้านนี้รสชาติดียิ่ง กินให้อิ่มเถิดคุณหนูสาม อีกไม่นาน ข้าจะมีเรื่องให้เจ้า ‘ช่วยเหลือ’ อีกมาก”

ซือซือเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้ถาม บุรุษตรงหน้าก็หมุนตัวเดินจากไปเสียแล้ว

นางรีบกลืนหมูกรอบลงคอ ก่อนหันไปมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่กำลังเดินลงบันได

‘คุณหนูสาม เขารู้จักข้าได้อย่างไร แล้วมาพูดจาแปลกๆ ชวนขนลุกอะไรเนี่ย หรือว่าพญายมหน้าหยกจะถูกใจความสวยแบบธรรมชาติลงโทษของข้าเข้าแล้ว’

เซียวอี้หรานที่ยังไม่พ้นระยะได้ยินชะงักฝีเท้าไปครึ่งจังหวะ จากนั้นจึงเดินต่อโดยไม่หันกลับมา

ส่วนซือซือยังคงนั่งทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงระบบจะดังขึ้น

ติ๊ง! ได้รับแต้มเผือกจากเบาะแสคดีระดับชาติ 200 แต้ม

สะสมแต้มรวม 360 แต้ม ปลดล็อกฟังก์ชัน ‘แจ้งเตือนอันตรายรอบตัว’ เรียบร้อย

“สองร้อยแต้ม” ดวงตาของซือซือสว่างวาบ ความสงสัยเกี่ยวกับเซียวอี้หรานถูกโยนทิ้งออกจากสมองแทบจะทันที

นางรีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นตรวจดูแต้มและฟังก์ชันใหม่ด้วยความเบิกบาน ก่อนจะยิ้มกว้างจนตาหยี

‘แค่กินหมูกรอบอยู่ดีๆ ก็ได้ตั้งสองร้อยแต้ม เมืองหลวงนี่มันสวรรค์ของนักล่าเผือกชัดๆ ถ้าเจอขุนนางใหญ่แบบนี้วันละคนสองคน อีกไม่นานข้าก็รวยเละแล้ว’

ซือซือกอดถุงเงินในมิติอย่างมีความสุข แล้วหันไปจัดการเกี๊ยวนึ่งที่ยังเหลืออยู่ต่ออย่างสบายใจ

นางไม่รู้เลยว่า ในเวลานั้นหน่วยองครักษ์เสื้อแพรกำลังเคลื่อนกำลังเข้าสู่ตรอกโคมแดงอย่างเงียบเชียบ

เรือนลับหลังที่ห้าถูกปิดล้อม พื้นใต้เตียงไม้จันทน์ถูกเปิดออก และฐานรองเตียงที่ดูเหมือนไม้ธรรมดากลับเผยให้เห็นเนื้อทองคำสีเหลืองอร่ามอยู่ภายใน

ส่วนใต้ท้องกระต่ายหินหน้าศาลเจ้า ก็พบบัญชีลับที่บันทึกรายชื่อผู้ร่วมขบวนการยักยอกเงินไว้อย่างละเอียด

คดียักยอกเงินซ่อมเขื่อนที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรตามสืบมานานกว่าหนึ่งเดือน ถูกไขกระจ่างภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

และนับจากวันนี้เป็นต้นไป ในสายตาของเซียวอี้หราน คุณหนูสามแห่งจวนเจียงก็ไม่ใช่เพียงสตรีประหลาดที่เขาได้ยินเสียงความคิดอีกต่อไป แต่นางกำลังจะกลายเป็น ‘แหล่งข่าวลับ’ ที่มีค่าที่สุดเท่าที่หน่วยองครักษ์เสื้อแพรเคยพบมา

เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวการบุกทลายรังทองคำของรองเจ้ากรมคลังแพร่สะพัดไปทั่วทั้งพระนคร

หน่วยองครักษ์เสื้อแพรภายใต้การนำของเซียวอี้หรานขุดพบทองคำแท่งที่ถูกหลอมซ่อนไว้ใต้ฐานเตียงนับแสนตำลึง พร้อมสมุดบัญชีส่วยที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รูปปั้นกระต่ายหินหน้าศาลเจ้า หลักฐานทุกอย่างตรงกับเส้นทางคดีอย่างแม่นยำจนหลี่ซื่อคังไม่อาจดิ้นหลุด